ਇਕ ਵਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸਿਆਂ, ਪਿੱਛੇ, ਸਾਹਮਣੇ, ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ—ਹਰ ਥਾਂ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਟਾਪੂ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਹੈ, ਅਨੇਕਾਂ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡਾਂ ਦੀ ਸਰਵਸਵ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦਇਆ ਦੀ ਬਿਨੈ ਕੀਤੀ। "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਮਾਤਾ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਬਿਕਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕਲਕਾਰੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਰਵਸਵ, ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਖਜਾਨਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਉਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਯਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਭਾਵੁਕ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸੁਣੀਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਧੁਰ ਕੋਇਲ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।" ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ! ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਦੱਸੋ।" ਮਾਤਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ—ਕਿ ਇਕ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਅਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਵੀ ਖੋ ਗਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਬੂਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾ-ਦੇਵੀ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ, ਪਾਸੇ ਖੜੇ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਕੋਲ ਖੜੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ। ਉਹਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਭਰ ਗਏ। ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਛਾ ਗਏ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਪਹਾੜਾਂ, ਰੁੱਖਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਹੀ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਸਚਰਜ ਭਰਿਆ ਸੀ—ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਉਠੀਆਂ ਅਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀ ਨੂੰ ਫਾੜਨ ਲੱਗੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਸ਼ਹਿਦ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਡੰਕ ਮਾਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਜਾਂ ਅਸਤਰ-ਸ਼ਸਤਰ ਵੀ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਨਾ ਸਕੇ। ਕੋਈ ਯੁੱਧ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਕੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾ ਹੋਈ—ਸਿਰਫ਼ ਮੌਤ। ਜਿੱਥੇ-ਕਿੱਥੇ ਦੈਤ ਖੜੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਵੀ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਂ ਦੈਤ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਅਸਚਰਜ ਹੈ! ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜਿਹੀ ਹੈ!" ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਦਿ—ਅਨੰਦ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ, ਉਪਹਾਰ, ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਕਲਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ। ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਡੋਲੇ ਵੱਜੇ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨਾਚਿਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਪਾਠ ਕੀਤਾ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਮੁਰਜਾ, ਵੀਣਾ, ਢੱਕਾ, ਡਮਰੂ, ਘੰਟੀ, ਸ਼ੰਖ—ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ: "ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਮਾਤਾ! ਵਿਜੈ ਹੋਵੇ, ਸਰਵਸਵ!" ਮਹਾ-ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਰ ਦਿੱਤੇ; ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਕਤੀ ਵੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਾਤਾ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਰਤਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਜੋ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੁਣਨ ਲਈ ਅਸਚਰਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਵ-ਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਨੁਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਂ ਸੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਪਾਪ-ਨਾਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਮਤ्सਯਗੰਧਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਹਾਡੀ ਕਹਾਣੀ, ਗਰਭ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਾਰੇ, ਅਸਚਰਜ ਹੈ; ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਹ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਵਿਆਸ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ—ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਹੋਈ, ਵਿਆਸ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ? ਅਤੇ, ਫਿਰ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੁਣਿਆ?" "ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਥਾ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਓ।" "ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੋ; ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਹਨ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਪੁਰਸ਼ਾਰਥਾਂ ਦੀ ਦਾਤਰੀ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।" "ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਸਦੀਵੀ ਸਫਲਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ Vagbhava ਦੇ ਬੀਜ-ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ।" "ਸਭ ਮਨੁੱਖ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਮਨੋਂ-ਮਨ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ।" "ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਰਾਜੋਪਰਿਚਾਰ—ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠ, ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਸਰਵਸਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲਗਨਸ਼ੀਲ।" "ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਦਾ ਮਹਲ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਆਨੰਦ ਲਈ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ।" "ਉਸ ਮਹਲ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਥ 'ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਗਿਆ; ਰਾਜੋਪਰਿਚਾਰ ਵਾਸੁ ਧਰਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਉਹ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨਸ਼ੀਲ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਸੁੰਦਰ ਤਨ ਵਾਲੀ, ਗਿਰਿਕਾ ਨਾਮ ਦੀ, ਵਧੀਆ ਨਾਰੀ ਸੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੇ ਕਰਤਬ, ਅਤੇ ਰਾਜੋਪਰਿਚਾਰ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਗਈ।