ਗੁਰੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੇ। ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗੀ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਜੰਬੂਨਾਦਾ ਦੀ ਮਾਤਾ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ, ਜੋ ਅਸੁਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਂਪ ਰਹੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗੀ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨੇ ਪੱਕੇ ਸੰਕਲਪ ਨਾਲ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੁਰ ਰਾਜ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ, ਤੇ ਕਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ? ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਸਗੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹਾਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜਿਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਅਸੀਂ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਨਿੱਤ ਭਜਦੇ ਹੋ।” ਫਿਰ ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਾਸੇ ਨਹੀਂ ਹੋ?” ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਅਸੁਰ ਰਾਜ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਮ ਦੈਤ ਆਦਮੀ ਨੇ ਪਰਮ ਮੰਤ੍ਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਗਾਇਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਦੀ ਤੇਜਸਵੀਤਾ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ। ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਗੁਰੂ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਵਜਰਧਾਰੀ (ਇੰਦ੍ਰ) ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਕ ਸਮੇਂ, ਹੇ ਮੁਨਿ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਕੋਟੀਆਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਤੇ ਕੋਟੀਆਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗੀ ਸੁੰਦਰ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਅਚੰਭੇਜਨਕ ਉਂਜਣੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੱਖੀਆਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਵਰ ਦਿੰਦੀ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਕਰੁਣਾਮਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿਚ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਅਨੇਕਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਮੱਖੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ‘ਹ੍ਰੀੰ’ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅੰਬਿਕਾ ਚਾਰੇ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਕਰੋੜਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਸੌੰਦਰਯ ਵਿਚ ਰੰਗੀ ਹੋਈ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਦੀ ਮੂਰਤ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਮਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। “ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਹੇ ਮਹਾ ਗਿਆਨ, ਸ੍ਰਿਜਣਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸੰਘਾਰਕ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੈਨੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ। ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਚੇਤਨਾ ਦੀ ਸਰੂਪ, ਹੇ ਵਿਰਾਟ, ਹੇ ਸੂਤ੍ਰ, ਹੇ ਪਰਮ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲੀ। ਹੇ ਦੁರ್ಗਾ, ਸ੍ਰਿਜਣ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਬੁਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਅਣੰਤ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ, ਤੇਜਸਵੀ ਦੇਵੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਹੇ ਕਾਲੀ, ਹੇ ਮਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਨੀਲੀ ਸਰਸਵਤੀ, ਹੇ ਤਾਰਾ, ਹੇ ਭਿਆਨਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਹੇ ਭੈਰਵੀ, ਮਾਤੰਗੀ, ਧੂਮਾਵਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਛਿੰਨਮਸਤਿਕਾ, ਹੇ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਦੀ ਧੀ, ਹੇ ਸ਼ਾਕੰਭਰੀ, ਹੇ ਲਾਲ-ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਰਕਤਬੀਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਧੂਮਰਲੋਚਨ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਹੇ ਚੰਡ ਅਤੇ ਮੁੰਡ ਨੂੰ ਸੰਘਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ, ਹੇ ਗੰਗਾ, ਹੇ ਸ਼ਾਰਦਾ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਦਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਤੇਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਾਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਦਇਆ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਧਰਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਦਿਵਤਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਤੇਜ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਹੇ ਵਰ ਦੈਨ ਵਾਲੀ, ਗਾਇਤ੍ਰੀ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ, ਸਰਸਵਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਸ੍ਵਾਹਾ, ਸ੍ਵਧਾ, ਹੇ ਮਾਂ, ਹੇ ਦੱਖਿਣਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜਿਹੜੀ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿਚ ‘ਇਹ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ’ ਆਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਪਰਮ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸਦਾ, ਹਰ ਵੇਲੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ।” “ਹੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਦਾਇਂ, ਖੱਬੇ, ਪਿੱਛੇ, ਅੱਗੇ, ਉੱਤੇ, ਹੇਠਾਂ, ਹਰ ਥਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਮਹਾ ਦੇਵੀ, ਕਰੁਣਾ ਕਰ, ਹੇ ਰਤਨ-ਦੀਪ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਬ੍ਰਹਮੰਡਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ। ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ! ਜੈ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਆਦਿ-ਸ਼ਕਤੀ!” “ਹੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਮੰਗਲ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਖਾਨ, ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਪਰਮ ਸ਼ਾਸਕ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਰਭੀਕ ਤੇ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਤਾਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਂ, ਕੋਇਲ ਵਾਂਗ ਮਧੁਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਵਰ ਦੈਨ ਵਾਲਿਆਂ! ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਦੱਸਣ।” ਮਾਤਾ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਦਾ ਕਾਰਣ ਦੱਸਿਆ—ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਅਸੁਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਹੋਈ ਬੇਇੱਜਤੀ, ਨਾਸ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਦੀ ਗੁਆਚ ਜਾਣ ਦੀ ਵੀ ਗੱਲ ਦੱਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਮਿਲੇ ਵਰ ਦੀ ਵੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਹਾ ਦੇਵੀ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਫੜੀਆਂ ਮੱਛੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਾਸ ਖੜੀਆਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਕੋਲ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮੱਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।