ਹਰੀ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਛੋਹ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਏ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਰਾਤਨ ਪੁਰਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਨਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਝਟਕ ਦੇਂਦੀ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ। ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਚੇਸਤ 'ਤੇ ਵਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਘਣ ਘਟਾ 'ਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਉਹ ਤੇਰਾ ਵਾਹਨ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ? ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਰੁੱਸ ਕੇ ਛੱਡ ਦੇਂਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਸਹਾਇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਭਾਗ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੋਣ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਛੱਡੋ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੇਰੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਸਮਰੱਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮੈਂ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ? ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਪੁਰਖ ਹੈਂ ਜਾਂ ਅਪੁਰਖ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਦੋਨੋ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਡੋਲ ਭਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਈ; ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚ, ਅਡੋਲ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਨੇ ਸਵਰਗ ਲੈ ਲਈ, ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੇ ਰਾਜ ਭਾਲਿਆ; ਉਹ ਗੁਣਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਚੰਗੀ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲੀ ਸਲਾਹ, ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਨਿਰੰਤਰ ਉਰਜਾ-ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜ-ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ। ਮਿਲਾਪ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਸਭ ਉਪਾਅ ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਨ; ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਰਣ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੋਗ ਕਰਤਬਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਚਲਾਇਆ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੈਰਿਟੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਸ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣ, ਦਾਨ, ਚਰਿੱਤਰ, ਧਨ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਦੀ ਖੁਬੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਉਸ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਲੱਗੀ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਵੱਸ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਈ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗੁਣਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ, ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਉਹ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨਾਰੀ ਨੇ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਲੱਗੀ: "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦੋ ਮੇਮਣਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਹੇ ਆਦਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ!" "ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗਾ ਨਾ ਵੇਖੇ, ਸਿਰਫ ਮਿਲਾਪ ਸਮੇਂ ਹੀ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਟੁੱਟਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ; ਉਹ ਨਾਰੀ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਸਮਝੌਤੇ ਦੀ ਪਾਬੰਦ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਜਾ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਕਈ ਸਾਲ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਲਿਆ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤਬ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਉਰਵਸ਼ੀ 'ਤੇ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੀਆਂ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੰਞ ਕੇ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ-ਮਗਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਈ, ਅਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। "ਹੇ ਗੰਧਰਵਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ! ਉਹ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰੋਂ ਲਈ ਗਈ ਸੀ।" "ਮੇਰਾ ਆਵਾਸ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਚਮਕਦਾ ਨਹੀਂ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਇੱਛਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਜਾਏ, ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਵੇਖਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੋਵੇਂ ਚੀਕ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੀਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ: "ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।" "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਖੋ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੋਰਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਲੈ ਗਏ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਨਾਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਗਏ ਹੋਏ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਇਸ ਨੀਚ, ਅਸਮਰੱਥ, ਸ਼ੂਰਤਾ ਦਾ ਡੰਗ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਦੋ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਲੈ ਗਏ ਹਨ।" ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੇਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ; ਨੰਗਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਰਵਸ਼ੀ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ ਚਲੇ ਗਏ; ਰਾਜਾ, ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਨੰਗਾ, ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਗਏ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ; ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੁੱਸ ਕੇ ਚਲੀ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਆਪ, ਜਗਾ-ਜਗਾ ਭਟਕਦਾ, ਚੀਕ ਮਾਰਦਾ, ਮਨ ਵਿਅਕੁਲ, ਦੁਖੀ, ਅਸਹਾਇ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ। ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਭਟਕਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ; ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: "ਹਾ, ਪਤਨੀ, ਠਹਿਰ, ਠਹਿਰ! ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਥਾਂ ਤੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ, ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਵੀਂ।" "ਇਹ ਸਰੀਰ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਵਣ ਨਾਲ; ਭੇੜੇ ਅਤੇ ਕਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲੈਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।" ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਖੀ, ਦਯਾਲੂ, ਥੱਕਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਜਲਦਾ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਹਾਇ ਸੀ, ਇਹ ਕਹਿਆ: ਉਰਵਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੀ: "ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ! ਤੇਰੀ ਬੁਧੀ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਨਾਰੀ ਨਾਲ ਸੱਚੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਭੇੜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।" "ਨਾਰੀ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਰਾਜਾ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਘਰ ਜਾ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ-ਮਗਨ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਇੱਕ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨਾਰੀ ਦੀ ਮਮਤਾ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ।