ତେ ପ୍ରାପିତାଃ ସୁରଵନଂ ଵିବୁଧାରଯୋ ଯେ ହତ୍ଵା ରଣେଽପି ଵିଶିଖୈଃ କିଲ ପାଵିତାସ୍ତେ । ତ୍ରାତା ନ କିଂ ନିରଯପାତଭଯାଦ୍ଦଯାର୍ଦ୍ରେ ଯଚ୍ଛତ୍ରଵୋଽପି ନ ହି କିଂ ଵିନିହଂସି ଵୃତ୍ରମ୍
ଯେଉଁ ଦେବତାମାନେଂକୁ ଆପଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେଂକୁ ବିନାଶ କରି ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରି ଦେବବନରେ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ସେମାନେ ନରକକୁ ପତନର ଭୟରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଥିଲେ । ଦୟାମୟୀ, ତେବେ ଏହି ଶତ୍ରୁ ଭୃତ୍ରକୁ କାହିଁକି ବିନାଶ କରୁନାହାନ୍ତି ?
ଜାନୀମହେ ରିପୁରସୌ ତଵ ସେଵକୋ ନ ପ୍ରାଯେଣ ପୀଡଯତି ନଃ କିଲ ପାପବୁଦ୍ଧିଃ । ଯସ୍ତାଵକସ୍ତ୍ଵିହ ଭଵେଦମରାନସୌ କିଂ ତ୍ଵତ୍ପାଦପଙ୍କଜରତାନ୍ନନୁ ପୀଡଯେଦ୍ଵା
ଆମେ ଜାଣୁଛୁ ଏହି ଶତ୍ରୁ ଆପଣଙ୍କର ସେବକ ଓ ସାଧାରଣତଃ ତାଙ୍କର ଖରାପ ମନେ ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେନାହିଁ । ଯଦି ସେ ଆପଣଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରେ, ଅମର ମାଆ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ଲଗା ଥିବା ଲୋକମାନେଂକୁ ସେ କେମିତି ଦୁଃଖ ଦେଇପାରିବ ?
କୁର୍ମଃ କଥଂ ଜନନି ପୂଜନମଦ୍ଯ ତେଽମ୍ବ ପୁଷ୍ପାଦିକଂ ତଵ ଵିନିର୍ମିତମେଵ ଯସ୍ମାତ୍ । ମନ୍ତ୍ରା ଵଯଂ ଚ ସକଲଂ ପରଶକ୍ତିରୂପଂ ତସ୍ମାଦ୍ଭଵାନି ଚରଣେ ପ୍ରଣତାଃ ସ୍ମ ନୂନମ୍
ମାଆ, ଆଜି ଆମେ କିପରି ଆପଣଙ୍କୁ ପୁଷ୍ପ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପଚାର ଦେଇ ପୂଜିବା ? କାରଣ, ସମସ୍ତ କିଛି ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି । ମନ୍ତ୍ର, ଆମେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କିଛି ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିର ରୂପ । ତେଣୁ, ଭବାନୀ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଚରଣରେ ଶରଣ ନେଉଛୁ ।
ଧନ୍ଯାସ୍ତ ଏଵ ମନୁଜା ହି ଭଜନ୍ତି ଭକ୍ତ୍ଯା ପାଦାମ୍ବୁଜଂ ତଵ ଭଵାବ୍ଧିଜଲେଷୁ ପୋତମ୍ । ଯଂ ଯୋଗିନୋଽପି ମନସା ସତତଂ ସ୍ମରନ୍ତି ମୋକ୍ଷାର୍ଥିନୋ ଵିଗତରାଗଵିକାରମୋହାଃ
ଯେଉଁ ମଣିଷମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ଆପଣଙ୍କ ପଦପଦ୍ମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ । ଏହି ପଦପଦ୍ମ ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ପାଇଁ ତରଣୀ । ମହାଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟ ମନରେ ଏହାକୁ ସଦା ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି, ମୋକ୍ଷ ଚାହାଁଥିବା, ରାଗ, ବିକାର ଓ ମୋହରୁ ମୁକ୍ତ ।
ଯେ ଯାଜ୍ଞିକାଃ ସକଲଵେଦଵିଦୋଽପି ନୂନଂ ତ୍ଵାଂ ସଂସ୍ମରନ୍ତି ସତତଂ କିଲ ହୋମକାଲେ । ସ୍ଵାହାଂ ତୁ ତୃପ୍ତିଜନନୀମମରେଶ୍ଵରାଣାଂ ଭୂଯଃ ସ୍ଵଧାଂ ପିତୃଗଣସ୍ଯ ଚ ତୃପ୍ତିହେତୁମ୍
ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ବେଦ ଜାଣୁଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ସଦା ଆପଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି । ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି 'ସ୍ୱାହା', ଅମରଦେବମାନେଂକୁ ତୃପ୍ତି ଦେଇଥିବା ମାଆ, ଏବଂ ପୁନି 'ସ୍ୱଧା', ପିତୃମାନେଂକୁ ତୃପ୍ତି ଦେଇଥିବା କାରଣ ।
ମେଧାସି କାନ୍ତିରସି ଶାନ୍ତିରପି ପ୍ରସିଦ୍ଧା ବୁଦ୍ଧିସ୍ତ୍ଵମେଵ ଵିଶଦାର୍ଥକରୀ ନରାଣାମ୍ । ସର୍ଵଂ ତ୍ଵମେଵ ଵିଭଵଂ ଭୁଵନତ୍ରଯେଽସ୍ମି- ନ୍କୃତ୍ଵା ଦଦାସି ଭଜତାଂ କୃପଯା ସଦୈଵ
ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ବୁଦ୍ଧି, ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି ଶାନ୍ତି, ଏବଂ ମଣିଷମାନେଂକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଝାମଣା ଦେଇଥିବା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୁଦ୍ଧି । ଏହି ତିନି ଜଗତର ସମସ୍ତ ସମ୍ପଦ ଆପଣ ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ଆପଣ ସଦା ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନେଂକୁ କୃପାରେ ଏହା ଦେଇଥାନ୍ତି ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ସୁରୈର୍ଦେଵୀ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷା ସାଭଵତ୍ତଦା । ଚାରୁରୂପଧରା ତନ୍ଵୀ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତା
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, ଦେବୀ ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ । ସେ ଶୁଭ୍ର ଦେହୀ, ସମସ୍ତ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ଅତି ସୁନ୍ଦର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ ।
ପାଶାଂକୁଶଵରାଭୀତିଲସଦ୍ବାହୁଚତୁଷ୍ଟଯା । ରଣତ୍କିଙ୍କିଣିକାଜାଲରସନାବଦ୍ଧସତ୍କଟିଃ
ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ହାତରେ ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ, ବର ଓ ଅଭୟ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା । ତାଙ୍କର କମରେ ଝୁଣ୍କାରୁଥିବା ଘଣ୍ଟି ଲଗା ମେଖଳା ଥିଲା ।
କଲକଣ୍ଠୀରଵା କାନ୍ତା କ୍ଵଣତ୍କଙ୍କଣନୂପୁରା । ଚନ୍ଦ୍ରଖଣ୍ଡସମାବଦ୍ଧରତ୍ନମୌଲିଵିରାଜିତା
ତାଙ୍କର କଣ୍ଠସ୍ୱର କୋଇଲି ପରି ମଧୁର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଥିଲା । ତାଙ୍କର କଙ୍କଣ ଓ ନୂପୁର ଝୁଣ୍କାରୁଥିଲା । ଚନ୍ଦ୍ରଖଣ୍ଡ ପରି ରତ୍ନମୁକୁଟ ତାଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିଲା ।
ମନ୍ଦସ୍ମିତାରଵିନ୍ଦାସ୍ଯା ନେତ୍ରତ୍ରଯଵିଭୂଷିତା । ପାରିଜାତପ୍ରସୂନାଚ୍ଛନାଲଵର୍ଣସମପ୍ରଭା
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ପଦ୍ମପରି ନମ୍ର ହାସ୍ୟରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ତିନିଟି ଆଖିରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ । ତାଙ୍କର ତେଜ ନୂତନ ପାରିଜାତ ଫୁଲର ରଙ୍ଗ ପରି ଥିଲା ।
ରକ୍ତାମ୍ବରପରୀଧାନା ରକ୍ତଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତା । ପ୍ରସାଦସୁମୁଖୀ ଦେଵୀ କରୁଣାରସସାଗରା
ସେ ଲାଲ ଆମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଲାଲ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇଥିଲେ । ଦେବୀ ମୃଦୁ ମୁହଁ ଓ କରୁଣାର ସାଗର ଥିଲେ ।
ସର୍ଵଶୃଙ୍ଗାରଵେଷାଢ୍ଯା ସର୍ଵଦ୍ଵୈତାରଣିଃ ପରା । ସର୍ଵଜ୍ଞା ସର୍ଵକର୍ତ୍ରୀ ଚ ସର୍ଵାଧିଷ୍ଠାନରୂପିଣୀ
ସମସ୍ତ ଶୃଙ୍ଗାର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱିତୀୟତାର ନାଶକ ପରାଶକ୍ତି, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର କର୍ତ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ଆଧାରର ରୂପ ଥିଲେ ।
ସର୍ଵଵେଦାନ୍ତସଂସିଦ୍ଧା ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପିଣୀ । ପ୍ରଣେମୁସ୍ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ସୁରା ଦେଵୀଂ ପୁରଃସ୍ଥିତାମ୍
ସମସ୍ତ ବେଦାନ୍ତରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦର ରୂପା, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି ନମସ୍କାର କଲେ ।
ତାନାହ ପ୍ରଣତାନମ୍ବା କିଂ ଵଃ କାର୍ଯଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତୁ ମାମ୍ । ଦେଵା ଊଚୁଃ ମୋହଯୈନଂ ରିପୁଂ ଵୃତ୍ରଂ ଦେଵାନାମତିଦୁଃଖଦମ୍
ମାଆ ନମିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ ? ମୋତେ କୁହ ।' ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: 'ଏହି ଶତ୍ରୁ ଭୃତ୍ରକୁ ମୋହିତ କରନ୍ତୁ, ଯିଏ ଦେବତାମାନେଂକୁ ବହୁତ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି ।'
ଯଥା ଵିଶ୍ଵସତେ ଦେଵାଂସ୍ତଥା କୁରୁ ଵିମୋହିତମ୍ । ଆଯୁଧେ ଚ ବଲଂ ଦେହି ହତଃ ସ୍ଯାଦ୍ଯେନ ଵା ରିପୁଃ
ଯେପରି ତୁମେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଭରସା କର, ସେପରି ମୋହ ଦେଖାଇଦିଅ । ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଶକ୍ତି ଦେଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁ ହତ ହେବ ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵତୀ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ । ସ୍ଵାନି ସ୍ଵାନି ନିକେତାନି ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵା ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ — ଏପରି କହି ଭଗବତୀ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ । ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ ।
ଛଦ୍ମେନେନ୍ଦ୍ରେଣ ଫେନଦ୍ଵାରା ପରାଶକ୍ତିସ୍ମରଣପୂର୍ଵକଂ ଵୃତ୍ରହନନଵର୍ଣନମ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ପ୍ରାପ୍ତଵରା ଦେଵା ଋଷଯଶ୍ଚ ତପୋଧନାଃ । (ଜଗ୍ମୁଃ ସର୍ଵେ ଚ ସମ୍ମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଵୃତ୍ରସ୍ଯାଶ୍ରମମୁତ୍ତମମ୍ ।) ଦଦୃଶୁସ୍ତତ୍ର ତଂ ଵୃତ୍ରଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତମିଵ ତେଜସା
ବ୍ୟାସ କହିଲେ — ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ଆଶୀର୍ବାଦ ପାଇ, ତପସ୍ୱୀ ଋଷିମାନେ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି, ସମସ୍ତେ ବୃତ୍ରଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମକୁ ଗଲେ । ସେଠାରେ ସେମାନେ ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଅଗ୍ନିପରି ଦେଖାଉଥିଲେ ।
ଧକ୍ଷ୍ଯନ୍ତମିଵ ଲୋକାଂସ୍ତ୍ରୀନ୍ଗ୍ରସନ୍ତମିଵ ଚାମରାନ୍ । ଋଷଯୋଽଥ ତତୋଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ଵୃତ୍ରମୂଚୁଃ ପ୍ରିଯଂ ଵଚଃ
ସେ ଏମିତି ଦେଖାଉଥିଲେ, ଯେପରି ସେ ତିନି ଲୋକକୁ ଜଳାଇଦେବେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ଗିଲିଯିବେ । ତାପରେ ଋଷିମାନେ ବୃତ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସ୍ନେହଭରା କଥା କହିଲେ ।
ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ସାମଯୁକ୍ତଂ ରସାତ୍ମକମ୍ । ଋଷଯ ଊଚୁଃ ଵୃତ୍ର ଵୃତ୍ର ମହାଭାଗ ସର୍ଵଲୋକଭଯଙ୍କର
ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ୍ୟ ସାଧନ ପାଇଁ, ସମ୍ମତି ଓ ସ୍ନେହ ସହିତ ଋଷିମାନେ କହିଲେ — ବୃତ୍ର, ବୃତ୍ର, ହେ ମହାଭାଗ, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଇଥିବା ।
ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ତ୍ଵଯୈତତ୍ସକଲଂ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମଖିଲଂ କିଲ । ଶକ୍ରେଣ ତଵ ଵୈରଂ ଯତ୍ତତ୍ତୁ ସୌଖ୍ଯଵିଘାତକମ୍
ତୁମେ ସମଗ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ବ୍ୟାପିଛ । ଶକ୍ରଙ୍କ ସହିତ ତୁମର ବିରୋଧ ହେଉଛି ସମସ୍ତଙ୍କ ସୁଖର ବାଧା ଓ ଦୁଃଖର କାରଣ ।
ଯୁଵଯୋର୍ଦୁଃଖଦଂ କାମଂ ଚିନ୍ତାଵୃଦ୍ଧିକରଂ ପରମ୍ । ନ ତ୍ଵଂ ସ୍ଵପିଷି ସନ୍ତୁଷ୍ଟୋ ନ ଚାପି ମଘଵା ତଥା
ତୁମେ ଓ ଶକ୍ର, ଦୁହେଁ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ବିରୋଧ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି, ଚିନ୍ତା ବଢ଼ାଉଛି । ତୁମେ ମଧୁର ନିଦ୍ରା ପାଉନାହାଁ, ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ତେଣୁ ।
ସୁଖଂ ସ୍ଵପିତି ଚିନ୍ତାର୍ତୋ ଦ୍ଵଯୋର୍ଯଦ୍ଵୈରିଜଂ ଭଯମ୍ । ଯୁଵଯୋର୍ଯୁଧ୍ଯତୋଃ କାଲୋ ଵ୍ଯତୀତସ୍ତୁ ମହାନିହ
ଚିନ୍ତାରେ ଥିବା ଲୋକ ନିଦ୍ରା ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ଆନନ୍ଦ ପାଉନାହାଁ । ତୁମେ ଓ ଶକ୍ରଙ୍କର ବିରୋଧରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭୟ ରହିଛି । ଏଠାରେ ତୁମେ ଦୁହେଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିବା ସମୟ ଚାଲିଗଲା ।
ପୀଡ୍ଯନ୍ତେ ଚ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାଃ ସଦେଵାସୁରମାନଵାଃ । ସଂସାରେଽତ୍ର ସୁଖଂ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ଦୁଃଖଂ ହେଯମିତି ସ୍ଥିତିଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା, ଦେବତା, ଦାନବ ଓ ମଣିଷମାନେ ଏହି ବିରୋଧରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉଛନ୍ତି । ଏହି ସଂସାରରେ ସୁଖକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଓ ଦୁଃଖକୁ ଛାଡ଼ିବା ହିଁ ଉଚିତ ।
ନ ସୁଖଂ କୃତଵୈରସ୍ଯ ଭଵତୀତି ଵିନିର୍ଣଯଃ । ସଂଗ୍ରାମରସିକାଃ ଶୂରାଃ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ନ ପଣ୍ଡିତାଃ
ଯେଉଁଠାରେ ବିରୋଧ ରହିଛି, ସେଠାରେ କେବେ ସୁଖ ମିଳେନାହିଁ — ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ । ଯୁଦ୍ଧକୁ ଭଲପାଉଥିବା ବୀରମାନେ ଏହାର ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ନୁହେଁ ।
ଯୁଦ୍ଧଂ ଶୃଙ୍ଗାରଚତୁରା ଇନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥଵିଘାତକମ୍ । ପୁଷ୍ପୈରପି ନ ଯୋଦ୍ଧଵ୍ଯଂ କିଂ ପୁନର୍ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ଯୁଦ୍ଧ ରତିରେ ଦକ୍ଷ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଭୋଗକୁ ବାଧା ଦେଇଥାଏ । ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ତେବେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା କିପରି କରିବେ ?
ଯୁଦ୍ଧେ ଵିଜଯସନ୍ଦେହୋ ନିଶ୍ଚଯଂ ବାଣତାଡନମ୍ । ଦୈଵାଧୀନମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ତଥା ଜଯପରାଜଯୌ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବା ନିଶ୍ଚିତ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ବାଣର ଘାଏଁ ନିଶ୍ଚିତ । ଏହି ସମସ୍ତ ସଂସାର ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ଜୟ ଓ ପରାଜୟ ମଧ୍ୟ ।
ଦୈଵାଧୀନାଵିତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନ ଯୋଦ୍ଧଵ୍ଯଂ କଦାଚନ । କାଲେଽଥ ଭୋଜନଂ ସ୍ନାନଂ ଶଯ୍ଯାଯାଂ ଶଯନଂ ତଥା
ଏହି ଦୁହିଁ ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ ବୋଲି ଜାଣି, କେବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ । ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଖାଇବା, ସ୍ନାନ କରିବା ଓ ଶେଇବା ଉଚିତ ।
ପରିଚର୍ଯାପରା ଭାର୍ଯା ସଂସାରେ ସୁଖସାଧନମ୍ । କିଂ ସୁଖଂ ଯୁଧ୍ଯତଃ ସଂଖ୍ଯେ ବାଣଵୃଷ୍ଟିଭଯଙ୍କରେ
ସେବାରେ ନିଷ୍ଠା ଥିବା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଏହି ସଂସାରରେ ସୁଖର ଉପାୟ । ଯୁଦ୍ଧରେ ବାଣର ବର୍ଷା ଭୟ ମଧ୍ୟରେ କଣ ସୁଖ ରହିଛି ?
ଖଡ୍ଗପାତାତିରୌଦ୍ରେ ଚ ତଥାରାତିସୁଖପ୍ରଦେ । ସଂଗ୍ରାମେ ମରଣାତ୍ସ୍ଵର୍ଗସୁଖପ୍ରାପ୍ତିରିତି ସ୍ଫୁଟମ୍
ଖଡ୍ଗର ଭୟଙ୍କର ଘାଏଁ ଓ ଶତ୍ରୁର ସୁଖରେ, ସ୍ପଷ୍ଟ କହାଯାଏ — ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ ସ୍ୱର୍ଗସୁଖ ମିଳେ ।
ପ୍ରଲୋଭନପରଂ ଵାକ୍ଯଂ ନୋଦନାର୍ଥଂ ନିରର୍ଥକମ୍ । ଛିତ୍ତ୍ଵା ଦେହଂ ଵ୍ଯଥାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଶୃଗାଲକରଟାଦିଭିଃ
ଏପରି କଥାମାନେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ, କିଛି ଉପଦେଶ ନୁହେଁ, ଅର୍ଥହୀନ । ଦେହ କଟି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗି, ଶବ ଶୃଗାଳ ଓ ଗୃଧ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଏ ।