ਭੀਸ਼ਮ ਜਦੋਂ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਜੋਤਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮੀ ਭਰਾ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦਾ ਵਿਆਹ ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਜਜਾ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਹੀ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਉਹ ਕਰੋ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਵਲੋਂ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਦੀ ਰਾਏ ਜਾਣਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣੂ ਸੀ, ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ, ਤੂੰ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈਂ।" ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਮਹਲ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਆਈ ਹਾਂ, ਮਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ। ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੀ ਕਨੂਨੀ ਪਤਨੀ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਤੈਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੱਕ ਜਤਾਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਫੜ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਛੂਹੀ ਹੋਈ ਕੁੜੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵਿਆਹਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਆਹ ਸਕਦਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਰੋਈ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਲੋਂ ਵੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਦੁਬਾਰਾ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਦੀ ਹੋਈ ਆਖਣ ਲੱਗੀ, "ਸ਼ਾਲਵ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਆਹੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪ ਮੈਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗੀ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤਿ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਹੈ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਕੋਲ ਜਾ, ਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਜੰਗਲ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਰਾਜਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੇ ਘਰ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਖੇਡਾਂ ਅਤੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ। ਪਰੰਤੂ, ਰਾਜ ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੌਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮਰ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੁਖ ਨਾਲ ਨਿਹਾਲ ਹੋ ਗਈ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਫਿਰ, ਇਕੱਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ। ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਯਾਤੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮਾਂ, ਤੂੰ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਲਈ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਨਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ ਕਿ ਹੁਣ ਵੰਸ਼ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੱਲੇਗਾ। ਰਾਜ ਬਿਨਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਲਈ 'ਕਸ਼ੇਤ੍ਰਜ' ਪ੍ਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕਰ। ਕੋਈ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ। ਇਹ ਵਿਧੀ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਦੇਵੀਂ। ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ, ਨਿਰਪਾਪ ਕਨੀਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, ਵਿਆਸ, ਜੋ ਤਪੱਸਵੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਧੂੰਏ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਹੀਂ ਸੋਹਣਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ।" ਵਿਆਸ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, "ਓਮ" ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਅੰਬਿਕਾ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਰੁਤੂ-ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਉਸ ਤੋਂ ਇਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਅੰਨਾ ਸੀ। ਪੁੱਤਰ ਨੂਂ ਅੰਨਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੀ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ।" ਜਦ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਦਾ ਰੁਤੂ-ਕਾਲ ਆਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵਿਆਸ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਗਰਭ ਧਾਰਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਂਡੁ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਰਾਜਯੋਗ ਸੀ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਉਸਨੂੰ ਕਬੂਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਇਕ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਫਿਰ ਵਿਆਸ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ। ਇਸ ਵਾਰੀ, ਰਾਣੀ ਨੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਦਾਸੀ ਨੂੰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦਾਸੀ ਤੋਂ ਵਿਦੁਰਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਆਸ ਰਾਹੀਂ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ—ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪਾਂਡੁ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰਾ—ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਬਣੇ।