କୃତମିନ୍ଦ୍ରେଣ ହରିଣା କିମେତତ୍ସୂତ ସାହସମ୍ । ମହାନ୍ତୋଽପି ଚ ମୋହେନ ଵଞ୍ଚିତାଃ ପାପବୁଦ୍ଧଯଃ
ହେ ସୂତ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ହରିଙ୍କ ଏହି ସାହସିକ କାର୍ଯ୍ୟ କଣ? ବଡ଼ମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋହ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଠକାଯାନ୍ତି।
ଅନ୍ଯାଯଵର୍ତିନୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ଭଵନ୍ତି ସୁରସତ୍ତମାଃ । ସଦାଚାରେଣ ଯୁକ୍ତେନ ଦେଵାଃ ଶିଷ୍ଟତ୍ଵମାଗତାଃ
ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବତାମାନେ ବେଳେବେଳେ ଅନ୍ୟାୟ ମାର୍ଗରେ ଚଳନ୍ତି; ତଥାପି ଭଲ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା ଦେବମାନେ ଶିଷ୍ଟତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ଵିଶିଷ୍ଟଧର୍ମେଣ ଶିଷ୍ଟତ୍ଵଂ କୀଦୃଶଂ ପୁନଃ । ହତ୍ଵା ଵୃତ୍ରଂ ତୁ ଵିଶ୍ଵସ୍ତଂ ଶକ୍ରେଣ ଛଦ୍ମନା ପୁନଃ
ଏପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଶିଷ୍ଟତ୍ୱ କେମିତି? କାରଣ, ଇନ୍ଦ୍ର ଚତୁରତା ଦ୍ୱାରା ବିଶ୍ୱାସୀ ବୃତ୍ରକୁ ମାରିଦେଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତଂ ପାପଫଲଂ ନୋ ଵା ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାସମୁଦ୍ଭଵମ୍ । କିଂ ଚ ତ୍ଵଯା ପୁରା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ଵୃତ୍ରାସୁରଵଧଃ କୃତଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପାପର ଫଳ ମିଳିଲା କି ନାହିଁ? ଏବଂ ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲେ ଯେ ବୃତ୍ରାସୁର ବଧ ହୋଇଥିଲା।
ଶ୍ରୀଦେଵ୍ଯା ଇତି ତଚ୍ଚାପି ଚିତ୍ତଂ ମୋହଯତୀହ ନଃ । ସୂତ ଉଵାଚ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମୁନଯୋ ଵୃତ୍ତଂ ଵୃତ୍ରାସୁରଵଧାଶ୍ରଯମ୍
ଏହି ମନ୍ତବ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା—ଏହା ଆମ ମନକୁ ଏଠାରେ ଭ୍ରମିତ କରୁଛି। ସୂତ କହିଲେ: ମୁନିମାନେ, ବୃତ୍ରାସୁର ବଧ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଯଥେନ୍ଦ୍ରେଣ ଚ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତଂ ଦୁଃଖଂ ହତ୍ଯାସମୁଦ୍ଭଵମ୍ । ଏଵମେଵ ପୁରା ପୃଷ୍ଟୋ ଵ୍ଯାସଃ ସତ୍ଯଵତୀସୁତଃ
ଯେପରି ବର୍ତ୍ତମାନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖ ମିଳିଥିଲା, ସେପରି ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ ସତ୍ୟବତୀପୁତ୍ର ବ୍ୟାସଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯାଇଥିଲା।
ପାରୀକ୍ଷିତେନ ରାଜ୍ଞାପି ସ ଯଦାହ ଚ ତଦ୍ବ୍ରୁଵେ । ଜନମେଜଯ ଉଵାଚ କଥଂ ଵୃତ୍ରାସୁରଃ ପୂର୍ଵଂ ହତୋ ମଘଵତା ମୁନେ
ପରୀକ୍ଷିତ ରାଜାଙ୍କୁ ବ୍ୟାସ ଯାହା କହିଥିଲେ, ଏହିବେ ମୁଁ ତାହା କହିବି।
ସହାଯଂ ଵିଷ୍ଣୁମାସାଦ୍ଯ ଛଦ୍ମନା ସାତ୍ତ୍ଵିକେନ ହ । କଥଂ ଚ ଦେଵ୍ଯା ନିହତୋ ଦୈତ୍ଯୋଽସୌ କେନ ହେତୁନା
ଜନମେଜୟ ପଚାରିଲେ: ହେ ମୁନି, ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସହଯୋଗୀ କରି ଏବଂ ସତ୍ତ୍ୱଗୁଣୀ ଚତୁରତା ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ କେମିତି ପୂର୍ବେ ମାରିଥିଲେ? ଏବଂ ସେ ଦାନବକୁ ଦେବୀ କେମିତି ଏବଂ କାହିଁକି ବଧ କଲେ?
କଥମେକଵଧୋ ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ କୃତଃ ସ୍ଯାନ୍ମୁନିପୁଙ୍ଗଵ । ତଦେତଚ୍ଛ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମି ପରଂ କୌତୂହଲଂ ହି ମେ
ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ହତ୍ୟା କେମିତି ଦୁଇଜଣ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ଭବ ହେଲା? ମୁଁ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଅତି ଉତ୍ସୁକ।
ମହତାଂ ଚରିତଂ ଶୃଣ୍ଵନ୍ କୋ ଵିରଜ୍ଯେତ ମାନଵଃ । କଥଯାମ୍ବାଵୈଭଵଂ ତ୍ଵଂ ଵୃତ୍ରାସୁରଵଧାଶ୍ରିତମ୍
ବଡ଼ମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି ମଣିଷ କିଏ ଅଲଗା ହେବ? ତେଣୁ ବୃତ୍ରାସୁର ବଧ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ମାଆଙ୍କର ମହିମା କଥା ଆମକୁ କହ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଧନ୍ଯୋଽସି ରାଜଂସ୍ତଵ ବୁଦ୍ଧିରୀଦୃଶୀ ଜାତା ପୁରାଣଶ୍ରଵଣେଽତିସାଦରା । ପୀତ୍ଵାମୃତଂ ଦେଵଵରାସ୍ତୁ ସର୍ଵଥା ପାନେ ଵିତୃଷ୍ଣାଃ ପ୍ରଭଵନ୍ତି ଵୈ ପୁନଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ହେ ରାଜା, ପୁରାଣ କଥା ଶୁଣିବାରେ ତୁମେ ଯେପରି ଆଦର ଦେଉଛ, ଏହା ଦେଖି ତୁମେ ଧନ୍ୟ। ଯେପରି ଦେବମାନେ ଅମୃତ ପିଇ ମଧ୍ୟ ପୁଣିଥରେ ପିପାସା ହୀନ ହୁଅନ୍ତି,
ଦିନେ ଦିନେ ତେଽଧିକଭକ୍ତିଭାଵଃ କଥାସୁ ରାଜନ୍ ମହନୀଯକୀର୍ତେଃ । ଶ୍ରୋତା ଯଦୈକପ୍ରଵଣଃ ଶୃଣୋତି ଵକ୍ତା ତଦା ପ୍ରୀତମନା ବ୍ରଵୀତି
ସେପରି ରାଜା, ରୋଜି ରୋଜି ତୁମର ଭକ୍ତି ଏହି ମହାନ କଥାରେ ବଢ଼ିଯାଉଛି। ଶ୍ରୋତା ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନୋଯୋଗ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତି, ବକ୍ତା ତେବେ ଆନନ୍ଦର ସହିତ କଥା କହନ୍ତି।
ଯୁଦ୍ଧଂ ପୁରା ଵାସଵଵୃତ୍ରଯୋର୍ଯଦ୍ ଵେଦେ ପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ଚ ତଥା ପୁରାଣେ । ଦୁଃଖଂ ସୁରେନ୍ଦ୍ରେଣ ତଥୈଵ ଲବ୍ଧଂ ହତ୍ଵା ରିପୁଂ ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରମପାପମେଵ
ବାସବ ଓ ବୃତ୍ରଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ, ଯେଉଁଥିରେ ବେଦ ଓ ପୁରାଣରେ ଖ୍ୟାତି ଅଛି, ଏବଂ ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ବିପକ୍ଷୀକୁ ହତ୍ୟା କରି ଦେବତାପତି ଯେଉଁ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଥିଲେ—
ଚିତ୍ରଂ କିମତ୍ର ନୃପତେ ହରିଵଜ୍ରଭୃଦ୍ଭ୍ଯାଂ ଯଚ୍ଛଦ୍ମନା ଵିନିହତସ୍ତ୍ରିଶିରୋଽଥ ଵୃତ୍ରଃ । ମାଯାବଲେନ ମୁନଯୋଽପି ଵିମୋହିତାସ୍ତେ ଚକ୍ରୁଶ୍ଚ ନିନ୍ଦ୍ଯମନିଶଂ କିଲ ପାପଭୀତାଃ
ହେ ନୃପତି, ଏଠାରେ କଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ? ହରି ଓ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଚତୁରତା ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିଶିରା ଓ ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କଲେ। ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ମାୟା ବଳରେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ ଏବଂ ପାପ ଭୟରେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଃ ସଦୈଵ କପଟେନ ଜଘାନ ଦୈତ୍ଯାନ୍ ସତ୍ତ୍ଵାତ୍ମମୂର୍ତିରପି ମୋହମଵାପ୍ଯ କାମମ୍ । କୋଽନ୍ଯୋଽସ୍ତି ତାଂ ଭଗଵତୀଂ ମନସାପି ଜେତୁଂ ଶକ୍ତଃ ସମସ୍ତଜନମୋହକରୀଂ ଭଵାନୀମ୍
ଯଦିଓ ବିଷ୍ଣୁ ସତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି ହେଉଛନ୍ତି, ସେ ସଦା କପଟ ଉପାୟରେ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ବଧ କରିଛନ୍ତି, ମୋହ ଓ କାମରେ ପଡ଼ି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ମୋହରେ ପକାଇଦେଉଥିବା ଭଗବତୀ ଭବାନୀଙ୍କୁ ମନରେ ମଧ୍ୟ କିଏ ଜିତିପାରିବେ?
ମତ୍ସ୍ଯାଦିଯୋନିଷୁ ସହସ୍ରଯୁଗେଷୁ ସଦ୍ଯଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଵତ୍ଯପି ଯଯା ଵିନିଯୋଜିତୋଽତ୍ର । ନାରାଯଣୋ ନରସଖୋ ଭଗଵାନନନ୍ତଃ କାର୍ଯଂ କରୋତି ଵିହିତାଵିହିତଂ କଦାଚିତ୍
ଏହି ମାୟା ଦ୍ୱାରା ନାରାୟଣ ସ୍ୱୟଂ, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ବନ୍ଧୁ ଓ ଅନନ୍ତ ପ୍ରଭୁ, ହଜାର ଯୁଗ ଧରି ମତ୍ସ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଯୋନିରେ ତୁରନ୍ତ ଜନ୍ମ ନେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ କେବେ କେବେ ନିୟମିତ ଓ ଅନିୟମିତ କାମ କରନ୍ତି।
ଦେହଂ ଧନଂ ଗୃହମିଦଂ ସ୍ଵଜନା ମଦୀଯଂ ପୁତ୍ରାଃ କଲତ୍ରମିତି ମୋହମୁପେତ୍ଯ ସର୍ଵଃ । ପୁଣ୍ଯଂ କରୋତ୍ଯଥ ଚ ପାପଚଯଂ କରୋତି ମାଯାଗୁଣୈରତିବଲୈର୍ଵିକଲୀକୃତୋ ଯତ୍
ସମସ୍ତେ ମୋହରେ ପଡ଼ି ଭାବନ୍ତି—'ଏହି ଦେହ, ଏହି ଧନ, ଏହି ଘର, ଏମାନେ ମୋର ଜଣେ ଆତ୍ମୀୟ, ପୁଅ, ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟା'। ଏଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାୟାର ଗୁଣରେ ପ୍ରଭାବିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ନିଜେ ଭଲ କାମ ଓ ଖରାପ କାମ କରନ୍ତି।
ନ ଜାତୁ ମୋହଂ କ୍ଷପିତୁଂ ନରଃ କ୍ଷମଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଭଵେଦ୍ଭୂପ ପରାଵରାର୍ଥଵିତ୍ । ଵିମୋହିତସ୍ତୈସ୍ତ୍ରିଭିରେଵ ମୂଲତୋ ଵଶୀକୃତାତ୍ମା ଜଗତୀତଲେ ଭୃଶମ୍
ହେ ରାଜା, ଉଚ୍ଚ ଓ ନୀଚ ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିବା ଲୋକ ମଧ୍ୟ କେବେ ମୋହକୁ ଦୂର କରିପାରେନି। ସେଇ ତିନିଟି ଗୁଣରେ ଭଳିଭାବେ ମୋହିତ ହୋଇ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ସେମାନେ ସେଗୁଡ଼ିକର ଅଧୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଅଥ ତୌ ମାଯଯା ଵିଷ୍ଣୁଵାସଵୌ ମୋହିତୌ ଭୃଶମ୍ । ଜଘ୍ନତୁଶ୍ଛଦ୍ମନା ଵୃତ୍ରଂ ସ୍ଵାର୍ଥସାଧନତତ୍ପରୌ
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାୟାରେ ଭଳିଭାବେ ମୋହିତ ହୋଇ, ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ଚତୁରତାରେ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ।
ତଦହଂ ସମ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଵୃତ୍ତାନ୍ତମଵନୀପତେ । କାରଣଂ ପୂର୍ଵଵୈରସ୍ଯ ଵୃତ୍ରଵାସଵଯୋର୍ମିଥଃ
ହେ ପୃଥିବୀନାଥ, ଏବେ ମୁଁ ବୃତ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂର୍ବ ଶତ୍ରୁତାର କାରଣ ଓ ଘଟଣା କଥା କହିବି।
ତ୍ଵଷ୍ଟା ପ୍ରଜାପତିର୍ହ୍ଯାସୀଦ୍ଦେଵଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ମହାତପାଃ । ଦେଵାନାଂ କାର୍ଯକର୍ତା ଚ ନିପୁଣୋ ବ୍ରାହ୍ମଣପ୍ରିଯଃ
ତ୍ୱଷ୍ଟା ପ୍ରଜାପତି ଥିଲେ, ସେ ଦେବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାତପସ୍ବୀ, ଦେବମାନେଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକୁ ସଫଳ କରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କର ପ୍ରିୟ।
ସ ପୁତ୍ରଂ ଵୈ ତ୍ରିଶିରସମିନ୍ଦ୍ରଦ୍ଵେଷାତ୍କିଲାସୃଜତ୍ । ଵିଶ୍ଵରୂପେତି ଵିଖ୍ଯାତଂ ନାମ୍ନା ରୂପେଣ ମୋହନମ୍
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘୃଣା କରି ତିନି ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଏକ ପୁଅ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହା ନାମରେ ଓ ରୂପରେ ବିଶ୍ୱରୂପ ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ତ୍ରିଭିଃ ସ ଵଦନୈଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠୈର୍ଵ୍ଯରୋଚତ ମନୋହରୈଃ । ତ୍ରିଭିର୍ଭିନ୍ନାନି କାର୍ଯାଣି ମୁଖୈଃ ସମକରୋନ୍ମୁନିଃ
ତିନିଟି ଅତି ସୁନ୍ଦର ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ମୁହଁ ଥିବା ତାହା ଦେଖିଲେ ଅତି ଆକର୍ଷକ ଲାଗୁଥିଲା। ଏହି ତିନିଟି ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ମୁନି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ କାମ କରୁଥିଲେ।
ଵେଦାନେକେନ ସୋଽଧୀତେ ସୁରାଂ ଚୈକେନ ସୋଽପିବତ୍ । ତୃତୀଯେନ ଦିଶଃ ସର୍ଵା ଯୁଗପଚ୍ଚ ନିରୀକ୍ଷତେ
ଏକ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ସେ ବେଦ ପଢ଼ୁଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ସୋମ ପାନ କରୁଥିଲେ, ତୃତୀୟ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଏକାସାଥିରେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ତ୍ରିଶିରା ଭୋଗମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ତପଶ୍ଚକ୍ରେ ସୁଦୁଷ୍କରମ୍ । ତପସ୍ଵୀ ସ ମୃଦୁର୍ଦାନ୍ତୋ ଧର୍ମମେଵ ସମାଶ୍ରିତଃ
ତିନି ମୁଣ୍ଡିଆ ତିନିଶିରା ସମସ୍ତ ଭୋଗ ତ୍ୟାଗ କରି, ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ। ସେ ମୃଦୁ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରୁଥିବା ଓ ଧର୍ମରେ ଏକାନ୍ତ ନିଷ୍ଠା ଥିଲେ।
ପଞ୍ଚାଗ୍ନିସାଧନଂ କାଲେ ପାଦପାଗ୍ରେ ନିଵେଶନମ୍ । ଜଲମଧ୍ଯେ ନିଵାସଂ ଚ ହେମନ୍ତେ ଶିଶିରେ ତଥା
ସେ ପଞ୍ଚାଗ୍ନି ସାଧନା କଲେ, ଗଛ ତଳେ ରହିଲେ, ପାଣି ମଧ୍ୟରେ ବସିଲେ, ଶୀତ ଓ ହିମରେ ସହିଲେ।
ନିରାହାରୋ ଜିତାତ୍ମାସୌ ତ୍ଯକ୍ତସର୍ଵପରିଗ୍ରହଃ । ତପଶ୍ଚଚାର ମେଧାଵୀ ଦୁଷ୍କରଂ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧିଭିଃ
ସେ ମେଧାବୀ ଓ ନିଜକୁ ଜିତିଥିବା, ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଓ ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୂଢ଼ମତି ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ତଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତପସ୍ଯନ୍ତଂ ଖେଦମାପ ଶଚୀପତିଃ । ଵିଷାଦମଗମତ୍ତତ୍ର ଶକ୍ରୋଽଯଂ ମାସ୍ମଭୂଦିତି
ତାଙ୍କୁ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଦେଖି, ଶଚୀପତି ଇନ୍ଦ୍ର ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ, ଭୟ ହେଲା—'ମୋର କିଛି ଅନର୍ଥ ହେବ ନାହିଁ ତ?'
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତସ୍ଯ ତପୋ ଵୀର୍ଯଂ ସତ୍ଯଂ ଚାମିତତେଜସଃ । ଚିନ୍ତାଂ ଚ ମହତୀଂ ପ୍ରାପ ହ୍ଯନିଶଂ ପାକଶାସନଃ
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି, ସତ୍ୟବାଦିତା ଓ ଅପାର ତେଜ ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ଦିନ ରାତି ଭୟ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ରହିଲେ।
ଵିଵର୍ଧମାନସ୍ତ୍ରିଶିରା ମାମଯଂ ଶାତଯିଷ୍ଯତି । ନୋପେକ୍ଷ୍ଯଃ ସର୍ଵଥା ଶତ୍ରୁର୍ଵର୍ଧମାନବଲୋ ବୁଧୈଃ
'ତିନିଶିରା ଯେତେବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଛି, ସେ ମୋତେ ନଶ୍ଟ କରିଦେବ। ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କେବେ ଶତ୍ରୁର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିବାକୁ ଅନଦେଖା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'