ਮਾਂ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣੋਗੇ। ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਲੰਬੀ ਚੱਲੇਗੀ, ਅਨੇਕ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਮਿਲਣਗੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਜੋੜ ਅਤੁੱਟ ਰਹੇਗੀ। ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ, ਰਾਜ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ। ਹਰ ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਂ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸਭ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਮਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਸੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਾਜ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਚਲਾਈ, ਰਾਜਵੰਸ਼ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਤੇ ਮਨੂਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣੇ। ਅਗਲੇ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਵਰਣੀ ਮਨੂ ਬਣੇ। ਪਹਿਲਾ ਡਕ੍ਸ਼ ਸਾਵਰਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਨੌਵਾਂ ਮਨੂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਮਹਾਤਕਤਵਾਨ ਬਣਿਆ। ਦੂਜਾ ਮੇਰੂ ਸਾਵਰਣੀ, ਦਸਵਾਂ ਮਨੂ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬਣਿਆ। ਤੀਜਾ ਸੂਰਿਆ ਸਾਵਰਣੀ ਮਨੂ ਹੋਇਆ। ਚੌਥਾ ਚੰਦਰ ਸਾਵਰਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਸੰਪੂਰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਗਿਆਰਵਾਂ ਮਨੂ ਬਣਿਆ। ਪੰਜਵਾਂ ਰੁਦ੍ਰ ਸਾਵਰਣੀ, ਤੇਰਵਾਂ ਮਨੂ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਮਨਵੰਤਰੀ ਦਾ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਛੇਵਾਂ ਵਿਸ਼ਣੁ ਸਾਵਰਣੀ, ਚੌਦਵਾਂ ਮਨੂ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਹ ਚੌਦਾਂ ਮਨੂ ਮਾਂ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹੋਏ। ਮਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਹ ਮਾਂ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਕੌਣ ਹੈ? ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਕੀ ਹੈ? ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।” ਤਦ ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਾਰਦ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਂ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਕਰਤੱਬ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਅਕਲਪਨ ਅਤੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਸਦਾ ਮੋਖਸ਼ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤੱਬ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਰੁਣਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੈਤ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੇ ਬੜਾ ਪਾਪੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ (ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣੇਗਾ। ਉਹ ਹਿਮਾਵਤ ਪਰਬਤ ਦੀਆਂ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਠੰਢਾ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਯੋਗੀ ਕੇਵਲ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤੇ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਸਾਹ ਰੋਕ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਦਾ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕੇਵਲ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋਰ ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਤੇ ਜਿਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਹੋਰ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਨਾ ਖਾਧਾ। ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਅੱਗ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਨਜ਼ਾਰਾ ਅਦਭੁਤ ਸੀ। “ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਕਹਿ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਡਰ ਗਏ। ਡਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਸ਼ਰਨ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਸੁਣ ਕੇ ਚੌਹਾਂ ਮੁਖਾਂ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੰਸ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਅਰੁਣਾ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਸਾਹ ਹੀ ਸੀ, ਨੱਸਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਪੇਟ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਅੰਗ ਸੁੱਕੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਬੰਦ। ਉਹ ਬੜੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜੀ ਅੱਗ ਹੋਵੇ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ।” ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਰੁਣਾ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਾਰੋ ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਅਕਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਉੱਠਿਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਅਰੁਣਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਵਰ ਮੰਗਿਆ, “ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾ ਆਵੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, “ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਣੁ, ਮਹੇਸ਼ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮੌਤ ਨੇ ਨਿਗਲ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ। ਇਸ ਲਈ, ਕੋਈ ਉਚਿਤ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਦੇ ਸਕਾਂ। ਸਮਝਦਾਰ ਕਦੇ ਅਸੰਭਵ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।” ਅਰੁਣਾ ਨੇ ਫਿਰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾਂ ਤਾ ਜੰਗ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਨਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਮਰਦਾਂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਜਾਂ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਨਾਂ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ। ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਵਰ ਦਿਓ। ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵੀ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਾਂ।” ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਅਰੁਣਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਵਰ ਨਾਲ ਅਹੰਕਾਰ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੈਤ, ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਭੂ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਲਈ ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਦੂਤ ਭੇਜਿਆ। ਦੂਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰੰਤ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੁ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉਹ ਸਭ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਦੇ ਧਾਮ ਵੱਲ ਚਲੇ।