ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕਹਿਆ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮੰਨਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਜਨਕ ਦੇਸ਼ ਵਿਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਕ ਜੀ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ, ਪਿਤਾ ਜੀ, ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡਾ ਸੰਦੇਹ ਹੈ—ਜਨਕ ਜੀ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਜੇ ਸਜ਼ਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਸਦਾ ਹੀ ਮਨੂੰ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੇ ਸਜ਼ਾ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਕਾਰਣ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਜੀ? ਇਹ ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਉਲਝਣ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨਿਰੰਤਰ ਨਿਸੰਤਾਨ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਵਿਹਾਰ ਵੀ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾ, ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿਤਣ ਵਾਲੇ!” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਕਦੇਵ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਹੋਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ, ਧੀਰਜੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਸੁਕ, ਤੂੰ ਸੁਖੀ ਰਹੀਂ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਜੀਵੀਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁੱਤਰ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਦੇ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਜਾਵੇਂ, ਮੁੜ ਕੇ ਮੇਰੀ ਇਸ ਉੱਤਮ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਆਈਂ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਾ ਜਾਈਂ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਕੌਮਲ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਜਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਤਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਜਾਨ ਹੈਂ, ਪੁੱਤਰ। ਜਨਕ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵਾਪਸ ਆ, ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿਚ ਲਗ ਜਾ।” ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਅਾਸ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਿਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਹ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਧਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ; ਜੰਗਲ, ਦਰੱਖਤ, ਖੇਤ ਤੇ ਉਪਜਦੇ ਹੋਏ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਵੇਖੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਪ ਕਰਦੇ ਤਪਸਵੀ, ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੀਨ ਯੋਗੀ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਤੇ ਵਾਨਪ੍ਰਸਥੀ ਵੀ ਵੇਖੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਅਨੇਕ ਧਰਮ ਮਾਰਗਾਂ—ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਪਾਸ਼ੁਪਤ, ਸੂਰ ਭਗਤ, ਸ਼ਾਕਤ ਤੇ ਵੈਸ਼ਨਵ—ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਇਕ ਹੋਰ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਹਿਮਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ ਮਿਥਿਲਾ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਮਿਥਿਲਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖੀ, ਖੁਸ਼ਹਾਲ, ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਕ ਰਖਵਾਲੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ: “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈ? ਤੇਰਾ ਕੀ ਕੰਮ ਹੈ? ਦੱਸ!” ਪਰ ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਕਰਕੇ, ਇਕ ਥਾਂ ਥਿਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਖੰਭ ਹੋਵੇ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਇਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਬੋਲਦੇ। ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ: “ਬੋਲੋ! ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਗੂੰਗੇ ਹੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਏ ਹੋ? ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਬਿਨਾ ਹਿਲਚਲ ਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।” “ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲਾ ਨਿਯਮਤ ਹੈ। ਜਿਸਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਪਤਾ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਕਦੇ ਇੱਥੇ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।” “ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੋ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ। ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਮਕਸਦ ਦੱਸੋ, ਫਿਰ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਜਿਥੇ ਚਾਹੋ ਜਾਓ।” ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਜਿਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ—ਵਿਦੇਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦਾਖਲਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਵੇਖ ਲਿਆ।” “ਮੇਰੀ ਇਹ ਭੁਲ, ਜੋ ਮੰਦੀ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਪਰਬਤ ਪਾਰ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਭਟਕਦਾ ਹੋਇਆ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ।” “ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਕਿਸਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਿਸਮਤ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਭਟਕਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ।” “ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਭਟਕਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਸ਼ਾਇਦ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ।” “ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਉਹ ਮਾਇਆ ਵਿਚ ਨਾ ਡੁੱਬ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਆਸ ਰਹਿਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।” “ਮੇਰੂ ਪਰਬਤ ਕਿੱਥੇ, ਮਿਥਿਲਾ ਕਿੱਥੇ, ਤੇ ਮੈਂ ਪੈਦਲ ਕਿਵੇਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ? ਮੇਰੇ ਯਤਨ ਦਾ ਕੀ ਫਲ ਹੋਇਆ? ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੈਂ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।” “ਜੋ ਕੁਝ ਚਲ ਪਿਆ, ਉਹ ਭੋਗਣਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ। ਸਾਰੀ ਮਿਹਨਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਭਾਗ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ।” “ਨਾਹ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਨਾਹ ਵੇਦ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੰਨੀ ਮਿਹਨਤ ਕਿਉਂ ਕੀਤੀ? ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ; ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਦੇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਗੂੰਗੇ ਹੋਣ। ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਜਿਥੇ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।” “ਇਹ ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿਓ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ; ਮਾਫੀ ਹੀ ਮੁਕਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।” ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦਰਬਾਨ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈਂ। ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਮਾਲਕ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।” “ਇੱਥੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਵੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਚੋਰਾਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” “ਸਾਰੀ ਗਲਤੀ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਕਰਮ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਨਿੰਦਿਆ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਿਆ।” ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਸੁਖ ਕੀ ਹੈ, ਦੁਖ ਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਲਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀ ਕਰੇ? ਵੈਰੀ ਕੌਣ ਹੈ, ਮਿਤਰ ਕੌਣ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।” ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੁਆਲਤਾ ਹੈ; ਹਰ ਥਾਂ ਦੋ ਕਿਸਮ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ: ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵੀ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡੇ ਹੋਏ ਹਨ।” “ਜੋ ਮੋਹ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹਨ: ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਅਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਮਧਯਮ। ਮੋਹ ਵਾਲੇ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹਨ: ਮੂਰਖ ਅਤੇ ਚਤੁਰ।” “ਚਤੁਰਾਈ ਵੀ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਇਕ ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਜੀ ਜੋ ਬੁੱਧੀ ਤੋਂ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਵੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਸਹੀ ਅਤੇ ਗਲਤ।” ਦਰਬਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ। ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਗਿਆਨ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਾਓ।” ਸੁਕਦੇਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮੋਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ‘ਮੋਹੀ’ ਆਖਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਲਈ ਅਨੇਕ ਦੁੱਖ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਵੀ।