ମାନଵାନାଂ ଚ କା ଵାର୍ତା ସତ୍ତ୍ଵୈକାନ୍ତଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ । ଗୁଣାନାଂ ସଙ୍କରୋ ରାଜନ୍ସର୍ଵତ୍ର ସମଵସ୍ଥିତଃ
ମଣିଷମାନେ କେବଳ ସତ୍ତ୍ୱରେ ଅଟୁଟ ରହିପାରିବେ ବୋଲି କଣ କହିବେ ? ରାଜା, ସମସ୍ତଠାରେ ଏହି ତିନି ଗୁଣ ମିଶି ରହିଛି ।
କଦାଚିତ୍ସତ୍ତ୍ଵଵୃଦ୍ଧିଃ ସ୍ଯାତ୍କଦାଚିଦ୍ରଜସଃ କିଲ । କଦାଚିତ୍ତମସୋ ଵୃଦ୍ଧିଃ ସମଭାଵଃ କଦାଚନ
କେବେ କେବେ ସତ୍ତ୍ୱ ଢେରିଏ, କେବେ କେବେ ରଜ ଡ଼େଢ଼ିଏ, କେବେ କେବେ ତମ ଢେଢ଼ିଏ, ଏବଂ କେବେ କେବେ ଏହି ତିନି ଗୁଣ ସମାନ ରହେ ।
ନିର୍ଗୁଣଃ ପରମାତ୍ମାସୌ ନିର୍ଲେପଃ ପରମୋଽଵ୍ଯଯଃ । ଅଲକ୍ଷ୍ଯଃ ସର୍ଵସତ୍ତ୍ଵାନାମପ୍ରମେଯଃ ସନାତନଃ
ସେଇ ପରମ ଆତ୍ମା ନିର୍ଗୁଣ, ନିର୍ମଳ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ, ଅପରିମାପ୍ୟ ଓ ଚିରକାଳୀନ ।
ତଥୈଵ ପରମା ଶକ୍ତିର୍ନିର୍ଗୁଣା ବ୍ରହ୍ମସଂସ୍ଥିତା । ଦୁର୍ଜ୍ଞେଯା ଚାଲ୍ପମତିଭିଃ ସର୍ଵଭୂତଵ୍ଯଵସ୍ଥିତିଃ
ଏହିପରି, ପରମ ଶକ୍ତି ମଧ୍ୟ ନିର୍ଗୁଣ ଓ ବ୍ରହ୍ମରେ ଅବସ୍ଥିତ । ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବାମାନେ ତାଙ୍କୁ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେ ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆଧାର ।
ପରାତ୍ମନସ୍ତଥା ଶକ୍ତେସ୍ତଯୋରୈକ୍ଯଂ ସଦୈଵ ହି । ଅଭିନ୍ନଂ ତଦ୍ଵପୁର୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମୁଚ୍ଯତେ ସର୍ଵଦୋଷତଃ
ପରମ ଆତ୍ମା ଓ ପରମ ଶକ୍ତିଙ୍କ ଏକତା ସଦା ଏକ । ଏହି ଅଭିନ୍ନତାକୁ ଯିଏ ଜାଣେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦୋଷରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ।
ତଜ୍ଜ୍ଞାନାଦେଵ ମୋକ୍ଷଃ ସ୍ଯାଦିତି ଵେଦାନ୍ତଡିଣ୍ଡିମଃ । ଯୋ ଵେଦ ସ ଵିମୁକ୍ତୋଽସ୍ମିନ୍ସଂସାରେ ତ୍ରିଗୁଣାତ୍ମକେ
ଏହି ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ମାତ୍ର ମୁକ୍ତି ମିଳେ—ଏହି କଥା ବେଦାନ୍ତ ଗଞ୍ଜନାରେ ଘୋଷିତ । ଏହି ତିନି ଗୁଣର ଜଗତରୁ ଯିଏ ଏହି ଜ୍ଞାନକୁ ଜାଣେ, ସେ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ।
ଜ୍ଞାନଂ ତୁ ଦ୍ଵିଵିଧଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଶାବ୍ଦିକଂ ପ୍ରଥମଂ ସ୍ମୃତମ୍ । ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥଵିଜ୍ଞାନାତ୍ତଦ୍ଭଵେଦ୍ବୁଦ୍ଧିଯୋଗତଃ
ଜ୍ଞାନକୁ ଦୁଇ ପ୍ରକାର କୁହାଯାଇଛି—ପ୍ରଥମଟି ହେଉଛି ଶବ୍ଦ ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ବୁଝିବା ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧିରେ ଆସେ ।
ଵିକଲ୍ପାସ୍ତତ୍ର ବହଵୋ ଭଵନ୍ତି ମତିକଲ୍ପିତାଃ । (କୁତର୍କକଲ୍ପିତାଃ କେଚିତ୍ସତର୍କକଲ୍ପିତାଃ ପରେ । ଵିତର୍କୈର୍ଵିଭ୍ରମୋତ୍ପତ୍ତିର୍ଵିଭ୍ରମାଦ୍ବୁଦ୍ଧିଭ୍ରଂଶତା । ବୁଦ୍ଧିଭ୍ରଂଶାଜ୍ଜ୍ଞାନନାଶଃ ପ୍ରାଣିନାଂ ପରିକୀର୍ତିତଃ । ) ଅନୁଭଵାଖ୍ଯଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ତୁ ଜ୍ଞାନଂ ତଦ୍ଦୁର୍ଲଭଂ ନୃପ
ସେଠାରେ ବହୁତ ପ୍ରକାର ଧାରଣା ମନରେ ଉପଜେ—କିଛି ଭୁଲ ତର୍କରେ, କିଛି ସଠିକ୍ ତର୍କରେ । ଏପରି ତର୍କରୁ ଭ୍ରମ ହୁଏ, ଭ୍ରମରୁ ବୁଦ୍ଧି ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ତାହାରୁ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ନଷ୍ଟ ହୁଏ । ଦ୍ୱିତୀୟ ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ଅନୁଭବ ଜ୍ଞାନ, ରାଜା, ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ।
ତତ୍ତଦା ପ୍ରାପ୍ଯତେ ତସ୍ଯ ଵେତ୍ତୁଃ ସଙ୍ଗୋ ଯଦା ଭଵେତ୍ । ଶବ୍ଦଜ୍ଞାନାନ୍ନ କାର୍ଯସ୍ଯ ସିଦ୍ଧିର୍ଭଵତି ଭାରତ
ଯେତେବେଳେ ଜିଜ୍ଞାସୁ ଲୋକ ଆସକ୍ତିରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଅନୁଭବ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ । କେବଳ ଶବ୍ଦ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସିଦ୍ଧ ହୁଏ ନାହିଁ, ଭାରତ ।
ତସ୍ମାନ୍ନାନୁଭଵଜ୍ଞାନଂ ସମ୍ଭଵତ୍ଯତିମାନୁଷମ୍ । ଅନ୍ତର୍ଗତଂ ତମଶ୍ଛେତ୍ତୁଂ ଶାବ୍ଦବୋଧୋ ହି ନ କ୍ଷମଃ
ଏହିପରି, ଅନୁଭବ ଜ୍ଞାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ ଓ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ । ମନର ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅନ୍ଧକାର କାଟିବାକୁ କେବଳ ଶବ୍ଦ ଜ୍ଞାନ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ ।
ଯଥା ନ ନଶ୍ଯତି ତମଃ କୃତଯା ଦୀପଵାର୍ତଯା । ତତ୍କର୍ମ ଯନ୍ନ ବନ୍ଧାଯ ସା ଵିଦ୍ଯା ଯା ଵିମୁକ୍ତଯେ
ଯେପରି ଦୀପ ଥିବା କଥା କହିଲେ ଅନ୍ଧକାର ଦୂର ହୁଏ ନାହିଁ, ସେପରି ଯେ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଧନ ଦେଉନାହିଁ, ସେଇ ହେଉଛି ସତ୍ୟ ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ମୁକ୍ତିକୁ ଦେଇଥାଏ ।
ଆଯାସାଯାପରଂ କର୍ମ ଵିଦ୍ଯାନ୍ଯା ଶିଲ୍ପନୈପୁଣମ୍ । ଶୀଲଂ ପରହିତତ୍ଵଂ ଚ କୋପାଭାଵଃ କ୍ଷମା ଧୃତିଃ
ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କେବଳ କଷ୍ଟ ପାଇଁ, ଅନ୍ୟ ଜ୍ଞାନ କେବଳ କୌଶଳ ଓ ଶିଳ୍ପ ପାଇଁ । ଭଲ ଚରିତ୍ର, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ କାମ କରିବା, କ୍ରୋଧ ନ ରଖିବା, ଖ୍ଷମା ଓ ଧୃତି—
ସନ୍ତୋଷଶ୍ଚେତି ଵିଦ୍ଯାଯାଃ ପରିପାକୋଜ୍ଜ୍ଵଲଂ ଫଲମ୍ । ଵିଦ୍ଯଯା ତପସା ଵାପି ଯୋଗାଭ୍ଯାସେନ ଭୂପତେ
ସନ୍ତୋଷ—ଏମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ଜ୍ଞାନର ପକ୍ୱ ଫଳ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ । ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା, ରାଜା—
ଵିନା କାମାଦିଶତ୍ରୂଣାଂ ନୈଵ ନାଶଃ କଦାଚନ । (ମନସ୍ତୁ ଚଞ୍ଚଲଂ ରାସ୍ଵଭାଵାଦତିଦୁର୍ଗ୍ରହମ୍ । ତଦ୍ଵଶଃ ସର୍ଵଥା ପ୍ରାଣୀ ତ୍ରିଵିଧୋ ଭୁଵନତ୍ରଯେ । ) କାମକ୍ରୋଧାଦଯୋ ଭାଵାଶ୍ଚିତ୍ତଜାଃ ପରିକୀର୍ତିତାଃ
କାମ ଓ ଏହାପରି ଶତ୍ରୁମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁଲେ କେବେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ ନାହିଁ । ମନ ସ୍ୱଭାବତଃ ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଜୟ । ଏହି ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏହାର ଅଧୀନ । କାମ, କ୍ରୋଧ ଓ ଏହାପରି ଭାବମାନେ ମନରୁ ଉପଜେ ।
ତେ ତଦା ନ ଭଵନ୍ତ୍ଯେଵ ଯଦା ଵୈ ନିର୍ଜିତଂ ମନଃ । ତସ୍ମାତ୍ତୁ ନିମିନା ରାଜନ୍ନ କ୍ଷମା ଵିହିତା ମୁନୌ
ମନ ଯେତେବେଳେ ନିଜୟିତ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଏହିପରି ଅବସ୍ଥା ହୁଏନାହିଁ। ଏହିକାରଣରୁ, ରାଜା, ନିମି ମୁନିଙ୍କ ପ୍ରତି କ୍ଷମା ଦେଖାଇନଥିଲେ।
ଯଥା ଯଯାତିନା ପୂର୍ଵଂ କୃତା ଶୁକ୍ରେ କୃତାଗସି । ଭୃଗୁପୁତ୍ରେଣ ଶପ୍ତୋଽପି ଯଯାତିର୍ନୃପସତ୍ତମଃ
ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ଯୟାତି ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଉପରେ ଅପରାଧ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଭୃଗୁଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମହାରାଜା ଯୟାତି—
ନ ଶଶାପ ମୁନିଂ କ୍ରୋଧାଜ୍ଜରାଂ ରାଜା ଗୃହୀତଵାନ୍ । କଶ୍ଚିତ୍ସୌମ୍ଯୋ ଭଵେତ୍କଶ୍ଚିତ୍କ୍ରୂରୋ ଭଵତି ପାର୍ଥିଵଃ
କ୍ରୋଧରେ ମୁନିଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେନାହିଁ, ବୟସ୍କତ୍ୱକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। କେହି ମୃଦୁ ହୁଅନ୍ତି, କେହି କଠୋର ହୁଅନ୍ତି, ରାଜା।
ସ୍ଵଭାଵଭେଦାନ୍ନୃପତେ କସ୍ଯ ଦୋଷୋଽତ୍ର କଲ୍ପ୍ଯତେ । ହୈହଯା ଭାର୍ଗଵାନ୍ପୂର୍ଵଂ ଧନଲୋଭାତ୍ପୁରୋହିତାନ୍
ପ୍ରକୃତିର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା, ରାଜା, ଏଠାରେ କାହାର ଦୋଷ ଦେଖାଯିବ? ପୂର୍ବରୁ ହୈହୟମାନେ ଧନଲୋଭରେ—
ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ମୂଲତଃ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚିଚ୍ଛିଦୁଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଚ୍ଛିତାଃ । ପାତକଂ ପୃଷ୍ଠତଃ କୃତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସମୁଦ୍ଭଵମ୍
କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁରୋହିତମାନେଙ୍କୁ ମୂଳରୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ପାପ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଦୋଷ ଭୋଗିଲେ।
ହୈହଯୈର୍ଧନାହରଣେନ ସହ ଭୃଗୂଣାଂ ଵଧଵର୍ଣନମ୍ ଜନମେଜଯ ଉଵାଚ କୁଲେ କସ୍ଯ ସମୁତ୍ପନ୍ନାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ହୈହଯାଶ୍ଚ ତେ । ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାମନାଦୃତ୍ଯ ନିଜଘ୍ନୁର୍ଭାର୍ଗଵାଂଶ୍ଚ ଯେ
ଜନମେଜୟ ପଚାରିଲେ: ସେହି କ୍ଷତ୍ରିୟ, ହୈହୟମାନେ କେଉଁ ବଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ? ଏବଂ ସେମାନେ କେଉଁଠିଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପକୁ ଅବହେଳା କରି, ଭାର୍ଗବମାନେଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ?
ଵୈରସ୍ଯ କାରଣଂ ତେଷାଂ କିଂ ମେ ବ୍ରୂହି ପିତାମହ । ନିମିତ୍ତେନ ଵିନା କ୍ରୋଧଂ କଥଂ କୁର୍ଵନ୍ତି ସତ୍ତମାଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧର କାରଣ କଣ ଥିଲା? ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ପିତାମହ। କୌଣସି କାରଣ ଛାଡ଼ି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ କିପରି କ୍ରୋଧ କରିପାରିବେ?
ଵୈରଂ ପୁରୋହିତୈଃ ସାର୍ଧଂ କସ୍ମାତ୍ତେଷାମଜାଯତ । ନାଲ୍ପହେତୋର୍ହି ତଦ୍ଵୈରଂ କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ ସେହି ବିରୋଧ କାହିଁକି ହେଲା? କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଛୋଟ କାରଣ ପାଇଁ ଏପରି ବିରୋଧ କରିବେନାହିଁ।
ଅନ୍ଯଥା ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ ପୂଜ୍ଯାନ୍କଥଂ ଜଘ୍ନୁରନାଗସଃ । ବାହୁଜା ବଲଵନ୍ତୋଽପି ପାପଭୀତାଃ କଥଂ ନ ତେ
ନହେଲେ, ପୂଜ୍ୟ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସେମାନେ କିପରି ମାରିପାରିଲେ? ବଳଶାଳୀ ଓ ସକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ, ସେମାନେ ପାପକୁ କିପରି ଭୟ କଲେନାହିଁ?
ସ୍ଵଲ୍ପେଽପରାଧେ କୋ ହନ୍ଯାଦ୍ଵାଡଵାନ୍କ୍ଷତ୍ରିଯର୍ଷଭଃ । ସନ୍ଦେହୋ ମେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ କାରଣଂ ଵକ୍ତୁମର୍ହସି
ସାଧାରଣ ଅପରାଧ ପାଇଁ କିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିପାରିବ, ହେ କ୍ଷତ୍ରିୟଶ୍ରେଷ୍ଠ? ମୋର ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଅଛି, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆପଣ କାରଣ କୁହିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ସୂତ ଉଵାଚ ଇତି ପୃଷ୍ଟସ୍ତଦା ତେନ ରାଜ୍ଞା ସତ୍ଯଵତୀସୁତଃ । ଉଵାଚ ପରମପ୍ରୀତଃ କଥାଂ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ଚେତସା
ସୂତ କହିଲେ: ଏଭଳି ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଚାରାଯାଇ, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ବହୁତ ଆନନ୍ଦରେ ମନରେ ଏହି କଥାକୁ ସ୍ମରଣ କରି କହିଲେ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଶୃଣୁ ପାରିକ୍ଷିତେ ଵାର୍ତାଂ କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ପୁରାତନୀମ୍ । ଆଶ୍ଚର୍ଯକାରିଣୀଂ ସମ୍ଯଗ୍ଵିଦିତାଂ ଚ ପୁରା ମଯା
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ହେ ପାରୀକ୍ଷିତ, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେଙ୍କ ପୁରୁଣା ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କଥା, ଯାହାକୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଜାଣିଥିଲି, ତୁମେ ଶୁଣ।
କାର୍ତଵୀର୍ଯେତି ନାମ୍ନାଭୂଦ୍ଧୈହଯଃ ପୃଥିଵୀପତିଃ । ସହସ୍ରବାହୁର୍ବଲଵାନର୍ଜୁନୋ ଧର୍ମତତ୍ପରଃ
କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ନାମକ ଏକ ହୈହୟ ରାଜା ଥିଲେ, ସହସ୍ରବାହୁ ଅର୍ଜୁନ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍।
ଦତ୍ତାତ୍ରେଯସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯୋଽଭୂଦଵତାରୋ ହରେରିଵ । ସିଦ୍ଧଃ ସର୍ଵାର୍ଥଦଃ ଶାକ୍ତୋ ଭୃଗୂଣାଂ ଯାଜ୍ଯ ଏଵ ସଃ
ସେ ଦତ୍ତାତ୍ରେୟଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ, ହରିଙ୍କ ଅବତାର ପରି; ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରିପାରୁଥିବା, ଶକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଏବଂ ଭୃଗୁମାନେଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ।
ଯଜ୍ଵା ପରମଧର୍ମିଷ୍ଠଃ ସଦା ଦାନପରାଯଣଃ । ଦଦୌ ଵିତ୍ତଂ ଭୃଗୁଭ୍ଯୋଽସୌ କୃତ୍ଵା ଯଜ୍ଞାନନେକଶଃ
ସେ ମହାଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ, ଉତ୍ତମ ଧର୍ମପରାୟଣ ଏବଂ ସଦା ଦାନରେ ଲାଗିଥିଲେ; ବହୁ ଯଜ୍ଞ କରି, ସେ ଭୃଗୁମାନେଙ୍କୁ ଧନ ଦେଇଥିଲେ।
ଧନିନସ୍ତେ ଦ୍ଵିଜା ଜାତା ଭୃଗଵୋ ନୃପଦାନତଃ । ହଯରତ୍ନସମୃଦ୍ଧ୍ଯାଢ୍ଯାଃ ସଞ୍ଜାତାଃ ପ୍ରଥିତା ଭୁଵି
ଭୃଗୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଧନୀ ହେଲେ, ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ, ଘୋଡ଼ା, ରତ୍ନ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।