ਸੂਤਾ ਜੀ ਨੇ ਕਹਿਆ: ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਥੋੜੀ ਹੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਕਾਸ਼ੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਘਾਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਜੋ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਸ਼ਰਮ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲਭ-ਲਭੀ ਹੋਈ ਜਗ੍ਹਾ, ਮੋਰ, ਸਾਰਸ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਚਕਰਵਾਕ ਪੰਛੀ ਆਮ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ, ਨੇਵਲੇ, ਬਾਘ, ਚੀਤੇ, ਹਿਰਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ, ਗੈਂਡੇ ਅਤੇ ਸਰਭਾ ਵੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਅਤੁਟ ਆਤਮਿਕ ਸੰਪੰਨਤਾ ਸੀ, ਦੇ ਕੋਲ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਏ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ! ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਤੇ ਪੂਜਿਤ ਹੋ। ਕੂੰਭਯੋਨੀ, ਵਾਤਾਪੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਗਸਤਿਆ, ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਦੇ ਖਜਾਨੇ, ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਹਾਡੀ ਉਪਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਣੀ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਕਾਸਾ ਫੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਖਿਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਲੰਕਾ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਿਅ, ਜਟਾਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਅਮਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਆਦਰਯੋਗ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।" "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿਓ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ ਵਲੋਂ ਹੋਈ ਅਸਹਿਣੀ ਪੀੜ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ!" ਇਸ ਤਰੀਫ਼ ਤੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਗਸਤਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੇ: "ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਭਾਗਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਸੰਯਮ ਤੇ ਦਇਆ ਦੋਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।" "ਅਮਰਾਵਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਵਜਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਅਠ ਸਿੱਧੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਹੈ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅੱਗ, ਲਗਾਤਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਮਰਾਂ ਦਾ ਮੂੰਹ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ? ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸाक्षੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੰਡ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਕੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ?" "ਫਿਰ ਵੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਲੋੜ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ; ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਆ ਗਿਆ, ਪਰ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਥੋੜਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਦੱਸਿਆ। "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਨਿਰਜੀਵ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।" "ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਉਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਵਾਧ ਨੂੰ ਰੋਕੋ; ਅਗਸਤਿਆ, ਤੁਹਾਡੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਮਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਹੈ।" (ਇਸ ਤਕ, ਵਿਂਧਿਆ ਦੀ ਵਾਧ ਰੋਕਣ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰਤਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।) ਜਦੋਂ ਕੂੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਦੇਵਤਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਏ; ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਿਘਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਦੁਖ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਕੇ ਇਹ ਵਿਘਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਉਕਤਿ ਯਾਦ ਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਤਿਆ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਸੀ। 'ਅਵਿਮੁਕਤ' ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਲਈ ਵਿਘਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਪਿਆਰੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਵਿਘਨ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ— ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਘਾਟ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੰਡਪਾਣੀ, ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਕਾਲਾ ਵਲ ਪਹੁੰਚੇ। "ਹੇ ਰਾਜਾ ਕਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਿਉਂ ਹੋ?" "ਕਾਸ਼ੀ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਵਿਘਨ ਨਾਸਕ, ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੂਰ ਕਿਉਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?" "ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ, ਨਾ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕੀਤੀ; ਕਿਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਲਨਾਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਕੂੰਭ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸਾਕਸ਼ਿਵਿਘਨੇਸ਼ਾ, ਸਾਰੇ ਵਿਘਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਗਸਤਿਆ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਕਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੰਪੰਨਤਾ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਦਾ ਕਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਪਣੀ ਤਪੋ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅੱਧ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖ ਕੇ ਝਟ-ਪਟ ਕੰਪਿਆ; ਪਹਾੜ ਨਿਮਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਚੋਟੀਆਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਗਸਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਂਧਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਪੁੱਤਰ, ਇਥੇ ਹੀ ਜਿਵੇਂ ਹੋ, ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤਕ ਰਹੋ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਚੇ ਪਹਾੜ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪਿਆਰੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।