ਅਰੁਣਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਟੱਲ ਇੱਛਾ ਸੀ—ਉਹ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਅਰੁਣਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ: "ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਮਹੇਸ਼ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਚਣ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ?" ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਵਰ ਮੰਗੋ ਜੋ ਮੈਂ ਦੇ ਸਕਾਂ; ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸੰਭਵ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।" ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਰੁਣਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮੰਗਿਆ, "ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਤਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਵੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਜਾਂ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਹੀ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਤੋਂ ਹੋਵੇ।" "ਨਾ ਹੀ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਜਾਂ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਹੀ ਦੋਨੋ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ; ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਵਰ ਦਿਓ।" "ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਐਸੀ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤਾਂਹੀਂ ਹੋਵੇ।" ਵਰ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਹੁਣ ਅਰੁਣਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਤੋਂ ਭਰਪੂਰ ਗਰਵ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੇ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਦੈਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮ ‘ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਵੱਲ ਦੌੜੇ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਅਸਥਾਨ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਓਸ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੇ ਉਹ ਥਾਂ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਅਰੁਣਾ, ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ, ਯਮ, ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਤਪस्या ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ, ਅਰੁਣਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਏ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਅਸਥਾਨ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਥੇ, ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਸ਼ੰਕਰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖੀ; ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਹੋਇਆ ਕਿ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ, "ਨਾ ਤਾਂ ਯੁੱਧ, ਨਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਜਾਂ ਬਾਣਾਂ, ਨਾ ਮਰਦ, ਨਾ ਔਰਤ, ਨਾ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਦੋਨੋ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਿਆਂ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ, ਕੁਝ ਕਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਕਾਇਆ ਵाणी ਉਠੀ: "ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ; ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗੀ।" "ਜੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਜਾਪ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੌਤ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ," ਵਾਣੀ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਆਚਾਰਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾਓ; ਜਿਹੜਾ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਗਾਇਤਰੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।" "ਅਸੀਂ ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਂਗੇ; ਜੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ, ਤਾ ਬਲੈ ਮਾਤਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੰਬੂਨਾਦਾ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਹ ਸੁਭਾਗੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਵੇਗੀ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗੇ; ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੀਜ ਮੰਤਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੈਤਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਿਆ; ਮਹਾਨ ਆਚਾਰਿਆ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਆਚਾਰਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਆਏ ਹੋ, ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਤੇ ਕਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ? ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪੱਖਦਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਮੈਂ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਚਾਰਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸ ਮਾਤਾ ਦੀ ਅਸੀਂ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹੀ ਤੁਸੀਂ ਨਿਰੰਤਰ ਪੂਜਦੇ ਹੋ।" "ਫਿਰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪੱਖਦਾਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ?" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੈਤਿਆ ਰਾਜਾ ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ। ਗਰਵ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆ ਨੇ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਮੰਤਰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਚਾਰਿਆ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਮ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਲ ‘ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ; ਉਹ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ, ਲੱਖਾਂ ਕਾਮਦੇਵਾਂ ਵਰਗਾ ਸੁੰਦਰ ਸੀ। ਮਾਤਾ ਨੇ ਅਦਭੁਤ ਲਾਲ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਮਨਮੋਹਣ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨੇ, ਅਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦਾ ਗੁੱਛਾ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਹ ਵਰ ਦਿੰਦੀ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ; ਉਹ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਅਨੇਕਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ 'ਹ੍ਰੀੰ' ਮੰਤਰ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦੀਆਂ। ਅੰਬਿਕਾ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲੱਖਾਂ ਲੱਖਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਗੀ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ। ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਮੰਗਲ ਦਾ ਸਰੂਪ; ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਭ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਮੰਗਲਮਈ। ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਹੇ ਮਹਾ ਗਿਆਨ, ਰਚਨਹਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਅਤੇ ਸੰਹਾਰਕ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ, ਸਭ ਦੇ ਆਧਾਰ।" "ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ, ਵਿਰਾਟ ਅਤੇ ਸੂਤ੍ਰ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ; ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉੱਚਤਮ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।" "ਹੇ ਦੁਰਗਾ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹੈ; ਅਸੀਮ ਪ੍ਰੇਮ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ ਮਾਤਾ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ!