ਇਲਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਅਤੇ ਅਦਾਵਾਂ ਨੇ ਬੁੱਧ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਦਾ ਮਨ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਇਲਾ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬੁੱਧ ਵਲੋਂ ਵਾਹ ਵਧੀ; ਦੋਵੇਂ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਪ੍ਰੇਮ-ਸੰਬੰਧ ਤੋਂ, ਇਲਾ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਬੁੱਧ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੋਇਆ। ਇਲਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਆਚਾਰਯ, ਮਹਾਨ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ, ਸੁਦਯੁਮਨ ਦੀ ਦਸ਼ਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਦਿਲੋਂ ਦਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ੰਕਰ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਮਨ-ਚਾਹੀ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤੀ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁਰੁਸ਼ਤਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਪੁਰੁਸ਼ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਇਸਤ੍ਰੀ ਰਹੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ; ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਲੋਕ ਇਸ ਅਜੀਬ ਹਾਲਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹੇ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜਗੱਦੀ ਉਸਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਸੁਹਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦੁਖ-ਨਾਸ਼ਕ ਅਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵੀ, ਸਿੰਘ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਵਾਰੁਣੀ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਘੁੰਮਦੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇਵ-ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਇਲਾ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ। ਇਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰੂਪ ਵੇਖ ਲਿਆ ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਮੋਖਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ।” ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਮਾਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਜਦ ਮਾਨਵ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।” “ਸ਼ੰਭੂ, ਹਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸੂਰਜ, ਧਨ ਦੇਵਤਾ, ਅਗਨਿ, ਵਰੁਣ, ਪਵਨ, ਸੋਮਾ—ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਫਿਰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹਨ?” “ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜਿਸ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਪਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਸਤ੍ਵਿਕ, ਸਮੁੰਦਰ-ਜਨਮੀਆਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਰਾਜਸਿਕ ਉਮਾ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਤਾਮਸਿਕ ਰੂਪ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ? ਪਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਨਿਰਗੁਣ ਰੂਪ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦਾ।” “ਮੈਂ, ਜੋ ਮੰਦ-ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਨਿੱਘਣ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਅਤਿ ਉੱਚਾ ਕਰਤੱਬ—ਇਹ ਮੇਰੀ ਤੇਰੀ ਤੁਲਨਾ ਕਿੱਥੇ? ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੀ ਹੋ।” “ਹਰੀ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।” “ਹਰੀ, ਵੱਡੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਦਿ-ਪੁਰੁਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਸ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ—ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ—ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।” “ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੇ ਚੌੜੇ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ, ਵੱਸਦੇ ਹੋ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੀ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਹਨ ਨਹੀਂ?” “ਮਾਂ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਰੁੱਸ ਕੇ ਛੱਡ ਦਿਉ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਿਰਬਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਨਿਮਾਣੇ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ—even ਆਪਣਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ—ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।” “ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ—ਜਦਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮੈਂ ਕੀ ਵਰਣਨ ਕਰਾਂ, ਹੇ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ?” “ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਦੋਵੇਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ; ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਡੋਲ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਂ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਲਾ ਨੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਇਕਤਾਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਸੁਦਯੁਮਨ ਨੇ ਉਹ ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਜਦ ਸੁਦਯੁਮਨ ਨੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਰਗ ਲਈ ਪ੍ਰਸਥਾਨ ਕੀਤਾ, ਪੁਰੂਰਵਾਸ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਹ ਧਰਮੀ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉੱਨਤ ਰਹਿੰਦਾ। ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਚੰਗਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਮੰਡਲ, ਆਗਾਮੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਅਟੱਲ ਉਰਜਾ, ਤੇਜ ਅਤੇ ਸਰਬੋਤਮ ਰਾਜ-ਸੱਤਾ ਸੀ। ਮਿਠਾਸ, ਦਾਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਉਪਾਅ ਉਸਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਉਸ ਨੇ ਵਰਣਾਂ ਅਤੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ, ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣ, ਦਾਨ, ਚਰਿੱਤਰ, ਧਨ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਉਸ ਧਰਮੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਰੱਖੀ: “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਮਿੰਢਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਸਦਾ ਘਿਉ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨੰਗਾ ਕੇਵਲ ਮਿਲਨ ਸਮੇਂ ਹੀ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜੇ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ—ਇਹ ਮੈਂ ਸੱਚ ਆਖਦੀ ਹਾਂ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਚਾਹਵਾਨਾ ਔਰਤ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ; ਉਰਵਸ਼ੀ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ ਸਮਝੌਤੇ 'ਚ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਈ ਸਾਲ ਤੱਕ ਰਸ-ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਧਰਮ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਤਵ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਕਾਮ ਵੱਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਦਾ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਮ ਗਿਆ; ਉਹ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਇਕ ਪਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ।