ଦତ୍ତୋଽସ୍ମୈ ସୋଽପି ସତତଂ ମାମୁପାସ୍ତେଽତିଭକ୍ତିତଃ । ମଯ୍ଯାସକ୍ତମତିର୍ନିତ୍ଯଂ ମମ ପୂଜାପରାଯଣଃ
ସେହି ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସେ ସଦା ମୋତେ ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ମନ ସଦା ମୋ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତ ଓ ପୂଜାରେ ଲିନ।
ମାମେଵ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଧ୍ଯାଯନ୍ନାସ୍ତେ ଚ ମତ୍ପରଃ । ସ ତେ ଦୁଃଖଵିନାଶଂ ଵୈ କରିଷ୍ଯତି ମହାମତିଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ମୋତେ ଧ୍ୟାନ କରି, ସଦା ମୋ ପ୍ରତି ଭକ୍ତି ରହିଛନ୍ତି; ସେ ମହାମନା ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବେ।
ମାସୁତୋ ଵିହରଂସ୍ତତ୍ର ତଵ ତ୍ରାତା ଭଵିଷ୍ଯତି । ହତ୍ଵା ତଂ ରାକ୍ଷସଂ ଘୋରଂ ମୋଚଯିଷ୍ଯତି ମାନିନୀମ୍
ତୁମେ ସେଠାରେ ଏକ ମାସ ରୁହିବା ସମୟରେ, ସେ ତୁମର ରକ୍ଷକ ହେବେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସକୁ ମାରି ଗର୍ବିତାକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ।
ଏକାଵଲୀମେକଵୀରଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦଃ । ପଶ୍ଚାତ୍ସୈଵ ପତିଃ କାର୍ଯସ୍ତ୍ଵଯା ରାଜସୁତଃ ଶୁଭଃ
ଏକବୀର ଏବଂ ଏକାବଳୀ, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ; ପରେ ତୁମେ ସେଇ ରାଜପୁତ୍ରକୁ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ଦେଵୀ ପ୍ରବୁଦ୍ଧାହଂ ତଦୈଵ ହି । କଥିତଂ ସ୍ଵପ୍ନଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚାରାଧନଂ ତଥା
ଏପରି କହି ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁଁ ଜାଗିଲି ଏବଂ ସ୍ୱପ୍ନର ଘଟଣା ଓ ଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା ବିବରଣୀ କହିଲି।
ପ୍ରସନ୍ନଵଦନା ଜାତା ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସା କମଲେକ୍ଷଣା । ଵିଶେଷେଣ ଚ ସନ୍ତୁଷ୍ଟା ମାମୁଵାଚ ଶୁଚିସ୍ମିତା
ଏହା ଶୁଣି, କମଳନୟନା ମହିଳାଙ୍କ ମୁହଁ ଆନନ୍ଦରେ ଖିଳିଉଠିଲା; ସେ ବିଶେଷ ଭାବେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଶୁଭ୍ର ହସରେ ମୋତେ କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ତତ୍ର ତ୍ଵରାଯୁକ୍ତା କୁରୁ କାର୍ଯଂ ମମ ପ୍ରିଯେ । ସତ୍ଯଵାକ୍ଯା ଭଗଵତୀ ସାଵାଂ ମୋକ୍ଷଂ ଵିଧାସ୍ଯତି
"ମୋର ପ୍ରିୟା, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ସେଠାକୁ ଯାଇ, ମୋର କାମ କର; ସତ୍ୟବାଦି ଭଗବତୀ ଆମକୁ ଦୁହିଁଜଣଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ଦେବେ।"
ଇତ୍ଯାଜ୍ଞପ୍ତା ତଯା ଚାହଂ ସଖ୍ଯା ଵୈ ପ୍ରେମଯୁକ୍ତଯା । ମତ୍ଵୋପସରଣଂ ଯୁକ୍ତଂ ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଥାନାତ୍ତଦା ନୃପ
ମୋ ପ୍ରେମମୟ ସଖୀ ଏପରି ଆଦେଶ ଦେଲେ, ତେଣୁ ମୁଁ ଏହି ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଉଚିତ ବୋଲି ଭାବିଲି, ରାଜନ।
ଚାଲିତାହଂ ତତଃ ଶୀଘ୍ରଂ ମହାଦେଵୀପ୍ରସାଦତଃ । ମାର୍ଗଜ୍ଞାନଂ ଶୀଘ୍ରଗତିର୍ମଯା ପ୍ରାପ୍ତା ନୃପାତ୍ମଜ
ତାପରେ ମହାଦେବୀଙ୍କ କୃପାରେ ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଚାଲିଗଲି; ମୋତେ ପଥର ଜ୍ଞାନ ଓ ଦ୍ରୁତ ଗତି ମିଳିଲା, ରାଜପୁତ୍ର।
ଇତ୍ଯେତତ୍କଥିତଂ ସର୍ଵଂ କାରଣଂ ମମ ଦୁଃଖଜମ୍ । କସ୍ତ୍ଵଂ କସ୍ଯ ସୁତଶ୍ଚେତି ଵଦ ଵୀର ଯଥା ତଥା
ଏପରି ଭାବରେ ମୋର ସମସ୍ତ ଦୁଃଖର କାରଣ କହିଦେଲି; ଏବେ ତୁମେ କିଏ ଏବଂ କାହାର ପୁଅ, ସେଥିକି ଠିକ୍ ଭାବେ କହ, ବୀର।
; ଏକଵୀରୈକାଵଲ୍ଯୋର୍ଵିଵାହଵର୍ଣନମ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ତସ୍ଯାସ୍ତୁ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରମାପୁତ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ପ୍ରଫୁଲ୍ଲଵଦନାମ୍ଭୋଜସ୍ତାମୁଵାଚ ଵିଶାମ୍ପତେ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ସେ ମହିଳାଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଶୂରବୀର ଲକ୍ଷ୍ମୀପୁତ୍ର, ତାଙ୍କର ମୁହଁ କମଳ ପରି ଖିଳିଉଠିଲା, ସେ ତାକୁ କହିଲେ, ରାଜା।
ରାଜୋଵାଚ ରମ୍ଭୋରୁ ଯସ୍ତ୍ଵଯା ପୃଷ୍ଟୋ ଵୃତ୍ତାନ୍ତୋ ଵିଶଦାକ୍ଷରଃ । ହେହଯୋଽହଂ ଚୈକଵୀରନାମ୍ନା ସିନ୍ଧୁସୁତାସୁତଃ
ରାଜା କହିଲେ: ରମ୍ଭାସମ ଜଂଘା ଥିବା, ତୁମେ ଯେପରି ପଚାରିଛ, ମୁଁ ସ୍ପଷ୍ଟ କହୁଛି: ମୁଁ ହୈହୟ ବଂଶର, ଏକବୀର ନାମରେ ପରିଚିତ, ସିନ୍ଧୁର ଝିଅର ପୁଅ।
ମନୋ ମେ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ନୂନଂ ପରତନ୍ତ୍ରଂ କୃତଂ କିଲ । କିଂ କରୋମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି ଵିରହେଣାତିପୀଡିତଃ
ମୋର ମନ ତୁମ ପାଇଁ ନିର୍ଭର ହୋଇଯାଇଛି; ଏବେ ମୁଁ କଣ କରିବି, କେଉଁଠି ଯିବି, ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ।
ପ୍ରଥମଂ ରୂପମାଖ୍ଯାତଂ ସର୍ଵଲୋକାତିଗଂ ତ୍ଵଯା । ତେନ ମେ ଵିହ୍ଵଲଂ ଜାତଂ କାମବାଣହତଂ ମନଃ
ପ୍ରଥମେ, ତୁମେ ତାଙ୍କର ରୂପ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କଲ; ତାହାରେ, ମୋର ମନ କାମବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ ଅସ୍ଥିର ହେଲା।
ତତସ୍ତସ୍ଯା ଗୁଣାଃ ପ୍ରୋକ୍ତାସ୍ତୈସ୍ତୁ ଚିତ୍ତଂ ହୃତଂ ପୁନଃ । ଯତ୍ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ପୁନର୍ଵାକ୍ଯଂ ତେନ ମେ ଵିସ୍ମଯୋଽଭଵତ୍
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ଗୁଣ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାରୁ, ସେଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ମୋର ହୃଦୟ ପୁନି ଆକୃଷ୍ଟ ହେଲା; ଏବଂ ତୁମେ ଆଉ ଯାହା କହିଲ, ତାହାରେ ମୁଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲି।
ଏକାଵଲ୍ଯା ଵଚଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଦାନଵାଗ୍ରେ ମଯା ଵୃତଃ । ହୈହଯସ୍ତଂ ଵିନା ନାନ୍ଯଂ ଵୃଣୋମୀତି ଵିନିଶ୍ଚଯଃ
ଏକାବଳୀଙ୍କ କଥା ଥିଲା: 'ମୁଁ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଚୟନ କରିଛି; ହୈହୟ ବ୍ୟତୀତ ଆଉ କାହାକୁ ନେବିନାହିଁ'—ଏହି ମୋର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ।
ତେନ ଵାକ୍ଯେନ ତନ୍ଵଙ୍ଗି ଭୃତ୍ଯୋଽହମଧୁନା କୃତଃ । ତ୍ଵଯା ତସ୍ଯାଃ ସୁକେଶାନ୍ତେ ବ୍ରୂହି କିଂ କରଵାଣି ଵାମ୍
ତୁମର କଥା ଶୁଣି, ମୋତେ ଏବେ ତୁମର ଦାସ କରିଦେଲୁ। ସୁକେଶାର ଶେଷରେ, ଦୟାକରି କହ, ମୁଁ ଦୁହେଁ ପାଇଁ କଣ କରିବି?
ସ୍ଥାନଂ ତସ୍ଯ ନ ଜାନାମି ରାକ୍ଷସସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ । ଗତିର୍ମେ ନାସ୍ତି ଗମନେ ପୁରେ ତସ୍ମିନ୍ସୁଲୋଚନେ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସର ଅବସ୍ଥାନ କେଉଁଠି ଅଛି ମୁଁ ଜାଣେନି, ହେ ସୁନ୍ଦର ନୟନବତୀ। ତାଙ୍କର ସହରକୁ ଯିବା ପାଇଁ ମୋ ପାଖରେ ଉପାୟ ନାହିଁ।
ଵଦ ମାଂ ତ୍ଵଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ତତ୍ର ପ୍ରାପଯିତୁଂ କ୍ଷମା । ପ୍ରାପଯାଶୁ ସଖୀ ତେ ସା ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠତି ସୁନ୍ଦରୀ
ହେ ବଡ଼ ଆଖିବାଳି, ତୁମେ ଯଦି ମୋତେ ସେଠାକୁ ନେଇଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ଅଛ, ତେବେ ଦୟାକରି କହ। ତୁମର ସଖୀଠାରୁ ଯେଉଁଠି ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ଅଛନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ନେଇଯାଅ।
ହତ୍ଵା ତଂ ରାକ୍ଷସଂ କ୍ରୂରଂ ମୋଚଯିଷ୍ଯାମି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ । ଵିଵଶାଂ ଶୋକସନ୍ତପ୍ତାଂ ରାଜପୁତ୍ରୀଂ ତଵ ପ୍ରିଯାମ୍
ମୁଁ ସେ କ୍ରୁର ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେଇ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ରାଜକୁମାରୀଠାକୁ, ଯିଏ ଦୁଃଖରେ ଅସହାୟ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି।
ଵିମୁକ୍ତଦୁଃଖାଂ କୃତ୍ଵାଽଽଶୁ ପ୍ରାପଯିଷ୍ଯାମି ତେ ପୁରମ୍ । ପିତ୍ରେ ଚାସ୍ଯାଃ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି କନ୍ଯାମେକାଵଲୀମହମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତ କରି, ତୁମ ସହରକୁ ନେଇଯିବି ଏବଂ ଏକାବଳୀକୁ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କୁ ଫେରାଇଦେବି।
ପଶ୍ଚାଦ୍ଵିଵାହଂ କର୍ତାସୌ ରାଜା ପୁତ୍ର୍ଯାଃ ପରନ୍ତପଃ । ଏଵଂ ତେ ମନସଃ କାମୋ ମମ ଚାପି ପ୍ରିଯଂଵଦେ
ପରେ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ରାଜା ତାଙ୍କର ଝିଅର ବିବାହ କରାଇବେ। ଏଭଳି, ହେ ମଧୁର କଥା କହୁଥିବା, ତୁମର ଓ ମୋର ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ସ ସମ୍ପୂର୍ଣଃ ସାଧନେନ ତଵାଧୁନା । ଦର୍ଶଯାଶୁ ପୁରଂ ତସ୍ଯ ପଶ୍ଯ ମେ ତ୍ଵଂ ପରାକ୍ରମମ୍
ତୁମର ଚେଷ୍ଟାରେ ଏହି ଆଶା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ। ଦୟାକରି ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ସହର ଦେଖାଅ, ଏବଂ ମୋର ପ୍ରତାପ ଦେଖ।
ଯଥା ହନ୍ମି ଦୁରାଚାରଂ ପରଦାରାପହାରକମ୍ । ତଥା କୁରୁ ପ୍ରିଯଂ କର୍ତୁଂ ଶକ୍ତାସି ଵରଵର୍ଣିନି
ମୁଁ କିପରି ସେ ଦୁଷ୍ଟ, ଅନ୍ୟର ଜୀବନୀକୁ ହରଣ କରିଥିବାକୁ ମାରିଦେଉଛି, ଦେଖ। ଏଭଳି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ପ୍ରିୟ ଯାହା, ତାହା କରିପାରିବ।
ମାର୍ଗଂ ଦର୍ଶଯ ତସ୍ଯାଦ୍ଯ ପୁରସ୍ଯ ଦୁର୍ଗମସ୍ଯ ଚ । ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ତନ୍ନିଶମ୍ଯ ପ୍ରିଯଂ ଵାକ୍ଯଂ ମୁଦିତା ଚ ଯଶୋଵତୀ
ଆଜି ତୁମେ ମୋତେ ସେ ଦୁର୍ଗମ ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ସହରକୁ ଯିବା ପଥ ଦେଖାଅ।
ତମୁଵାଚ ରମାପୁତ୍ରଂ ଗମନୋପାଯମାଦରାତ୍ । ମନ୍ତ୍ରଂ ଗୃହାଣ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଭଗଵତ୍ଯାସ୍ତୁ ସିଦ୍ଧିଦମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ସେ ପ୍ରିୟ କଥା ଶୁଣି, ଯଶୋବତୀ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ଯିବା ଉପାୟ କହିଲେ।
ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି ତସ୍ଯାଦ୍ଯ ପୁରଂ ରାକ୍ଷସପାଲିତମ୍ । ସଜ୍ଜୋ ଭଵ ମହାଭାଗ ଗମନାଯ ମଯା ସହ
ହେ ରାଜା, ଭଗବତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସିଦ୍ଧିଦାୟକ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର। ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ରାକ୍ଷସ ଶାସିତ ସହର ଦେଖାଇଦେବି। ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୋ ସହିତ ଯିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ।
ସୈନ୍ଯେନ ମହତା ଯୁକ୍ତସ୍ତତ୍ର ଯୁଦ୍ଧଂ ଭଵିଷ୍ଯତି । କାଲକେତୁର୍ମହାଵୀରୋ ରାକ୍ଷସୈର୍ବଲିଭିର୍ଵୃତଃ
ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେବ। କାଳକେତୁ ନାମକ ବଡ଼ ବୀର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାକ୍ଷସମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ତ୍ଵଂ ଵ୍ରଜ ତତ୍ର ମଯା ସହ । ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି ତେ ମାର୍ଗଂ ପୁରସ୍ଯାସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ତେଣୁ, ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, ମୋ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯାଅ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସେ ଦୁଷ୍ଟର ସହରକୁ ଯିବା ପଥ ଦେଖାଇଦେବି।
ହତ୍ଵା ତଂ ପାପକର୍ମାଣଂ ମୋଚଯାଶୁ ଚ ମେ ସଖୀମ୍ । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତଦ୍ଵଚନଂ ଵୀରୋ ମନ୍ତ୍ରଂ ଜଗ୍ରାହ ସତ୍ଵରଃ
ସେ ପାପୀକୁ ମାରିଦେଉ ଏବଂ ମୋ ସଖୀକୁ ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତ କର। ସେ କଥା ଶୁଣି, ବୀର ତୁରନ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ।