ਜਾਂਬਵਤ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਮਾਫੀ ਮੰਗੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਉਹੀ ਹੋ, ਜੋ ਹੁਣ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ—ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਸ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਭਾਲੂਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਲਈ ਆਏ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਜਾਂਬਵਤ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਜਾਂਬਵਤੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਸਯਮੰਤਕ ਮਣੀ ਵੀ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਜਾਂਬਵਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਮਣੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਅਤੇ ਭਾਲੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਦੁਆਰਕਾ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਦਿਨ ਇਹ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ, ਉੱਚ ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰੀ ਆਪਣੇ ਗਲ ਵਿੱਚ ਮਣੀ ਪਹਿਨਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਏ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਉੱਚਤਮ ਆਨੰਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਦਿਵ੍ਯ ਰਿਸ਼ੀ ਨਾਰਦ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਆਗਮਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਇਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹੇ, ਜੋ ਮੰਦ-ਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ-ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਪਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਸੁਣੋ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਲੋਪਾਮੁਦਰਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਕੁੰਡੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੁਮਾਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਥਾਵਾਂ ਪੁੱਛੀਆਂ। ਤਦ, ਭਾਗਯਵਾਨ ਸਕੰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨ, ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਵਰਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲੀਆਂ ਕਈ ਕਥਾਵਾਂ ਦੱਸੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਦੀ ਉਤਪਤੀ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਕੁਮਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਮੁੜ ਪੁੱਛਿਆ। ਅਗਸਤਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਤਾਰਕ ਦੇ ਸੰਘਾਰਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦੱਸੋ।" "ਇਹ ਪੁਰਾਣ 'ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ' ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਦੀਵੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਸਕੰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਕੌਣ ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੁਣੋ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।" "ਉਹ ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਹੈ, ਸਤ-ਚਿਤ-ਆਨੰਦ ਰੂਪ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੋਗ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵੀ ਭਾਗਵਤ ਉਸ ਦੀ ਬਾਣੀ ਦਾ ਹੀ ਸਵਰੂਪ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਣ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਪਾਉਣੀ ਔਖੀ ਨਹੀਂ।" ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰਾਦਧਦੇਵ ਸੀ; ਬਿਨਾ ਸੰਤਾਨ ਦੇ, ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਮਨੁ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸ਼੍ਰਾਦਧਾ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ: "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਧੀ ਹੋਵੇ; ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਕਰੋ।" ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਧੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਵਿਧੀ-ਭੰਗ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਇਲਾ ਜਨਮ ਲੀ। ਤਦ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਥੇ ਇਹ ਇਰਾਦੇ ਵਿੱਚ ਵਿਅੰਗ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਗਿਆ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਭੁੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਇਲਾ ਲਈ ਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪस्या ਅਤੇ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇਲਾ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਗੁਰੂ ਵਲੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਗਿਆਨ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਦਯੁਮਨਾ, ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਿੰਧੂ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਜੰਗਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਘੁੰਮਿਆ; ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਹੇਮਾਦ੍ਰੀ ਪਹਾੜ ਦੇ ਤਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਥਾਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਸ਼ੰਕਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਪਰਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਤਦ, ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉੱਥੇ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਗਿਰਿਜਾ ਲਜਾ ਗਈ। ਦੋਵੇਂ, ਗਿਰਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ, ਵੈਕੁੰਠ ਦੀ ਵਾਸਨਾ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ। ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿੱਜਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜੇ ਕੋਈ ਪੁਰੁਸ਼ ਇੱਥੇ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਪੁਰੁਸ਼ਾਂ ਨੇ ਉਸ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਸੁਦਯੁਮਨਾ, ਉੱਥੇ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਔਰਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਘੋੜੀਆਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਬਣਿਆ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਭਟਕਣ ਲੱਗੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਬੁਧ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨੇੜੇ ਆਈ; ਉਹ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ, ਉੱਚ-ਉਭਰੇ ਸਤਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਚੰਬੇ ਦੀ ਕਲੀ ਵਰਗੇ ਦੰਦ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰਾ, ਅਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ—ਇਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭੇਦਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੇਵਤਾ ਬੁਧ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਿਆ। ਉਹ ਵੀ, ਸੁੰਦਰ ਭਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ, ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬੁਧ ਨੂੰ ਚਾਹਣ ਲੱਗੀ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਕਰਦੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬੁਧ ਨੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਪੁਰੁਰਵਾਸ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ। ਕੁਝ ਸਾਲਾਂ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਹ, ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਬੁਧ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ।