ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਨੰਦ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ, ਸ਼ਿਵਾ, ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ—ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਨੰਗੀ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਨ ਸੀ। ਸ਼ਿਵਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੋਦੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲੀਨ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ, ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਉਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਨੰਗੇ ਪਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਬੜੀ ਲਜਜਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਗੋਦੀ ਤੋਂ ਉੱਠੀ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਸਤ੍ਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਲਾਜ, ਕੰਪਨ ਤੇ ਅਭਿਮਾਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਦੀ ਐਨੀ ਨੇੜਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ-ਭਰੀ ਮੌਜ-ਮਸਤੀ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਗਏ ਅਤੇ ਸਿੱਧੇ ਨਰ-ਨਾਰਾਏਣ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸ਼ਿਵਾ ਦੇ ਇਸ ਲਾਜ ਭਰੇ ਤੇ ਇੱਛਾਵਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਹਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇੰਨੀ ਲਜਜਿਤ ਕਿਉਂ ਹੋਈ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੁਝ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜੋ ਵੀ ਪੁਰਖ, ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਔਰਤ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਪਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਜੰਗਲ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਕਈ ਖਾਮੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਬਣ ਗਏ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ ਸੁਦਯੁਮਨਾ, ਜੋ ਹੁਣ ਔਰਤ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਲਾਜ ਕਰਕੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਮੁੜਿਆ। ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭਟਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਔਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਇਲਾ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਘੁੰਮ ਰਹੀ ਸੀ, ਸੋਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਬੁਧ ਉੱਥੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਬੁਧ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ—ਉਹ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਸੁੰਦਰ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਹਾਵ-ਭਾਵ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ। ਬੁਧ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਸ ਲਈ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ। ਇਲਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਬੁਧ ਲਈ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਜਾਗਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਆਪਸੀ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਲਾ ਤੋਂ, ਬੁਧ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਂ ਪੁਰੂਰਵਸ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ—ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਅਗਲਾ ਸੀ। ਜਦ ਇਲਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ, ਮਹਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਯਾਦ ਆਈ। ਜਦ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਦੇਖੀ, ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉਪਕਾਰਕ ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਭਗਵਾਨ ਸ਼ੰਕਰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਪਿਆਰੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਬਚਨ ਕਹੇ: "ਇਹ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਪੁਰਖ ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਔਰਤ ਬਣ ਕੇ ਰਹੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਵਾਪਸ ਘਰ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਔਰਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ; ਜਦ ਪੁਰਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਪ੍ਰਜਾ ਇਸ ਅਜੀਬ ਹਾਲਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਮਾਂ ਬੀਤਿਆ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂਰਵਸ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੁਹਾਵਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਸੀ, ਉਹ ਨਾਰਦ ਜੀ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨੌ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਆਖਿਰ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ, ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉਬਾਰਨ ਵਾਲੀ, ਮੰਗਲਮਈ ਦੇਵੀ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ। ਦੇਵੀ ਸਿੰਘ ਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਵਾਰੁਣੀ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਮਸਤ, ਖਿੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੇਵ ਰੂਪ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਦੇ ਨੇਤਰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਮਾਤਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਉਪਮਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਲਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੇਵੀ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦਿਵ੍ਯ ਰੂਪ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਮਲ-ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਮਾਤਾ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋ।" "ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਮਾਨਵ-ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ? ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਮੋਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੀ ਸਰਵ-ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਤੇ ਨਿਮਾਣਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।" "ਸ਼ੰਭੂ, ਹਰੀ, ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆ, ਮਘਵਾਨ, ਸੂਰਜ, ਧਨ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਅੱਗ, ਵਰੁਣ, ਪਵਨ ਤੇ ਸੋਮ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਫਿਰ ਆਮ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਣਮਾਪ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਸਤਵਿਕ, ਸਮੁੰਦਰ-ਜਨਮਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਜਸਿਕ ਉਮਾ ਜਾਂ ਤਾਮਸਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਜਾਣ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ? ਪਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਰਗੁਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।" "ਮੈਂ, ਜੋ ਮੰਦਾ ਤੇ ਅਕਿੰਚਨ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਲਾ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਹੇ ਮਾਤਾ! ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਵਾਨੀ! ਤੁਹਾਡੇ ਕਰਮ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋ।" "ਤੁਸੀਂ ਹਰੀ ਤੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਵੀ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਹਰੀ, ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਦੁੱਖ-ਰਹਿਤ। ਆਦਿ-ਪੁਰਖ ਆਨੰਦਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਚਰਨਾਂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੰਡ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦੇ ਹੋ।" "ਹੇ ਦੇਵੀ! ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਸ਼ਾਂਤ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਹਣੇ ਤਖ਼ਤ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸੁਆਮੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੀ ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਹਨ ਨਹੀਂ?" "ਹੇ ਮਾਤਾ! ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਛੱਡ ਦਿਉ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੂਜਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਿਰਬਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਗੁਣ-ਹੀਨ ਹੋਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਹੋਵੇ।" "ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਛੱਡੋ—ਯੁਵਤੀਆਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਕੀ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਤੁਹਾਡੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਦੇ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਮੈਂ ਕੀ ਉਪਮਾ ਕਰਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਅਨੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਹੋ।" "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਖ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ! ਤੁਸੀਂ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਨਿਰਗੁਣ ਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਵਾਂਗ ਪਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਟੱਲ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ!" ਸੂਤ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਦੇਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਦਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।" ਉਸ ਮਹਾਨ ਦੇਵੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਨੂੰ ਵਾਹ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਡੋਲ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਜਦ ਸੁਦਯੁਮਨਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪੁਰੂਰਵਸ ਨੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਉਹ ਧਰਮੀ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸਦਾ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਲਗਨਸ਼ੀਲ ਸੀ। ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਾਜ-ਸਲਾਹਕਾਰ, ਪਰਲੋਕ ਦਾ ਗਿਆਨ, ਲਗਾਤਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਤਾਕਤ, ਅਤੇ ਸਰਵੋਚ ਰਾਜ-ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ।