ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਚਰਚਾ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗੱਲ ਚਲ ਪਈ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਇਹ ਸਿਰਫ ਅਨੁਮਾਨ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਕਿਵੇਂ ਬੰਨ੍ਹ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਇਸ ਉੱਤੇ ਦੂਜੇ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਮਨ ਹੀ ਸੁਖ-ਦੁਖ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਵਾਰੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਏ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਉੱਦਮ ਵਿਅਰਥ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੇਰੇ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਨਾ ਤਾਂ ਸਰੀਰ, ਨਾ ਜੀਵ ਆਤਮਾ, ਨਾ ਇੰਦਰੀਆਂ—ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੀ ਮੂਲ ਬੰਧਨ ਜਾਂ ਮੋਖਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਮਨ ਹੀ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।" ਆਤਮਾ ਤਾਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਬੰਨ੍ਹਦੀ ਨਹੀਂ। ਬੰਧਨ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਹਨ; ਜਦੋਂ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਦੁਸ਼ਮਣ, ਮਿੱਤਰ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣ—all ਇਹ ਭੇਦ-ਭਾਵ ਮਨ ਦੇ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਕਤਾ ਵਿਚ ਭੇਦ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਸਿਰਫ ਦਵੈਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਜੀਵ ਆਤਮਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਹੋਰ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਭੇਦ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤਾਂ ਸਿਰਫ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ। "ਇਹ ਅਗਿਆਨਤਾ ਗਿਆਨ ਰਾਹੀਂ ਦੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਦਾ ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਵਿਚ ਫਰਕ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਉਹ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜਿਵੇਂ ਛਾਂ ਬਿਨਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਿਵੇਂ ਅਗਿਆਨ ਬਿਨਾਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।" ਗੁਣ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੀਵ ਵੀ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰੀਆਂ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਦੀਆਂ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਆਤਮਾ ਦਾ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਹੱਦਾਂ ਇਸ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੋਵੇ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਬੌਧਾਂ ਵਿਚ ਹੋਇਆ।" ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਰਣਾਂ ਦੀ ਮਰਯਾਦਾ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵੀ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਗਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਹ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।" ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਵੇਦਿਕ ਧਰਮ ਵਿਚ ਹਿੰਸਾ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਬੇਧਰਮੀ ਵੀ। ਫਿਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਧਰਮ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਗਲਤ ਕੰਮ—ਜਿਵੇਂ ਸੋਮਾ ਪੀਣਾ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਮਾਸ ਖਾਣਾ—ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਜ੍ਨ ਵਿਚ ਤਾ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣੀ ਵੀ ਲਿਖੀ ਹੈ, ਜੂਆ ਖੇਡਣਾ ਤੇ ਹੋਰ ਵ੍ਰਤ ਵੀ ਹਨ।" "ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿਚ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ ਨਾਂਕਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜ੍ਨ ਕਰਦਾ, ਧਰਮਕ ਰਿਹਾ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ।" ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁਲਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਭਟਕਿਆਂ ਨੂੰ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਬੜੇ ਯਜ੍ਨ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। "ਉਸ ਨੇ ਜਦੋਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਖਾਲਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮਿਲਣ ਨਾਲ, ਆਸਪਾਸ ਦੀ ਕਾਰਮਣਵਤੀ ਨਦੀ ਬਣੀ।" "ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਖਰ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖਿਆਤਿ ਅਜੋਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ।" "ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਾਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੰਸਾਰਕ ਭੋਗ ਭੋਗਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?" ਇਸ ਉੱਤੇ ਜਨਕ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਯਜ੍ਨ ਵਿਚ ਹਿੰਸਾ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਅਹਿੰਸਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹਿੰਸਾ ਹਾਲਾਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਨਤੀਜਾ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਵਿਚ ਲੱਕੜ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਧੂੰਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਲੱਕੜ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਧੂੰਏ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" "ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਜੋ ਅਹਿੰਸਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹਿੰਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਚਾਹਤਾਂ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਜੋ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਹਿੰਸਾ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ।" "ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਅਸਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਪੰਡਿਤ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।" "ਘਰਸਥਾਂ ਲਈ, ਯਜ੍ਨ ਵਿਚ ਹਿੰਸਾ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਕੰਮ ਅਸਕਤੀ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—" "ਇਹੀ ਅਸਲ ਅਹਿੰਸਾ ਹੈ, ਹੇ ਉਜਲੇ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ, ਸੰਸਾਰਕ ਭੋਗ, ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਦੇਹ ਹੈ: ਜੋ ਇਨਸਾਨ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਗਿਆਨ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼ਵਤ ਵਿਚ ਫਰਕ ਵੀ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਮਨ ਫਿਰ ਵੀ ਮੋਹ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਫਿਰ ਬੰਦਾ ਕਿਵੇਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਅੰਦਰਲੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਿਰਫ ਚਿਰਾਗ ਬਾਲਣ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦਾ।" "ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਹੇ ਰਾਜਾ, ਘਰਸਥ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਨਿਭਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦੀ, ਨਾ ਰਾਜਸੀ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਤਲਪ ਵੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਫਿਰ ਜੀਉਂਦੇ ਜੀ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?" "ਚੋਰਾਂ ਵਿਚ ਚੋਰੀ ਵਾਲਾ ਮਨ, ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਵਿਚ ਸੰਤ-ਮਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਵੀ 'ਮੇਰਾ-ਤੇਰਾ' ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਦੇਹ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ?" "ਤੁਸੀਂ ਤਿੱਖੇ, ਕੌੜੇ, ਤੇ ਖੱਟੇ ਸੁਆਦ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ-ਮੰਦੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਵੇਖਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੰਦੀਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ—ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਸਮਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ?" "ਜਾਗਣਾ, ਸੁਪਨਾ ਤੇ ਸੁੱਤੀ ਅਵਸਥਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇਗੀ?" "ਸੈਨਾ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀ—all ਤੁਹਾਡੇ ਹਕ ਵਿਚ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?" "ਤੁਸੀਂ ਸੁਆਦਲੀ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ; ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਾਰ ਜਾਂ ਸੱਪ ਦੀ ਵਾਰ, ਦੋਵਾਂ ਵਿਚ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਸਮ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ?" "ਜੋ ਮੁਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਇਕੋ ਚੇਤਨਾ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਮਨ ਘਰ, ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ; ਮੇਰਾ ਨਿਸਚੈ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਵਾਸਨਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਘੁੰਮਦਾ ਫਿਰਾਂ।" "ਬਿਨਾ ਲਗAttachment, ਨਿਰਲੇਪ, ਸ਼ਾਂਤ, ਪੱਤੇ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਰਣ ਵਾਂਗ ਬਿਨਾ ਦਵੈਤ ਤੇ ਬਿਨਾ ਮਲਕੀਅਤ ਦੇ ਵਿਹੜੇ ਵਿਚ ਘੁੰਮਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਤਮਾ, ਮਨ, ਧਰਮ, ਹਿੰਸਾ-ਅਹਿੰਸਾ, ਸੰਸਾਰਕ ਮੋਹ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀਆਂ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਚੱਲਦਾ ਗਿਆ, ਹਰ ਇਕ ਸਵਾਲ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿਚ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪਰਤਾਂ ਖੁਲਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।