ସ୍ଵାଗତଂ ସତ୍ଯଵଚନୈସ୍ତ୍ଵଦଧୀନୋଽସ୍ମି କାମିନି । ଦାସୋଽହଂ ତଵ ସତ୍ଯେନ ପାଲିତଂ ଵଚନଂ ତ୍ଵଯା
ସ୍ୱାଗତ! ତୁମର ସତ୍ୟ କଥା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମ ଅଧୀନ ହୋଇଛି, ହେ କାମିନୀ; ତୁମ ସତ୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ତୁମର ଦାସ, ଏବଂ ତୁମ କଥା ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିଛ।
ଯଦାଗତା ସମୀପେ ମେ ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମି ମିତଭାଷିଣି । ନ ଚ ଵ୍ରୀଡା ତ୍ଵଯା କାର୍ଯା ଭକ୍ତଂ ମାଂ ଭଜ ସୁସ୍ମିତେ
ତୁମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ, ଏଥିରେ ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ; ହେ ମିତଭାଷିଣୀ, ତୁମେ କୌଣସି ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ— ହେ ସୁମୁଦ୍ରାସ୍ମିତା, ମୋତେ ଭକ୍ତ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର।
କାର୍ଯଂ ଵଦ ଵିଶାଲାକ୍ଷି କରିଷ୍ଯାମି ତଵ ପ୍ରିଯମ୍ । ଶଚ୍ଯୁଵାଚ ସର୍ଵଂ କୃତଂ ତ୍ଵଯା କାର୍ଯଂ ମମ କୃତ୍ରିମଵାସଵ
ହେ ବିଶାଳନୟନୀ, ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ, କହ; ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରିୟ କାମ କରିଦେବି। ଶଚୀ କହିଲେ— ହେ କୃତ୍ରିମ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋର ଯେଉଁ କାମ ଥିଲା, ସେ ସବୁ ତୁମେ କରିଦେଲ।
ମନୋରଥୋଽସ୍ତି ମେ ଦେଵ ଶୃଣୁ ଚିତ୍ତେଽଧୁନା ଵିଭୋ । ଵାଞ୍ଛିତଂ କୁରୁ କଲ୍ଯାଣ ତ୍ଵଦ୍ଵଶାହମତଃ ପରମ୍
ମୋର ଏକ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ହେ ଦେବ; ଏବେ ମନ ଦେଇ ଶୁଣ, ହେ ପ୍ରଭୁ। ମୋ ଆଶା ପୂରଣ କର, ହେ ଶୁଭେ; ଏଠାରୁ ଆଗକୁ ମୁଁ ତୁମ ଅଧୀନ ରହିବି।
ବ୍ରଵୀମି ମାନସୋତ୍ସାହଂ ତ୍ଵଂ ତଂ କର୍ତୁମିହାର୍ହସି । ନହୁଷ ଉଵାଚ କାର୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ବ୍ରୂହି ଚନ୍ଦ୍ରାସ୍ଯେ କରୋମି ତଵ ଵାଞ୍ଛିତମ୍
ମୁଁ ମୋ ମନର ଇଚ୍ଛା କହିବି; ତୁମେ ଏଠାରେ ସେ କାମ କରିବାକୁ ଉଚିତ। ନହୁଷ କହିଲେ— ହେ ଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୀ, ତୁମର ଇଚ୍ଛା କହ; ମୁଁ ତୁମ ଆଶା ପୂରଣ କରିଦେବି।
ଅଲଭ୍ଯମପି ଦାସ୍ଯାମି ତୁଭ୍ଯଂ ସୁଭ୍ରୁ ଵଦସ୍ଵ ମାମ୍ । ଶଚ୍ଯୁଵାଚ କଥଂ ବ୍ରଵୀମି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତ୍ଯଯୋ ନାସ୍ତି ମେ ତଵ
ଯଦିଓ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ହେଉଥିବ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଦେବି, ହେ ସୁନ୍ଦରଭୃ; କହ ମୋତେ। ଶଚୀ କହିଲେ— କିପରି କହିବି, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର? ମୋର ତୁମ ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ନାହିଁ।
ଶପଥଂ କୁରୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଯତ୍କରୋମି ପ୍ରିଯଂ ତଵ । ରାଜାନଃ ସତ୍ଯଵଚସୋ ଦୁର୍ଲଭା ଏଵ ଭୂତଲେ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶପଥ କର, ଯେ ମୁଁ ଯାହା ଚାହେଁ, ତୁମେ ସେହି କାମ କରିଦେବ। ସତ୍ୟ କଥା କହୁଥିବା ରାଜାମାନେ ଭୂମିରେ ଖୁବ ଦୁର୍ଲଭ।
ପଶ୍ଚାଦ୍ବ୍ରଵୀମ୍ଯହଂ ରାଜନ୍ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସତ୍ଯେନ ଯନ୍ତ୍ରିତମ୍ । କୃତେ ଚେଦ୍ଵାଞ୍ଛିତେ ଭୂପ ସଦା ତେ ଵଶଵର୍ତିନୀ
ପରେ ମୁଁ କହିବି, ହେ ରାଜା, ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ବନ୍ଧା ଅଛ କି ନାହିଁ ଜାଣି; ଯଦି ମୋ ଆଶା ପୂରଣ ହୁଏ, ମୁଁ ସଦା ତୁମ ଅଧୀନରେ ରହିବି।
ଭଵିଷ୍ଯାମି ତୁରାଷାଡ୍ ଵୈ ସତ୍ଯମେତଦ୍ଵଚୋ ମମ । ନହୁଷ ଉଵାଚ ଅଵଶ୍ଯମେଵ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଵଚନଂ ତଵ ସୁନ୍ଦରି
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ତୁରାଷ୍କମାନଙ୍କର ରାଜା ହେବି; ଏହି ମୋର କଥା ସତ୍ୟ। ନହୁଷ କହିଲେ: ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମର ଆଦେଶ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଳନ କରିବାକୁ ପଡିବ।
ଶପାମି ସୁକୃତେନାହଂ ଯଜ୍ଞଦାନକୃତେନ ଵୈ । ଶଚ୍ଯୁଵାଚ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ହରଯୋ ଵାହା ଗଜଶ୍ଚୈଵ ରଥସ୍ତଥା
ମୁଁ ମୋର ସୁକୃତି, ଯଜ୍ଞ ଓ ଦାନର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଉଛି। ଶଚୀ କହିଲେ: ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଏବଂ ରଥ,
ଗରୁଡୋ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଯମସ୍ଯ ମହିଷସ୍ତଥା । ଵୃଷଭଃ ଶଙ୍କରସ୍ଯାପି ବ୍ରହ୍ମଣୋ ଵରଟାପତିଃ
ବାସୁଦେବଙ୍କର ଗରୁଡ଼, ଯମଙ୍କର ମହିଷ, ଶଙ୍କରଙ୍କର ବୃଷଭ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ହଂସ।
ମଯୂରଃ କାର୍ତିକେଯସ୍ଯ ଗଜାସ୍ଯସ୍ଯ ତୁ ମୂଷକଃ । ଇଚ୍ଛାମ୍ଯହମପୂର୍ଵଂ ଵୈ ଵାହନଂ ତେ ସୁରାଧିପ
କାର୍ତ୍ତିକେୟଙ୍କର ମୟୂର ଓ ଗଜମୁଖର ମୂଷାକ; ମୁଁ ଚାହେଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମ ପାଇଁ ଏମିତି ଏକ ଅପୂର୍ବ ବାହନ।
ଯନ୍ନ ଵିଷ୍ଣୋର୍ନ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ନାସୁରାଣାଂ ନ ରକ୍ଷସାମ୍ । ଵହନ୍ତୁ ତ୍ଵାଂ ମହାରାଜ ମୁନଯଃ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ
ଯାହା ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ଅସୁର କିମ୍ବା ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କର ନୁହେଁ, ସେହି ବାହନ ନୁହେଁ; ମହାରାଜ, ତୁମକୁ ମହାମୁନିମାନେ ତାଙ୍କର ନିଷ୍ଠା ସହ କାନ୍ଧେ ଉଠାନ୍ତୁ।
ସର୍ଵେ ଶିବିକଯା ରାଜନ୍ନେତଦ୍ଧି ମମ ଵାଞ୍ଛିତମ୍ । ସର୍ଵଦେଵାଧିକଂ ତ୍ଵାଂ ଵୈ ଜାନାମି ଵସୁଧାଧିପ
ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଏକ ଶିବିକାରେ ବହନ କରନ୍ତୁ, ରାଜା; ଏହି ମୋର ଇଚ୍ଛା। ମୁଁ ଜାଣେ, ଭୂମିର ନାଥ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ତେନ ତେ ତେଜସୋ ଵୃଦ୍ଧିଂ ଵାଞ୍ଛାମ୍ଯହମତନ୍ଦ୍ରିତା । ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହସ୍ଯ ଜ୍ଞାନଦୁର୍ବଲଃ
ଏହିପରି, ମୁଁ ଅତି ଉତ୍ସାହରେ ତୁମ ତେଜ ବୃଦ୍ଧି ଚାହେଁ। ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇ, ସେ ହସିଲେ।
ମୋହିତସ୍ତୁ ମହାଦେଵ୍ଯା କୃତମୋହେନ ତତ୍କ୍ଷଣମ୍ । ଉଵାଚ ଵଚନଂ ଭୂପଃ ସଂସ୍ତୁଵନ୍ଵାସଵପ୍ରିଯାମ୍
ସେ ମହାଦେବୀଙ୍କ ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭୂପତି ବାସବ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି କହିଲେ:
ନହୁଷ ଉଵାଚ ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ତନ୍ଵି ଵାହନଂ ରୁଚିରଂ ମମ । କରିଷ୍ଯାମି ସୁକେଶାନ୍ତେ ଵଚନଂ ତଵ ସର୍ଵଥା
ନହୁଷ କହିଲେ: ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ସତ୍ୟ, ସୁକୁମାରୀ; ଏମିତି ଚମତ୍କାର ବାହନ ମୋ ପାଇଁ ଯଥାଯଥ। ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମ କଥା ପୂରଣ କରିବି, ସୁନ୍ଦର କେଶବତୀ।
ନ ହ୍ଯଲ୍ପଵୀର୍ଯୋ ଭଵତି ଯୋ ଵାହାନ୍କୁରୁତେ ମୁନୀନ୍ । ଅହମାରୁହ୍ଯ ଯାନେନ ତ୍ଵାମେଷ୍ଯାମି ଶୁଚିସ୍ମିତେ
ଯିଏ ମୁନିମାନେକୁ ବାହନ କରେ, ସେ କେବେ ଦୁର୍ବଳ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଏହି ଯାନରେ ଚଢ଼ି, ଶୁଭ୍ର ହସନ୍ତି, ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିବି।
ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ମାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵେ ଦେଵର୍ଷଯସ୍ତଥା । ସମର୍ଥଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମାଂ ତପସାଧିକମ୍
ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବ ଋଷିମାନେ ମୋତେ ବହିବେ; ତାଙ୍କମାନେ ଜାଣନ୍ତି ଯେ, ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ସମର୍ଥ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ସୁସନ୍ତୁଷ୍ଟୋ ଵିସସର୍ଜ ହରିପ୍ରିଯାମ୍ । ମୁନୀନାହୂଯ ସର୍ଵାସ୍ତାନିତ୍ଯୁଵାଚ ସ୍ମରାନ୍ଵିତଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏଭଳି କହି, ସେ ଖୁସି ହୋଇ, ହରିପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ବିଦାୟ କଲେ; ଏବଂ ସମସ୍ତ ମୁନିମାନେକୁ ଡାକି, ଆଶାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ କହିଲେ।
ନହୁଷ ଉଵାଚ ଅହମିନ୍ଦ୍ରୋଽଦ୍ଯ ଭୋ ଵିପ୍ରାଃ ସର୍ଵଶକ୍ତିସମନ୍ଵିତଃ । କାର୍ଯମତ୍ର ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତୁ ଭଵନ୍ତୋ ଵିଗତସ୍ମଯାଃ
ନହୁଷ କହିଲେ: ଆଜି ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ। ଆପଣମାନେ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି, ଏହି କାମଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାସନଂ ମଯା ପ୍ରାପ୍ତଂ ନେନ୍ଦ୍ରାଣୀ ମାମୁପୈତି ଚ । ଆକାରିତା ଚ ମାଂ ସୂତେ ପ୍ରେମପୂର୍ଵମିଦଂ ଵଚଃ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରାସନ ପାଇଛି, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ମୋ ପାଖକୁ ଆସୁଛନ୍ତି। ସେ ମୋତେ ଏହି କଥା ସ୍ନେହପୂର୍ବକ କହି ଡାକିଛନ୍ତି।
ମୁନିଯାନେନ ଦେଵେନ୍ଦ୍ର ମାମୁପୈହି ସୁରାଧିପ । ଦେଵଦେଵ ମହାରାଜ ମତ୍ପ୍ରିଯଂ କୁରୁ ମାନଦ
ମୁନିମାନେର ଯାନରେ, ଦେବେଶ, ମୋ ପାଖକୁ ଆସ, ଦେବମହାରାଜ। ମୋ ପ୍ରିୟ କାମ କର, ସମ୍ମାନଦାତା।
ଏତତ୍କାର୍ଯଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠା ମମାତ୍ଯନ୍ତଂ ଦୁରାସଦମ୍ । ଭଵଦ୍ଭିସ୍ତୁ ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯଂ ସର୍ଵଥୈଵ ଦଯାଲୁଭିଃ
ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ଏହି କାମଟି ମୋ ପାଇଁ ବହୁତ କଠିନ। ତଥାପି ଦୟାଳୁ ହୋଇ, ଏହା ଆପଣମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କରିବା ଦରକାର।
ମନୋ ଦହତି ମେ କାମଃ ଶକ୍ରପତ୍ନ୍ଯାଂ ପ୍ରଵର୍ତିତମ୍ । ଭଵନ୍ତଃ ଶରଣଂ ମେଽଦ୍ଯ କୁରୁଧ୍ଵଂ କାର୍ଯମଦ୍ଭୁତମ୍
ମୋର ମନ ଶଚୀ, ଶକ୍ରଙ୍କର ପତ୍ନୀ ପ୍ରତି ଆଗ୍ରହରେ ଜଳୁଛି। ଆଜି ଆପଣମାନେ ମୋର ଶରଣ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାମଟି କରନ୍ତୁ।
ଅଗସ୍ତିପ୍ରମୁଖାସ୍ତସ୍ଯ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵାକ୍ଯମସତ୍କରମ୍ । ଅଙ୍ଗୀଚକ୍ରୁଶ୍ଚ ଭାଵିତ୍ଵାତ୍କୃପଯା ପରମର୍ଷଯଃ
ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଇ ସମସ୍ତ ମହାର୍ଷିମାନେ, ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ଅଉଚିତ୍ୟହୀନ କଥା ଶୁଣି, ଭାବନା ଓ କୃପାରେ ସେଥିରେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
ଅଙ୍ଗୀକୃତେଽଥ ତଦ୍ଵାକ୍ଯେ ମୁନିଭିସ୍ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିଭିଃ । ମୁଦଂ ପ୍ରାପ ନୃପଃ କାମଂ ପୌଲୋମୀକୃତମାନସଃ
ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ମୁନିମାନେ ରାଜାଙ୍କର କଥାକୁ ମନୋପୂର୍ବକ ଗ୍ରହଣ କରିଲେ । ପୌଲୋମୀଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ମନ ହରାଇଥିବା ସେଇ ରାଜା ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ବଡ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ ।
ଆରୁହ୍ଯ ଶିବିକାଂ ରମ୍ଯାଂ ସଂସ୍ଥିତସ୍ତ୍ଵରଯାନ୍ଵିତଃ । ଵାହାନ୍କୃତ୍ଵା ମୁନୀନ୍ଦିଵ୍ଯାନ୍ସର୍ପ ସର୍ପେତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ରାଜା ଶୀଘ୍ର ଉତ୍ସାହରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ଦୋଳିରେ ବସିଗଲେ । ମୁନିମାନେ ଦୋଳି ଉଠାଇବାକୁ ଯେପରି ବାହକ ହେବେ, ସେଥିପାଇଁ ରାଜା ଆଦେଶ କଲେ, 'ତୁରନ୍ତ ଚାଲ, ଚାଲ!'
କାମାର୍ତଃ ସୋଽସ୍ପୃଶନ୍ମୂଢଃ ପାଦେନ ମୁନିମସ୍ତକମ୍ । ଅଗସ୍ତିଂ ତାପସଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଲୋପାମୁଦ୍ରାପତିଂ ତଦା
କାମରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଥିବା ଏହି ରାଜା ମୂଢତାରେ ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଅଗସ୍ତ୍ୟ ମୁନିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଛୁଇଁଦେଲେ, ଯିଏ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଲୋପାମୁଦ୍ରାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ।
ଵାତାପିଭକ୍ଷକର୍ତାରଂ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯାପି ଶୋଷକମ୍ । କଶଯା ତାଡଯାମାସ ପଞ୍ଚବାଣଶରାହତଃ
ଯିଏ ବାତାପିକୁ ଖାଇଥିଲେ ଏବଂ ସମୁଦ୍ରକୁ ଶୁଷ୍କ କରିଥିଲେ, ସେଇ ମହାମୁନିଙ୍କୁ କାମଦେବଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇଥିବା ପରି, ରାଜା ଚମୁଟିରେ ମାଡ଼ିଦେଲେ ।