ਇਕ ਵਾਰ, ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਧਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸਨ, ਜੰਗਲ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਫਲ ਲਗਦੇ ਖੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸੈਤਿਕਾਂ ਨੂੰ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਦੇ, ਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ, ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਅਤੇ ਵਨਪ੍ਰਸਥ ਅਵਸਥਾ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤਾਂ, ਪਾਸ਼ੁਪਤਾਂ, ਸੌਰਾਂ, ਸ਼ਾਕਤਾਂ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ—ਧਰਮ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਤੇ—ਦੇ ਪੂਜਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਤੇ ਇਸ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ। ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਂ ਪਹਾੜ ਮੈਰੂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ, ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਮਿਥਿਲਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਵੇਖੀ; ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਤਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਸਨ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਰਖਵਾਲੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹੋ? ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ!" ਪਰ ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਥਾਂ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਪੱਤ੍ਹਰ ਵਾਂਗ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ, ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਕਹੇ। ਰਖਵਾਲੀ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਬੋਲੋ! ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਗੂੰਗੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕੰਮ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਚਲਚਲਾਉਣ ਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।" "ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਦੁਵਾਰ-ਜਨਮ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ।" "ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ—ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੱਸੋ; ਫਿਰ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਤੁਸੀਂ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੋ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ: ਵਿਦੇਹ ਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਣੀ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ।" "ਇਹ ਮੇਰੀ ਮਤ-ਭ੍ਰਮ ਦੀ ਭੁੱਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਦੋ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਇੱਥੇ ਆਇਆ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਭੁੱਲਿਆ ਗਿਆ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਹੈ? ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵਜ੍ਹਾ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਆਇਆ।" "ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਭਟਕਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਾਇਦ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ।" "ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ—ਜੇ ਉਹ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡੁੱਬੇ। ਮੈਂ ਆਸ-ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਭ੍ਰਮ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਹੋਇਆ ਹਾਂ।" "ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਕਿੱਥੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ? ਮੇਰੇ ਉਪਰਾਲੇ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੈਂ ਭਾਗ ਦੇ ਵਲੋਂ ਭੁੱਲਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਅਵਸ਼ੀ ਭੋਗਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ। ਸਾਰੇ ਉਪਰਾਲੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਭਾਗ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਵੇਦ—ਫਿਰ ਮੈਂ ਇਤਨਾ ਉਪਰਾਲਾ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਮਨਾਹੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦੇਹ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਗੂੰਗੇ ਵਾਂਗ ਖੜੇ ਰਹੇ; ਰਖਵਾਲੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਮ੍ਰਿਦੁ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਖਵਾਲੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜਾਓ, ਜਨਾਬ, ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ!" "ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ, ਹੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ; ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਾਫੀ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਰਖਵਾਲੀ; ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਹੋ। ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" "ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਿਆ; ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਸਾਰੀ ਗਲਤੀ ਮੇਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ; ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਨਿੰਦਿਆ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ।" ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੁਵਾਰ-ਜਨਮ, ਖੁਸ਼ੀ ਕੀ ਹੈ, ਦੁਖ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਕਰੇ? ਦੁਸ਼ਮਣ ਕੌਣ ਹੈ, ਸੁਹਰਦ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਦੱਸੋ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਵੈਤ ਹੈ; ਹਰ ਥਾਂ ਲੋਕ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ: ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਹੋਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਦੋ ਵਾਂਗ ਹਨ।" "ਵਿਛੋੜੇ ਹੋਏ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਮੱਧਮ ਹਨ; ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ: ਮੂੜ੍ਹ ਤੇ ਚਤੁਰ।" "ਚਤੁਰਾਈ ਵੀ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਹੈ: ਜੋ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੈ: ਸ਼ੁਭ ਤੇ ਅਸ਼ੁਭ।" ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ; ਹੇ ਦੁਵਾਰ-ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ 'ਜੁੜਿਆ' hi ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।" "ਧਨ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਇੱਜ਼ਤ, ਜਿੱਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਹਰ ਪਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਦਾ ਕਰਤਵ ਹੈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਧਨ ਲੱਭਣ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ; ਉਸ ਦਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰੇ।" "ਜੋ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਮਿੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਚਤੁਰ ਕਦੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਪਰ ਮੂੜ੍ਹ ਹਰ ਥਾਂ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜੋ ਵਿਛੋੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਤਮਾ-ਰੁਚੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਇਕਾਂਤ ਅਭਿਆਸ, ਆਤਮਾ ਦੀ ਚਿੰਤਨ ਤੇ ਵੈਦਾਂਤ ਦੀ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈ।" "ਇਹ ਸਾਰਾ—ਸੰਸਾਰਕ ਗੱਲਬਾਤ—ਉਸ ਲਈ ਦੁਖ ਹੈ; ਚੰਗਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨੀ ਦੇ ਕਈ ਵੈਰੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।" "ਇੱਛਾ, ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਅਵਿਧਾਨਤਾ ਉਸ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੈਰੀ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਇਕੋ ਮਿੱਤਰ ਸੰਤੋਖ ਹੈ—ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੁਵਾਰ-ਜਨਮ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਰਖਵਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰਲੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਪਾਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਦੀ ਗਤੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਸੀ। ਲੋਕ ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਵੈਰ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੱਛਾ, ਲੋਭ ਤੇ ਭ੍ਰਮ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਝਗੜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਪਰ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਧਨ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਸ਼ੁਕਦੇਵ ਜੀ ਮਹਲ ਵੱਲ ਵਧੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤਾ ਐਸਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੂਜਾ ਸੂਰਜ ਉੱਠ ਆਇਆ ਹੋਵੇ।