ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਾਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ — ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ — ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਹਿਸ਼ਾ ਦੀ ਬੁਰਾਈਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮਾਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨਾਮਕ ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮੰਦਰਾਂ ਤੇ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਮੱਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਖ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, "ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮਿਓ, ਮਾਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਸੋਚੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ, ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਪਦਮਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਭੜਕਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇਜ ਨਿਕਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ, ਸਵਰਗਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਤੇਜ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਲੱਗੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਦੇਖ ਕੇ ਅਨੰਦਿਤ ਹੋਏ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਣਿਆ; ਯਮ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਵਾਲ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਹਥ; ਸੋਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਤਨ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਕਮਰ; ਵਰਨੁ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਜੰਘਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਹਿਪ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਪੈਰ; ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਉਂਗਲਾਂ; ਵਾਸਵ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਆਂਗਲੀਆਂ; ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਨੱਕ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਦੰਦ; ਅੱਗ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ; ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਭੂਹਾਂ; ਵਾਯੂ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਕੰਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਮਹਿਸ਼ਮਾਰਦਿਨੀ ਦੇਵੀ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕੀ। ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਪਾਸ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਫੰਦਾ, ਅੱਗ ਨੇ ਬਰਛਾ, ਮਰੁਤ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ। ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਜਰ ਅਤੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਤੋਂ ਘੰਟੀ, ਯਮ ਨੇ ਕਾਲ ਦਾ ਦੰਡ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਕਾਲ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਸਫ਼ੈਦ ਢਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਲਾ, ਅਮਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ, ਮੁਕੁਤ, ਝੁਮਕੇ, ਕੰਗਣ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਟ-ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਪੈਜਬ, ਗਲ-ਹਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਵਾਹਨ ਤੇ ਰਤਨ, ਧਨ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅਮਰ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਪਿਆਲਾ, ਸ਼ੇਸ਼ ਨੇ ਸਪ ਦੀ ਮਾਲਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੀ ਦੁੱਖੀ ਕਰਤੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਾਂ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣਕੇ, ਦੇਵੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣਿਆ। ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗੂੰਜ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਡਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਮਾਤਾ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ, ਮਹਿਸ਼ਾ, ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗਾ। ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਹੋਈ; ਚਿਕਸ਼ੁਰ, ਦੁर्धਰਾ, ਦੁਰਮੁਖਾ ਆਰਮੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਬਾਸਕਲਾ, ਤਾਮਰਕਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਬਿੱਲੀ-ਮੁਖੀ, ਹੋਰ ਅਨੇਕ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵਰਗੇ, ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਰਲਾ, ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਰਦੇ ਦੇਖ, ਮਹਿਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕਿਆ। ਫਿਰ, ਜਾਦੂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਵਧਿਆ; ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਭਰਮ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਜੋ-ਜੋ ਰੂਪ ਉਹ ਲੈਂਦਾ, ਦੇਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ। ਆਖ਼ਰ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੱਝ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਦੇਵੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਮਹਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਬਾਕੀ ਫੌਜ ਚੀਲਾਂ ਮਾਰਦੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਜੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ ਕਿ ਸਰਸਵਤੀ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸ਼ੁੰਭ ਨਾਮਕ ਦੈਤ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਨਿਸ਼ੁੰਭ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਗੁਆ ਬੈਠੇ; ਫਿਰ, ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਵVictory ਹੋਵੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਦੁਖ-ਨਿਵਾਰਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ! ਤੁਸੀਂ ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਅਜਰ, ਅਮਰ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ।" "ਹੇ ਰਾਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਾਲੀ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ੰਕਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਰਚਨਾ, ਪਾਲਣਾ ਤੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਾਰਨ, ਚਮਕ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ; ਉੱਚਤਮ ਨ੍ਰਿਤਯ ਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਧਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਦ ਬਖਸ਼ਦੇ ਹੋ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਦਇਆ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ; ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ੁੰਭ ਤੇ ਸ਼ੁੰਭ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਬੇਅੰਤ ਸਾਗਰ ਹੋ।" "ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਓ, ਹੇ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਦੀ ਦੁਖ-ਨਿਵਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ...