ਇਹ ਸੁਨਹਿਰੀ overਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਸੂਰਜ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ—ਗ੍ਰਹਾਂ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ ਘੇਰਦਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਹੈ। ਇਹ overਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਸਾਰੇ overਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਕੇਵਲ ਮੈਂ ਹੀ ਸਰਵੋਤਮ ਹਾਂ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਕਬਰ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰੀ। ਪਰ, ਹੇ overਾ, ਜਿਹੜੇ ਤਪਸਿਆ ਵਿੱਚ ਮਜਬੂਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਦੱਸੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਲ੍ਹਣੇ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਹਦਾਇਤ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਆਤਮ-ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਿਂਧਿਆ overਾ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਬੇਚੈਨੀ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਅੰਦਰੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਦਾਸ ਤੇ ਬੇਚੈਨ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਵੋ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਕੇਸੇ ਮੈਰੂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵਾਂ? ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਆਤਮਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਮਨ ਨੂੰ ਆਰਾਮ।" ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼, ਅਹੰਕਾਰ, ਮਸ਼ਹੂਰੀ, ਵੰਸ਼, ਤਾਕਤ ਤੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਕੋਸਦਿਆਂ, ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਵਿਚਾਰ ਆਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਇਰਾਦਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਗਲਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਸੀ: "ਸੂਰਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਰੂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਉਹ overਾ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸਮੇਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕਾਂਗਾ।" "ਜੇ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ overਾ ਕਿਵੇਂ ਘੁੰਮੇਗਾ? ਜੇ ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਦਿਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੋਕ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?" ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ, ਵਿਂਧਿਆ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਆਕਾਸ਼ੀਅ ਸੱਪ ਜ਼ਰੂਰ ਨਿਵਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਵਿਂਧਿਆ ਵਧਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਚੇ ਤੇ ਵੱਡੇ overਿਆਂ ਨਾਲ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਫੈਲ ਗਿਆ ਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋਚਦਾ, "ਕਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਾਂਗਾ?" ਜਦ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ। ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਵੇਰ ਚੜ੍ਹੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਰਨਾਂ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸੂਰਜ, overਾ ਤੋਂ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਭ ਆਲੋਕਿਕ ਕਰਨਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕਮਲ ਖਿੜ ਪਏ, ਕੁੰਵਰ ਮੁੰਦ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਏ। ਕਿਰਣਾਂ ਦੇ ਸਵੇਰ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਮੱਧਿਆਨ੍ਹ ਦੀਆਂ ਵੰਡਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਭੇਟਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਹੋਮ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਪੂਰਬ ਤੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਸੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਅਗਨਿ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਛੱਡ ਕੇ ਜਲਦੀ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵਧ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ ਅਨੁਰੂ ਨੇ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ, "ਹੇ ਸੂਰਜ, ਵਿਂਧਿਆ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਖੜਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਮੈਰੂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਦਿੱਤੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਵਿਚਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਹਾਏ! ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਰਸਤਾ ਵੀ ਰੁਕ ਗਿਆ—ਇਹ ਕਿੰਨੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ! ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਕੋਈ ਵੀਰ ਮਨ੍ਹੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ?" "ਮੇਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਰੁਕ ਗਿਆ; ਕਿਸਮਤ ਵਾਕਈ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਹੂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਕੜਨ ਲਈ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ।" "ਜੇ ਰਸਤਾ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤਕਦੀਰ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਸਤਾ ਰੁਕਣ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਈ ਥਾਂ ਜਾਂ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕੇ। ਸਾਰੇ, ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਸਮੇਤ, ਸੂਰਜ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ। ਵਿਂਧਿਆ overਾ ਦੁਆਰਾ ਰੁਕ ਜਾਣਾ—ਇਹ ਤਾਂ ਭਾਗ ਦਾ ਪਲਟਾ ਸੀ! ਜਦ ਸੂਰਜ overਾ ਵਲੋਂ ਰੁਕਿਆ ਗਿਆ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਕਰਕੇ— "ਤਾਂ 'ਸ੍ਵਾਹਾ' ਅਤੇ 'ਸ੍ਵਧਾ' ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਮੁਕ ਗਏ, ਦੁਨੀਆਂ ਲਗਭਗ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਪੱਛਮੀ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈਆਂ; ਜਦਕਿ ਪੂਰਬੀ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਤੇਜ਼ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਸੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।" "ਜੀਵ ਮਰ ਗਏ, ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ, ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਪੂਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਲਾਪ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਮੁਕ ਗਈਆਂ। ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ, ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਕੀ ਕਰੀਏ?'" ਇਸ ਉਪਰੰਤ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਮਹੇਂਦਰ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰੁਦਰ (ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ) ਕੋਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ overਾ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਨਮਸਕਾਰਾਂ, ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੇ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਦੇਵਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: "ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਜੈ ਹੋਵੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਉਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਿਯ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਸਿੱਧੀਆਂ ਤੇ ਵਡਿਆਈਆਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਮਾਇਆ ਦੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਨੰਦਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਕੈਲਾਸ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਅਹਿਬੁਧਨਯਾ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਮਨੁ ਨੂੰ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਜਨਮੀ, ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਹੇ ਗਣਾਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਦੇਵ, ਪਰਬਤ ਦੇ ਨਾਥ, ਮਹਾ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੇ ਕਮਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਪਰਮ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਯੋਗ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ—ਨਮਸਕਾਰ। ਯੋਗੀਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਯੋਗ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਦੁੱਖੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੋ—ਨਮਸਕਾਰ। ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਸਰੂਪ, ਨੰਦਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਸਮਾਂ ਤੇ ਸਮਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਹੋ—ਨਮਸਕਾਰ। ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਜਮਾਨਾਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਨੰਦਨ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਮੱਸਕੁਰਾ ਕੇ ਉੱਚੇ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਭਗਵਾਨ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਮੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਹਾਡੇ ਇਸ ਸਤੁਤੀ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।" ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਥ, ਪਰਬਤ ਦੇ ਨਾਥ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ—ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਬਖ਼ਸ਼ੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ!