ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇਕ ਰਾਜਾ ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਣਾ ਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਨਾਰਦ ਜੀ ਮਿਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਗਹਿਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਲਗਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਾਂ ਦੇਵੀ—ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ—ਉਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘ ਸਵਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਅਤਿ ਸੁੰਦਰ, ਵਰੁਣੀ ਦੇ ਮਦ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਨੈਣਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇਵ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਉਪਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ। ਇਲਾ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਰੂਪ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਮਨੋਚਾਹੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਮਾਂ, ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਦਾਤਰੀ ਹੋ।" ਉਹ ਅੱਗੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਂ, ਇਸ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਨਰ-ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ? ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਾਂ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।" "ਸ਼ੰਭੂ, ਹਰੀ, ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਕੁਬੇਰ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ, ਵਾਇੁ, ਸੋਮਾ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ। ਫਿਰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਹੜਾ ਗੁਣ-ਹੀਣ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ?" "ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਤਵਿਕ, ਸਮੁੰਦਰ-ਜਨਮੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਜਸਿਕ ਉਮਾ ਜਾਂ ਤਮਸਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ? ਪਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਨਿਰਗੁਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ।" "ਮੈਂ, ਜੋ ਮੰਦਾ-ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਨਿਰੀ ਸ਼ਕਤੀ-ਹੀਣ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਉੱਚੀ ਕਲਾ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਹੜੀ ਤੁਲਨਾ? ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਹਰੀ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਵੀ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਅਸਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁੰਮ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।" "ਹਰੀ, ਵੱਡੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ ਕੋਈ। ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਉੱਤੇ ਭਗਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।" "ਹੇ ਮਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਮ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਪਰ ਕੀ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਹਨ ਨਹੀਂ?" "ਹੇ ਮਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿਉ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਦ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੋਣ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ—ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ—ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ, ਮੇਰੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮੈਂ ਕੀ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ?" "ਮੈਂ ਅਣਡਿੱਠਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਰ ਹੋ ਜਾਂ ਨਰ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਮਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ; ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਅਟੂਟ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਂ।" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ। ਮਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਮਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਨੇ ਉਹ ਅਤਿ ਉੱਚ ਤੇ ਅਡੋਲ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਮਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਸੂਤ ਜੀ ਅੱਗੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦ ਸੁਦ੍ਯੁਮ੍ਨ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਰਾਜ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਨਿਆਂਪ੍ਰੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਵਲੋਂ ਮੰਨੀ ਹੋਈ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਨਿਆਂ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ, ਪਰਲੋਕ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ, ਲਗਾਤਾਰ ਉੱਦਮ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਰਾਜ-ਸੱਤਾ ਸੀ। ਸਮਝੌਤਾ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਸਭ ਤਰੀਕੇ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਸਨ; ਉਹ ਨੇ ਵਰਨ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ ਵਿੱਚ ਲਗਾਇਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਦੀ ਸੋਭਾ, ਗੁਣ, ਦਾਨ, ਚਰਿੱਤਰ, ਧਨ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਧਰਮੀ ਰਾਜਾ ਉਸਦਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇ। ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦੋ ਮੇਮਣਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੀਂ, ਹੇ ਮਾਣ-ਦੇਣ ਵਾਲੇ।" "ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਸਦਾ ਘਿਉ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗਾ ਨਾ ਵੇਖੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਮਿਲਣ ਵੇਲੇ।" "ਜੇ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦੀ ਹਾਂ।" ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ; ਉਰਵਸ਼ੀ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਇਸ ਸਮਝੌਤੇ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਮਗਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਕਈ ਸਾਲ ਉਹ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤਵ ਛੱਡ ਬੈਠਾ, ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ; ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ। ਕਈ ਸਾਲ ਬੀਤ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਗੰਧਰਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਓ! ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਘਰੋਂ ਲੈ ਆਈ ਜਾਵੇ।" "ਮੇਰਾ ਅਸਥਾਨ ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਨਸਾਨ ਹੈ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਚਾਹਵਾਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵ ਗਏ। ਜਦ ਗੂੜ੍ਹਾ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੇਡਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੋਵੇਂ ਬੱਚੇ ਚੀਕ ਪਾਊਂਦੇ ਹੋਏ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀ: "ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।" "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਗੁਆਚ ਗਈ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਚੋਰ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਲੈ ਗਏ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਗੁਆਚ ਗਏ ਹਨ।" "ਇਹ ਨੀਚ ਤੇ ਅਸਮਰਥ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵਿਰਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਦੋ ਪ੍ਰਿਅ ਪੁੱਤਰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ ਹਨ।" ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਨੰਗਾ ਹੀ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜ ਪਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕੀਤੀ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ, ਮਾਂ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਪੁਰੂਰਵਾ ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੀ ਅਨੋਖੀ ਕਹਾਣੀ, ਪ੍ਰੇਮ, ਵਿਛੋੜੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਬਣੀ।