ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਅੱਗੇ ਕਹਾਣੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਗਦੀ ਹੈ: ਅੰਬਾ ਨੇ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਨੂਨੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਕਿਵੇਂ ਫੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਛੂਹੇ ਹੋਏ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਬੂਲ ਕਰੇਗਾ? ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਗਈ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅੰਬਾ ਰੋ ਪਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਮੁੜ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਅੱਥਰੂਆਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਸ਼ਾਲਵ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰੋ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਜਦੋਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਜਾ।" ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਬਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਅੰਦਰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਅਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੇ ਨੌਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੋਹਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਘਰ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਿਆ। ਪਰ ਰਾਜ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਆਈ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਹੁਣ ਰਾਜ ਲੈ ਲਵੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈ ਕੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਯਯਾਤੀ ਵਾਂਗ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੋ। ਪਿਉ ਦੀ ਖਾਤਿਰ ਜਿਹੜਾ ਮੈਂ ਪ੍ਰਣ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਮੁਤਾਬਕ ਨਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ ਤੇ ਨਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਹੁਣ ਵੰਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਚਲੂ ਰਹੇਗਾ। ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਸੁਖ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੰਤੁਸਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਲਈ 'ਕਸ਼ੇਤ੍ਰਜ' ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕਰੋ। ਕਿਸੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਕਰਵਾਓ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ। ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ 'ਤੇ ਰਾਜ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਰਿਸ਼ਿ ਵਿਆਸ, ਜਿਸਦਾ ਜਨਮ ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਵਿਆਸ ਜੀ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸਨ, ਆ ਗਏ। ਉਹ ਮਾਂ ਦੇ ਚਰਨ ਛੂਹ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਜਨਮ ਕਰ।" ਵਿਆਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਤੇ 'ਓਮ' ਆਖ ਕੇ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਜਦੋਂ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੁਤੂ-ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾ ਜੋ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੰਨਾ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੰਨਾ ਦੇਖ ਕੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ।" ਜਦੋਂ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡੂ ਸੀ, ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਣ ਯੋਗ ਸੀ ਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਮੁੜ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਅਰਦਾਸ ਕਰਕੇ ਵਧੀਆ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਪਰ ਇਸ ਵਾਰੀ ਪਤਨੀ ਆਪ ਨਾ ਗਈ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾਸੀ ਤੋਂ ਵਿਦੁਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ—ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪਾਂਡੂ ਤੇ ਵਿਦੁਰ—ਦਾ ਜਨਮ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਮਹਾਨ ਨਾਇਕ ਬਣੇ। ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੂਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਨੇ, ਜੋ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਤੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਸਨ, ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਅਗੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਦੇਵੀ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੱਸੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਮਨੁਵੰਤਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜਾ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਦੱਸੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਤੇ ਕਿਸ ਵਲੋਂ ਇੱਥੇ ਪੂਜੀ ਗਈ।" "ਉਹ ਜਿਹੜੀ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬ ਦੱਸੋ। ਉਹ ਕਰਤੱਬ ਵੀ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਹ ਕਰਤੱਬ ਸੁਣੋ ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦਾ ਮੂਲ, ਵੱਡੀ ਲਾਭ ਦਾ ਸਰੋਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਜਨਨੀ, ਸਰਬੋਤਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼—ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਹ ਪ੍ਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਨਾਭੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਉਪਜੇ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਕਰ ਹੈ। ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੋਂ ਮਨੁ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਸੁਯੰਭੂਵ ਮਨੁ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਮਨੁ, ਮਨੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਤਰੂਪਾ ਨੂੰ ਵੀ ਰਚਿਆ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਮਨੁ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਖੀਰ-ਸਾਗਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਬੈਠਾ ਸੀ..." ਇੱਥੇ ਕਥਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।