ਮਹਾਨ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਹੇ: “ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆ ਕੇ ਕਰੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਦੂਤ ਨੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਸੁਣਾਈ। ਦੂਤ ਦੀ ਇਹ ਅਪ੍ਰੀਤਿ ਭਰੀ ਰਿਪੋਰਟ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁੰਭ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਾਨਵ ਧੂਮਰਾਖਸ਼ਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: “ਧੂਮਰਾਖਸ਼ਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨ। ਉਸ ਮੰਦੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ, ਚਾਹੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਘਸੀਟ ਕੇ ਲਿਆਉਣੀ ਪਏ। ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਾ।” ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਧੂਮਰਲੋਚਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਜਲਦੀ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾ। ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮੰਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਭੋਗ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਫੜ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਦਾਨਵ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: “ਤੂੰ ਜੋ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਠੀਕ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ। ਰਾਜਾ ਸ਼ੁੰਭ ਇੱਕ ਅਸੁਰ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ; ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਾਨਵ ਮਾਲਕ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਪਰ, ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਗਰਜ ਕੇ, ਇਕ ਛਿਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫੌਜ ਡਰ ਕੇ, ਚੀਲਾਂ ਮਾਰਦੀ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲੀ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵਕੜ ਗਿਆ। ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦਾਨਵ ਰਾਜਾ ਹੋਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਾ, ਮੁੰਦਾ ਅਤੇ ਰਕਤਬੀਜ ਨੂੰ ਇਕ-ਇਕ ਕਰ ਕੇ ਭੇਜਿਆ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਦਾਨਵ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵੀਰਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਜਾ ਪਏ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਫੜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਤਬ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਭਯੰਕਰ ਦੇਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ गई। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਬਰਛਾ ਉਠਾ ਕੇ ਜਮੀਨ ‘ਤੇ ਸੁਟਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਖਬਰ, ਦੋ ਦਾਨਵ ਮਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਅਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਕੇ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦਾਨਵ ਸ਼ੁੰਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਦੇਵੀ— —ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਵाणी ਦੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਰਾਜਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਠਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ। ਕਾਲੀ, ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹੀ ਦੇਵੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀ, ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭ੍ਰਮ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ, ਤੇਰਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ। ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ— —ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਕੇ, ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ। ਪੂਜਾ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਖੂਨ ਹਵਨ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਾ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਨਨੀ, ਕਰੁਣਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ: “ਵਰ ਮੰਗ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਭ੍ਰਮ ਦਾ ਨਾਸ, ਉੱਤਮ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਵਿਘਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਾਜ ਮੰਗਿਆ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਿਘਨ-ਰਹਿਤ ਰਾਜ, ਭ੍ਰਮ-ਨਾਸਕ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂਗੀ।” “ਅਤੇ, ਸੁਣ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ: ਭਾਨੂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਾਵਰਨੀ ਬਣੇਗਾ। ਉਸ ਮਨਵੰਤਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਨੂ ਦਾ ਪਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਵੰਸ਼ ਮਿਲੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਮਨਵੰਤਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਵਰਨੀ ਦੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਰਤੱਬ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ; ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਭ੍ਰਾਮਰੀ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸ੍ਰੀ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਬਾਕੀ ਮਨੂਆਂ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਜਨਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ; ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਵਿੱਚ ਭਗਤੀ ਜਾਗਦੀ ਹੈ। ਵੈਵਸਵਤ ਮਨੂ ਦੇ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ: ਕਰੂਸ਼, ਪ੍ਰਿਸ਼ਧ੍ਰ, ਨਾਭਾਗ, ਡਿਸ਼ਟ— ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਵੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਬਲੀ ਸਨ। ਫਿਰ, ਇਹ ਛੇ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਤਮ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸੀ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਤਪ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸਨ। ਕੁਝ ਸੁਕੀਆਂ ਪੱਤਿਆਂ ‘ਤੇ ਜੀਵਣ, ਕੁਝ ਹਵਾ ‘ਤੇ, ਕੁਝ ਪਾਣੀ ‘ਤੇ, ਕੁਝ ਧੂੰਏਂ ‘ਤੇ, ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ‘ਤੇ, ਤੇ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਵੱਡੀ ਤਕਲੀਫ ਸਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲਗਾਤਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁਧਿ ਜਾਗੀ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਭ੍ਰਮ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ। ਮਨੂ ਦੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਇਕ-ਚਿੱਤ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਏ; ਪਵਿੱਤਰ ਬੁਧਿ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੂਰਾ ਸੰਸਾਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਦਭੁਤ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਦਰਸ਼ਨ ਮਿਲੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਤਪ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੇਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈ।