ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਵਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ਹੀਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਕਰਵਾਈ। ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ 'ਤੇ ਦੇਖ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ। ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਈ; ਅਤੇ ਵਿਆਸ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣਨ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦਾ ਧਰਮਪਤ੍ਰ ਪੁੱਤਰ ਪੂਰੀ ਜਵਾਨੀ 'ਚ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ। ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਯੁਵਰਾਜ ਸਵਯੰਵਰ ਲਈ ਬੁਲਾਏ ਅਤੇ ਆਦਰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਆਏ ਹੋਏ ਵਿਆਹ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ, ਮਹਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਇੱਕੋ ਰਥ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਤਿੰਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜੋ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹਸਤੀਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ, ਭੈਣ ਜਾਂ ਧੀ ਵਾਂਗ ਸੋਚ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਫ਼ੌਰਨ ਹੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਹਾਲਤ ਦੱਸ ਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਜੋਤਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਦੀ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਵਿਆਹ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮਪਤ੍ਰ ਭਰਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਦਾ ਵਿਆਹ ਉਹਨਾਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਵਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਜ ਨਾਲ ਥੋੜੀਆਂ ਝੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਜੋਤ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਵਯੰਵਰ 'ਚ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਲਵ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਸੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਤੁਸੀਂ, ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜੋ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਕਰੋ।" "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਚੁਣੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਹੋ, ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ—ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਠੀਕ ਲਗੇ, ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੜੀ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਨੇ ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ। ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰਾਏ ਜਾਣਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਜਾਣਕਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਚਾਹੇ।" ਉਸ ਦੇ ਛੱਡਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਲਵ ਦੇ ਘਰ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: "ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਮਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆ ਗਈ ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ—ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜੋ।" "ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਨਿਆ ਬਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਸ਼ਾਲਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸੋਹਣੀਏ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਲੈ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਫੜਾਂਗਾ।" "ਕੌਣ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰੇ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਲੋਂ ਛੂਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਛੱਡੀ ਹੋਈ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।" ਉਹ ਕੁੜੀ, ਰੋਂਦੀ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਰੋਂਦੀ-ਰੋਂਦੀ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੀ: "ਸ਼ਾਲਵ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗਾ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ; ਤੁਸੀਂ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਵੋ, ਨਾਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂਗੀ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਸੋਹਣੀਏ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਹੋਰ 'ਤੇ ਹੈ? ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾ, ਸੋਹਣੀਏ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚਿੰਤਾ ਦੇ।" ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੀ ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀਆਂ: ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਅਤੇ ਅੰਬਿਕਾ, ਕਾਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਧੀਆਂ। ਰਾਜਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਘਰ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੌਂ ਸਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁਖਦਾਇਕ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ; ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜ-ਰੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਮਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਰ ਗਿਆ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਕ੍ਰਿਆ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਕਰਵਾਈ। ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਰਾਜਗੱਦੀ ਸੰਭਾਲੋ, ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਤਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ।" "ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲਵੋ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਵੰਸ਼ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਯਾਤੀ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਜੋ ਮੈਂ ਪਿਤਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਪਤਨੀ ਲਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਕਿ ਵੰਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲੇਗਾ; ਰਾਜਗੱਦੀ ਖਾਲੀ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਗੰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੋ, ਸੋਹਣੀਏ; ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਿਆ ਲਈ 'ਕਸ਼ੇਤ੍ਰਜ' ਰਸਤੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿਵਾਓ।" "ਇੱਕ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ ਅਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰੋ; ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਇਹ ਵਿਦਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੋਤਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਦਿਓ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਾਂਗਾ।" ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ਿ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਕਾਨੀਨਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਵਿਆਸ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ਿ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।