ਇਸ ਵਾਰਤਾ ਵਿੱਚ, ਨਿਮੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਜਨ ਲਈ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨਿਮੀ ਨੇ ਨਵਾਂ ਗੁਰੂ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਕੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਨੇ ਨਿਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰ ਕੇ ਅੱਜ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦੇਵੇਂਗਾ।" ਨਿਮੀ ਨੇ ਵੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗੋ।" ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਵੀ ਵਿਦੇਹ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਜਨਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਠੀਕ ਹੈ। ਪਰ ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਵਾਸਤਾ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਮਹਾਨ ਤੱਤ ਹਰ ਥਾਂ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ? ਭੋਜਨ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹਰ ਵਾਰ ਰਹੇਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਨਿਸਚਿੰਤ ਰਹੋਗੇ? ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਰਾਜ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਸੋਚਾਂ ਜਾਂ ਨਾ। ਤੁਸੀਂ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ ਦੂਰੋਂ ਆਏ ਹੋ, ਪਰ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸਚਿੰਤ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੌਂਦਾ ਤੇ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਬੰਧਿਆ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ। ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ 'ਮੈਂ ਬੰਧਿਆ ਹਾਂ' ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਦੁਖੀ ਹੋ। ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਛੱਡੋ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਬੰਧਨ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਇਹ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਨਹੀਂ।' ਧਨ, ਘਰ, ਰਾਜ—ਮੁਕਤੀ ਇਹ ਨਿਸਚਯ ਹੈ ਕਿ 'ਇਹ ਮੇਰੇ ਨਹੀਂ।'" ਜਨਕ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੁਕਾ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਉਹ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਦੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੂੰਘਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ। ਸ਼ੁਕਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਾਸ, ਵੈਦਿਕ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਸਭ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੁਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਸਰਵੋੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੁਭਾਗਾ ਪੁੱਤਰੀ ਪੀਵਰੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਸ਼ੁਕਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਵਿਆਹ ਲਿਆ, ਯੋਗ ਦੇ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ। ਪੀਵਰੀ ਤੋਂ ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਏ: ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਗੌਰਪ੍ਰਭਾ, ਭੂਰੀ ਅਤੇ ਦੇਵਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਕੀਰਤੀ, ਜਨਮਾਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਭਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਣੁਹਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ। ਅਣੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਹਮਦੱਤ, ਜੋ ਸ਼ਕਾ ਕੁਲ ਦੀ ਕੁਵਰੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ, ਬ੍ਰਹਮ-ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਣੇ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਸਰਵੋੱਚ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਤੁੱਟ ਯੋਗ ਮਾਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਰਾਜ ਪੂਤ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਉਹ ਬਦਰੀਕਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਚਲੇ ਗਏ। ਮਾਇਆ ਦੇ ਬੀਜ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਗਿਆਨ ਅਟੱਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਰੰਤ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੀ। ਸ਼ੁਕਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਮੋਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੈਲਾਸ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ। ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁੰਹ ਮੋੜ ਕੇ, ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋਏ, ਤੇ ਸਰਵੋੱਚ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ, ਵੱਡੀ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ। ਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੇ, ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ। ਕਈ ਅਸਰ-ਚਿੰਹ ਉਪਜੇ, ਸ਼ੁਕਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ, ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ, ਦੇਵ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਦੂਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਬਾਰ-ਬਾਰ "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!" ਕਹਿ ਕੇ ਰੋਏ। ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੋਤਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਤੋਤੇ ਨੇ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੁਖੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਖੀ ਵਜੋਂ ਮੌਜੂਦ, ਤੋਤੇ ਨੇ ਵਿਅਾਸ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੁਹਰਾਈ; ਅੱਜ ਵੀ, ਉਸ ਪਹਾੜੀ ਚੋਟੀ 'ਤੇ ਇਹ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਰੋਦੇ, "ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ!" ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਉਥੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਪਾਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਅਾਸ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ: "ਵਿਅਾਸ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਐਸਾ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ, ਜੋ ਅਸੰਯਮਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦੁਲਭ ਹੈ; ਤੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੁਖ-ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਕੀਰਤੀ ਇਸ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਨ ਵਧੀ ਹੈ।" ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਰ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੇਰਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?" "ਅੱਜ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਤਰਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।" ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਛਾਂ ਵੇਖੇਗਾ।" "ਉਸ ਛਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਦੇ।" ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਛਾਂ ਦੇਖੀ। ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੀ, ਹਰਾ ਉਥੋਂ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਵਿਅਾਸ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਸ਼ੁਕਾ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਤਪਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਦਿ ਦੀ ਜਨਮ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸ਼ੁਕਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋੱਚ, ਨੇ ਉੱਚੀ ਮੁਕਤੀ ਪਾਈ; ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਵਿਸ਼ਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਸੁਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਵੈਦਿਕ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਅਾਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਅਸੀਤਾ, ਦੇਵਲਾ, ਵੈਸ਼ੰਪਾਯਨ, ਜੈਮੀਨੀ, ਤੇ ਸੁਮੰਤੁ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਪस्वੀ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਕਥਾ ਇਥੇ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ-ਸ਼ਿਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ਤੇ, ਮੁਕਤੀ, ਯੋਗ, ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦਾ ਵਰਨਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।