ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଧନ୍ଯୋଽସି ରାଜଂସ୍ତଵ ବୁଦ୍ଧିରୀଦୃଶୀ ଜାତା ପୁରାଣଶ୍ରଵଣେଽତିସାଦରା । ପୀତ୍ଵାମୃତଂ ଦେଵଵରାସ୍ତୁ ସର୍ଵଥା ପାନେ ଵିତୃଷ୍ଣାଃ ପ୍ରଭଵନ୍ତି ଵୈ ପୁନଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ହେ ରାଜା, ପୁରାଣ କଥା ଶୁଣିବାରେ ତୁମେ ଯେପରି ଆଦର ଦେଉଛ, ଏହା ଦେଖି ତୁମେ ଧନ୍ୟ। ଯେପରି ଦେବମାନେ ଅମୃତ ପିଇ ମଧ୍ୟ ପୁଣିଥରେ ପିପାସା ହୀନ ହୁଅନ୍ତି,
ଦିନେ ଦିନେ ତେଽଧିକଭକ୍ତିଭାଵଃ କଥାସୁ ରାଜନ୍ ମହନୀଯକୀର୍ତେଃ । ଶ୍ରୋତା ଯଦୈକପ୍ରଵଣଃ ଶୃଣୋତି ଵକ୍ତା ତଦା ପ୍ରୀତମନା ବ୍ରଵୀତି
ସେପରି ରାଜା, ରୋଜି ରୋଜି ତୁମର ଭକ୍ତି ଏହି ମହାନ କଥାରେ ବଢ଼ିଯାଉଛି। ଶ୍ରୋତା ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋଯୋଗ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତି, ବକ୍ତା ତେବେ ଆନନ୍ଦର ସହିତ କଥା କହନ୍ତି।
ଯୁଦ୍ଧଂ ପୁରା ଵାସଵଵୃତ୍ରଯୋର୍ଯଦ୍ ଵେଦେ ପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ଚ ତଥା ପୁରାଣେ । ଦୁଃଖଂ ସୁରେନ୍ଦ୍ରେଣ ତଥୈଵ ଲବ୍ଧଂ ହତ୍ଵା ରିପୁଂ ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରମପାପମେଵ
ବାସବ ଓ ବୃତ୍ରଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ, ଯେଉଁଥିରେ ବେଦ ଓ ପୁରାଣରେ ଖ୍ୟାତି ଅଛି, ଏବଂ ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବିପକ୍ଷୀକୁ ହତ୍ୟା କରି ଦେବତାପତି ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ—
ଚିତ୍ରଂ କିମତ୍ର ନୃପତେ ହରିଵଜ୍ରଭୃଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଯଚ୍ଛଦ୍ମନା ଵିନିହତସ୍ତ୍ରିଶିରୋଽଥ ଵୃତ୍ରଃ । ମାଯାବଲେନ ମୁନଯୋଽପି ଵିମୋହିତାସ୍ତେ ଚକ୍ରୁଶ୍ଚ ନିନ୍ଦ୍ଯମନିଶଂ କିଲ ପାପଭୀତାଃ
ହେ ନୃପତି, ଏଠାରେ କଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ? ହରି ଓ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଚତୁରତା ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିଶିରା ଓ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କଲେ। ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମାୟା ବଳରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ ଏବଂ ପାପ ଭୟରେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଃ ସଦୈଵ କପଟେନ ଜଘାନ ଦୈତ୍ଯାନ୍ ସତ୍ତ୍ଵାତ୍ମମୂର୍ତିରପି ମୋହମଵାପ୍ଯ କାମମ୍ । କୋଽନ୍ଯୋଽସ୍ତି ତାଂ ଭଗଵତୀଂ ମନସାପି ଜେତୁଂ ଶକ୍ତଃ ସମସ୍ତଜନମୋହକରୀଂ ଭଵାନୀମ୍
ଯଦିଓ ବିଷ୍ଣୁ ସତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି, ସେ ସଦା କପଟ ଉପାୟରେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରିଛନ୍ତି, ମୋହ ଓ କାମରେ ପଡ଼ି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମୋହରେ ପକାଇଦେଉଥିବା ଭଗବତୀ ଭବାନୀଙ୍କୁ ମନରେ ମଧ୍ୟ କିଏ ଜିତିପାରିବେ?
ମତ୍ସ୍ଯାଦିଯୋନିଷୁ ସହସ୍ରଯୁଗେଷୁ ସଦ୍ଯଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଵତ୍ଯପି ଯଯା ଵିନିଯୋଜିତୋଽତ୍ର । ନାରାଯଣୋ ନରସଖୋ ଭଗଵାନନନ୍ତଃ କାର୍ଯଂ କରୋତି ଵିହିତାଵିହିତଂ କଦାଚିତ୍
ଏହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ଓ ଅନନ୍ତ ପ୍ରଭୁ, ହଜାର ଯୁଗ ଧରି ମତ୍ସ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୋନିରେ ତୁରନ୍ତ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ କେବେ କେବେ ନିୟମିତ ଓ ଅନିୟମିତ କାମ କରନ୍ତି।
ଦେହଂ ଧନଂ ଗୃହମିଦଂ ସ୍ଵଜନା ମଦୀଯଂ ପୁତ୍ରାଃ କଲତ୍ରମିତି ମୋହମୁପେତ୍ଯ ସର୍ଵଃ । ପୁଣ୍ଯଂ କରୋତ୍ଯଥ ଚ ପାପଚଯଂ କରୋତି ମାଯାଗୁଣୈରତିବଲୈର୍ଵିକଲୀକୃତୋ ଯତ୍
ସମସ୍ତେ ମୋହରେ ପଡ଼ି ଭାବନ୍ତି—'ଏହି ଦେହ, ଏହି ଧନ, ଏହି ଘର, ଏମାନେ ମୋର ଜଣେ ଆତ୍ମୀୟ, ପୁଅ, ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା'। ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାୟାର ଗୁଣରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ନିଜେ ଭଲ କାମ ଓ ଖରାପ କାମ କରନ୍ତି।
ନ ଜାତୁ ମୋହଂ କ୍ଷପିତୁଂ ନରଃ କ୍ଷମଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଭଵେଦ୍ଭୂପ ପରାଵରାର୍ଥଵିତ୍ । ଵିମୋହିତସ୍ତୈସ୍ତ୍ରିଭିରେଵ ମୂଲତୋ ଵଶୀକୃତାତ୍ମା ଜଗତୀତଲେ ଭୃଶମ୍
ହେ ରାଜା, ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ କେବେ ମୋହକୁ ଦୂର କରିପାରେନି। ସେଇ ତିନିଟି ଗୁଣରେ ଭଳିଭାବେ ମୋହିତ ହୋଇ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସେମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକର ଅଧୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଅଥ ତୌ ମାଯଯା ଵିଷ୍ଣୁଵାସଵୌ ମୋହିତୌ ଭୃଶମ୍ । ଜଘ୍ନତୁଶ୍ଛଦ୍ମନା ଵୃତ୍ରଂ ସ୍ଵାର୍ଥସାଧନତତ୍ପରୌ
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାୟାରେ ଭଳିଭାବେ ମୋହିତ ହୋଇ, ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଚତୁରତାରେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ।
ତଦହଂ ସମ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵୃତ୍ତାନ୍ତମଵନୀପତେ । କାରଣଂ ପୂର୍ଵଵୈରସ୍ଯ ଵୃତ୍ରଵାସଵଯୋର୍ମିଥଃ
ହେ ପୃଥିବୀନାଥ, ଏବେ ମୁଁ ବୃତ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂର୍ବ ଶତ୍ରୁତାର କାରଣ ଓ ଘଟଣା କଥା କହିବି।
ତ୍ଵଷ୍ଟା ପ୍ରଜାପତିର୍ହ୍ଯାସୀଦ୍ଦେଵଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ମହାତପାଃ । ଦେଵାନାଂ କାର୍ଯକର୍ତା ଚ ନିପୁଣୋ ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରିଯଃ
ତ୍ୱଷ୍ଟା ପ୍ରଜାପତି ଥିଲେ, ସେ ଦେବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାତପସ୍ବୀ, ଦେବମାନେଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସଫଳ କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ସ ପୁତ୍ରଂ ଵୈ ତ୍ରିଶିରସମିନ୍ଦ୍ରଦ୍ଵେଷାତ୍କିଲାସୃଜତ୍ । ଵିଶ୍ଵରୂପେତି ଵିଖ୍ଯାତଂ ନାମ୍ନା ରୂପେଣ ମୋହନମ୍
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘୃଣା କରି ତିନି ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଏକ ପୁଅ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ନାମରେ ଓ ରୂପରେ ବିଶ୍ୱରୂପ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ତ୍ରିଭିଃ ସ ଵଦନୈଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠୈର୍ଵ୍ଯରୋଚତ ମନୋହରୈଃ । ତ୍ରିଭିର୍ଭିନ୍ନାନି କାର୍ଯାଣି ମୁଖୈଃ ସମକରୋନ୍ମୁନିଃ
ତିନିଟି ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁହଁ ଥିବା ତାହା ଦେଖିଲେ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଲାଗୁଥିଲା। ଏହି ତିନିଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ମୁନି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କାମ କରୁଥିଲେ।
ଵେଦାନେକେନ ସୋଽଧୀତେ ସୁରାଂ ଚୈକେନ ସୋଽପିବତ୍ । ତୃତୀଯେନ ଦିଶଃ ସର୍ଵା ଯୁଗପଚ୍ଚ ନିରୀକ୍ଷତେ
ଏକ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ସେ ବେଦ ପଢ଼ୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ସୋମ ପାନ କରୁଥିଲେ, ତୃତୀୟ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଏକାସାଥିରେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ତ୍ରିଶିରା ଭୋଗମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ତପଶ୍ଚକ୍ରେ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍ । ତପସ୍ଵୀ ସ ମୃଦୁର୍ଦାନ୍ତୋ ଧର୍ମମେଵ ସମାଶ୍ରିତଃ
ତିନି ମୁଣ୍ଡିଆ ତିନିଶିରା ସମସ୍ତ ଭୋଗ ତ୍ୟାଗ କରି, ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ। ସେ ମୃଦୁ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁଥିବା ଓ ଧର୍ମରେ ଏକାନ୍ତ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ।
ପଞ୍ଚାଗ୍ନିସାଧନଂ କାଲେ ପାଦପାଗ୍ରେ ନିଵେଶନମ୍ । ଜଲମଧ୍ଯେ ନିଵାସଂ ଚ ହେମନ୍ତେ ଶିଶିରେ ତଥା
ସେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ସାଧନା କଲେ, ଗଛ ତଳେ ରହିଲେ, ପାଣି ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ, ଶୀତ ଓ ହିମରେ ସହିଲେ।
ନିରାହାରୋ ଜିତାତ୍ମାସୌ ତ୍ଯକ୍ତସର୍ଵପରିଗ୍ରହଃ । ତପଶ୍ଚଚାର ମେଧାଵୀ ଦୁଷ୍କରଂ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧିଭିଃ
ସେ ମେଧାବୀ ଓ ନିଜକୁ ଜିତିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଓ ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୂଢ଼ମତି ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତପସ୍ଯନ୍ତଂ ଖେଦମାପ ଶଚୀପତିଃ । ଵିଷାଦମଗମତ୍ତତ୍ର ଶକ୍ରୋଽଯଂ ମାସ୍ମଭୂଦିତି
ତାଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଦେଖି, ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ, ଭୟ ହେଲା—'ମୋର କିଛି ଅନର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ ତ?'
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ଯ ତପୋ ଵୀର୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ଚାମିତତେଜସଃ । ଚିନ୍ତାଂ ଚ ମହତୀଂ ପ୍ରାପ ହ୍ଯନିଶଂ ପାକଶାସନଃ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି, ସତ୍ୟବାଦିତା ଓ ଅପାର ତେଜ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଦିନ ରାତି ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ରହିଲେ।
ଵିଵର୍ଧମାନସ୍ତ୍ରିଶିରା ମାମଯଂ ଶାତଯିଷ୍ଯତି । ନୋପେକ୍ଷ୍ଯଃ ସର୍ଵଥା ଶତ୍ରୁର୍ଵର୍ଧମାନବଲୋ ବୁଧୈଃ
'ତିନିଶିରା ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଛି, ସେ ମୋତେ ନଶ୍ଟ କରିଦେବ। ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କେବେ ଶତ୍ରୁର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିବାକୁ ଅନଦେଖା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'
ତସ୍ମାଦୁପାଯଃ କର୍ତଵ୍ଯସ୍ତପୋନାଶାଯ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ । କାମସ୍ତୁ ତପସାଂ ଶତ୍ରୁଃ କାମାନ୍ନଶ୍ଯତି ଵୈ ତପଃ
ତେଣୁ, ଏବେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ନଶ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ ଉପାୟ କରିବା ଦରକାର। କାମ ହେଉଛି ତପସ୍ୟାର ଶତ୍ରୁ, କାମ ଦ୍ୱାରା ତପସ୍ୟା ନଶ୍ଟ ହୁଏ।
ତଥୈଵାଦ୍ଯ ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯଂ ଭୋଗାସକ୍ତୋ ଭଵେଦ୍ଯଥା । ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ବଲମର୍ଦନଃ
ଏହିପରି, ଆଜି ଏମିତି କିଛି କରିବା ଦରକାର, ଯାହାରେ ସେ ଭୋଗରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇଯିବ। ଏଭଳି ଭାବି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦମନ କରୁଥିବା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଇନ୍ଦ୍ର...
ଆଜ୍ଞାପଯତ୍ସୋଽପ୍ସରସସ୍ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରପ୍ରଲୋଭନେ । ଉର୍ଵଶୀଂ ମେନକାଂ ରମ୍ଭାଂ ଘୃତାଚୀଂ ଚ ତିଲୋତ୍ତମାମ୍
ତାଙ୍କର ଆଦେଶରେ ଉର୍ବଶୀ, ମେନକା, ରମ୍ଭା, ଘୃତାଚୀ ଓ ତିଲୋତ୍ତମା ନାମକ ଅପ୍ସରାମାନେ ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବା ପାଇଁ ଡାକାଯାଇଲେ।
ସମାହୂଯାବ୍ରଵୀଚ୍ଛକ୍ରସ୍ତାସ୍ତଦା ରୂପଗର୍ଵିତାଃ । ପ୍ରିଯଂ କୁରୁଧ୍ଵଂ ମେ ସର୍ଵାଃ କାର୍ଯେଽଦ୍ଯ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ସେମାନେ ଆସିଲାପରେ, ଶକ୍ର ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଗର୍ବିତ ଥିବା ଏହି ମହିଳାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଆଜି ମୋର ଯେଉଁ କାମ ଆସିଛି, ସେଥିରେ ତମେ ସମସ୍ତେ ମୋର ଆଦେଶ ପାଳନ କର।'
ଯତ୍ତୋ ମେଽଦ୍ଯ ମହାଞ୍ଛତ୍ରୁସ୍ତପସ୍ତପତି ଦୁର୍ଜଯଃ । କାର୍ଯଂ କୁରୁତ ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ପ୍ରଲୋଭଯତ ମାଚିରମ୍
'ଆଜି ମୋର ଏକ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ, ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ଜୟ ଓ ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟା କରୁଛି; ତେଣୁ ତମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ମୋର କାମଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର—ତାଙ୍କୁ ଦେରି ନକରି ମୋହିତ କର।'
ଶୃଙ୍ଗାରଵେଷୈର୍ଵିଵିଧୈର୍ହାଵୈର୍ଦେହସମୁଦ୍ଭଵୈଃ । ପ୍ରଲୋଭଯତ ଭଦ୍ରଂ ଵଃ ଶମଯଧ୍ଵଂ ଜ୍ଵରଂ ମମ
'ବିଭିନ୍ନ ଶୃଙ୍ଗାରିକ ପୋଶାକ ଓ ଦେହର ଭାବଭଙ୍ଗୀ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କର; ତୁମମାନଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ହୋ, ଏଭଳି କରି ମୋର ଚିନ୍ତା ଦୂର କର।'
ଅସ୍ଵସ୍ଥୋଽହଂ ମହାଭାଗାସ୍ତସ୍ଯ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତପୋବଲମ୍ । ବଲଵାନାସନଂ ମେଽଦ୍ଯ ଗ୍ରହୀଷ୍ଯତ୍ଯଵିଲମ୍ବିତଃ
'ମୁଁ ଏହି ମହାନ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ଜାଣି ଚିନ୍ତିତ ହେଉଛି, ଏହି ତପସ୍ୱୀ ଆଜି ଶୀଘ୍ର ମୋର ଶକ୍ତି ଓ ପଦବୀ ଦଳି ନେଇଯିବ।'
ଭଯଂ ମେ ସମୁପାଯାତଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ନାଶଯତାବଲାଃ । ଉପକୁର୍ଵନ୍ତୁ ସହିତାଃ କାର୍ଯେଽଦ୍ଯ ସମୁପସ୍ଥିତେ
'ମୋତେ ଭୟ ଧରିଛି—ଏହାକୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଦୂର କର, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ; ଏହି ଆପତ୍କାଳୀନ କାମରେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ କର।'
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ନାର୍ଯ ଊଚୁସ୍ତଂ ପ୍ରଣତାଃ ପୁରଃ । ମା ଭଯଂ କୁରୁ ଦେଵେଶ ଯତିଷ୍ଯାମଃ ପ୍ରଲୋଭନେ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ, 'ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଥ, ଆପଣ ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଆମେ ତାଙ୍କୁ ମୋହିତ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବୁ।'
ଯଥା ନ ସ୍ଯାଦ୍ଭଯଂ ତସ୍ମାତ୍ତଥା କାର୍ଯଂ ମହାଦ୍ଯୁତେ । ନୃତ୍ଯଗୀତଵିହାରୈଶ୍ଚ ମୁନେସ୍ତସ୍ଯ ପ୍ରଲୋଭନେ
'ଏହି ମହାତ୍ମା ଠାରୁ କୌଣସି ଭୟ ନ ହେଉ, ଏହିପରି ଆମେ କାମ କରିବୁ; ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ବିନୋଦରେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିବା ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବୁ।'