ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਓਸ ਸਮੇਂ, ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਹਨ, ਚੇਤਨਾ ਵਿਚ ਆ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਦੋਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਦੈਤ, ਜਦ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਰੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੋਵੇਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਵਿਸ਼ਨੁ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਬਣਾ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੈਤ, ਆਪਣੀ ਵਿਅਕਤਿਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ 'ਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਹੀ ਮਾਰੇ ਜਾਓ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ ਫਿਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਨਾ ਮਾਰਿਓ ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਹੈ।” ਭਗਵਾਨ, ਗਦਾ ਤੇ ਸ਼ੰਖ ਧਾਰੀ, “ਠੀਕ ਹੈ” ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਹ ਮਹਾਕਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੀ ਸੁਵਰਨੀ ਹੈ। ਹੁਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਮਰਾਟ, ਤੂੰ ਮਹਾਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਸੁਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਵਰਣੀ ਮਨੁ ਦੀ ਕਥਾ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਏ। ਓਥੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਮਹਾਂਦੇਵ—ਸ਼ੰਕਰ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ—ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨਾਮਕ ਪਾਪੀ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਜਬਰਦਸਤੀ ਛੀਨ ਲਏ ਸਨ, ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਵੱਲੀ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ, ਹੇ ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀਓ, ਉਸਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਇਆ ਜਲਦੀ ਸੋਚੋ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਭਗਵਾਨ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਦਮਜਾ ਸਮੇਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਹਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗਾ ਤੇਜ ਨਿਕਲਿਆ। ਫਿਰ, ਬਾਰੀ-ਬਾਰੀ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤੇਜ ਨਿਕਲਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਬਣਿਆ; ਯਮ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਕੇਸ ਬਣੇ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਬਾਂਹਾਂ ਬਣੀਆਂ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਛਾਤੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਕਮਰ, ਅਤੇ ਵਰਨ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਜੰਘਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡਲੀਆਂ ਬਣੀਆਂ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਨਿਤੰਬ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਪੈਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ, ਵਾਸਵ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਬਣੀਆਂ। ਕੁਬੇਰ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਨੱਕ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪਰਮ ਤੇਜ ਤੋਂ ਦੰਦ ਬਣੇ। ਅੱਗ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ, ਸੰਧਿਆ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਭੌਂਹਾਂ ਬਣੀਆਂ। ਵਾਯੂ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਕੰਨ ਬਣੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਤੇਜ ਤੋਂ ਮਹਿਸ਼ਮਰਦਿਨੀ ਦੇਵੀ ਜਨਮ ਲਈ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਦਿੱਤਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਚੱਕਰ ਤੇ ਸ਼ੰਖ, ਪਾਸ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਪਾਸਾ, ਅੱਗ ਨੇ ਭਾਲਾ, ਮਰੁਤ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਜਰ ਤੇ ਐਰਾਵਤ ਹਾਥੀ ਦੀ ਘੰਟੀ, ਯਮ ਨੇ ਕਾਲ ਦੰਡ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਮਾਲਾ ਤੇ ਕਮੰਡਲ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸਦੇ ਰੋਮਾਂ ਲਈ ਕਿਰਣਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਕਾਲ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਢਾਲ ਦਿੱਤੀ। ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਸੁਤੰਤਰ ਮਾਲਾ, ਨਵੀਂ ਪੋਸ਼ਾਕ, ਮਸਤਕ ਮਣੀ, ਕੁੰਡਲ, ਕੜੇ, ਬਾਂਹ-ਬੰਦ ਦਿੱਤੇ। ਉਹਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਲਾ, ਪਾਇਲ, ਗਲਾਬੰਦ ਤੇ ਹੋਰ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਭੀ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਾਂਹ-ਬੰਦ, ਹਿਮਾਵਤ ਨੇ ਸਿੰਘ ਵਾਹਨ ਤੇ ਨਵੇਂ ਰਤਨ ਦਿੱਤੇ। ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਭਰੀ ਪਿਆਲੀ, ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਨੇ ਸਪੇਰਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਵਿਆਪੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾ-ਦੇਵੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਿਤ ਦੇਵੀ ਨੇ ਧਿਆਨ ਧਰਿਆ। ਮਹਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਭਾਰੀ ਗੱਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਡਰ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਦੈਤ, ਮਹਿਸ਼ਾ, ਦੇਵੀ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਅਸਮਾਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਅਗਵਾ—ਚਿਕਸ਼ੁਰ, ਦੁर्धਰਾ, ਦੁਰਮੁਖਾ—ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਲੈ ਆਏ। ਬਾਸਕਲਾ, ਤਾਮਰਕਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਬਿੱਲੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰ, ਜੋ ਮੈਦਾਨ-ਏ-ਜੰਗ ਵਿਚ ਮੌਤ ਵਰਗੇ ਭਿਆਨਕ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਜੁੜ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸ਼ਾ, ਜੋ ਦਾਨਵਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਖੜਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੋਹਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਮਹਿਸ਼ਾ ਦੀ ਸਰਣ ਆਏ ਸਨ। ਆਪਣੇ ਸੈਨੀਕਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦੈਤ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਾਦੂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਹ ਛੇਤੀ-ਛੇਤੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰੂਪ ਧਾਰਦਾ, ਦੇਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਜਾਂਦੀ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਉਹ ਭੈਅਨਕ ਮਹਿਸ਼ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਲਈ ਭੈਅ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ।