ଅନେନ ଵିଧିନା ରାଜନ୍ସମାରାଧଯ ଚଣ୍ଡିକାମ୍ । ଜିତ୍ଵା ରିପୂନସ୍ଖଲିତଂ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତ୍ଯନୁତ୍ତମମ୍
ହେ ରାଜା, ଏହି ନିୟମରେ ଚଣ୍ଡିକାଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତି, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ଅଚଳ ରାଜ୍ୟ ପାଇବ।
ସୁଖଂ ଚ ପରମଂ ଭୂପ ଦେହେଽସ୍ମିନ୍ସ୍ଵଗୃହେ ପୁନଃ । ପୁତ୍ରଦାରାନ୍ସମାସାଦ୍ଯ ଲପ୍ସ୍ଯସେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ଏବଂ, ହେ ରାଜା, ଏହି ଶରୀରରେ ଓ ନିଜ ଘରରେ ତୁମେ ପୁନି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସୁଖ ଲାଭ କରିବ, ପୁତ୍ର ଓ ଜନାନୀ ପାଇବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵୈଶ୍ଯୋତ୍ତମ ତ୍ଵମେଵାଦ୍ଯ ସମାରାଧଯ କାମଦାମ୍ । ଦେଵୀଂ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୀଂ ମାଯାଂ ସୃଷ୍ଟିସଂହାରକାରିଣୀମ୍
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ୟାପାରୀ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଏବେ ଇଚ୍ଛାପୂରଣୀ ଦେବୀ, ବିଶ୍ୱର ମାଲିକା, ମାୟା, ସୃଷ୍ଟି ଓ ବିନାଶ କରୁଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କର।
ସ୍ଵଜନାନାଂ ଚ ମାନ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ଗୃହେ ଗତଃ । ସୁଖଂ ସାଂସାରିକଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଥାଭିଲଷିତଂ ପୁନଃ
ଘରକୁ ଫେରିବା ପରେ, ନିଜ ଲୋକମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେବା, ଏବଂ ଆପଣ ଚାହିଥିବା ସାଂସାରିକ ସୁଖ ପୁନି ପାଇବା।
ଦେଵୀଲୋକେ ଶୁଭେ ଵାସୋ ଭଵିତା ତେ ନ ସଂଶଯଃ । ନାରାଧିତା ଭଗଵତୀ ଯୈସ୍ତେ ନରକଭାଗିନଃ
ଦେବୀଙ୍କ ଲୋକରେ ଶୁଭ ନିବାସ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇବା; ଯେମାନେ ଭଗବତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ନରକର ଭାଗୀ ହେଇଯାନ୍ତି।
ଇହ ଲୋକେଽତିଦୁଃଖାର୍ତା ନାନାରୋଗୈଃ ପ୍ରପୀଡିତାଃ । ଭଵଂତି ମାନଵା ରାଜଞ୍ଛତ୍ରୁଭିଶ୍ଚ ପରାଜିତାଃ
ହେ ରାଜା, ଏହି ଜଗତରେ ଯେମାନେ ଅତି ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ, ବିଭିନ୍ନ ରୋଗରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗୁଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରାଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି,
ନିଷ୍କଲତ୍ରା ହ୍ଯପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ତୃଷ୍ଣାର୍ତାଃ ସ୍ତବ୍ଧବୁଦ୍ଧଯଃ । ବିଲ୍ବୀଦଲୈଃ କରଵୀରୈଃ ଶତପତ୍ରୈଶ୍ଚ ଚମ୍ପକୈଃ
ଯେମାନେ ପତ୍ନୀ ଓ ପୁତ୍ର ନାହିଁ, ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ଦୁଃଖିତ, ମନ ଅଟୁଟ—ବିଲ୍ବ ପତ୍ର, କରବୀର, ଶତପତ୍ର ଓ ଚମ୍ପା ଫୁଲ ଦେଇ,
ଅର୍ଚିତା ଜଗତାଂ ଧାତ୍ରୀ ଯୈସ୍ତେଽତୀଵ ଵିଲାସିନଃ । ଭଵଂତି କୃତପୁଣ୍ଯାସ୍ତେ ଶକ୍ତିଭକ୍ତିପରାଯଣାଃ
ଏହି ଦ୍ୱାରା ଯେମାନେ ଜଗତର ଧାତ୍ରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅତି ଧନୀ, ଶକ୍ତି ଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ଓ ପୁଣ୍ୟଶୀଳ ହେଇଯାନ୍ତି।
ଧନଵିଭଵସୁଖାଢ୍ଯା ମାନଵା ମାନଵଂତଃ ସକଲଗୁଣଗଣାନାଂ ଭାଜନଂ ଭାରତୀଶାଃ । ନିଗମପଠିତମନ୍ତ୍ରୈଃ ପୂଜିତା ଯୈର୍ଭଵାନୀ ନୃପତିତିଲକମୁଖ୍ଯାସ୍ତେ ଭଵଂତୀହ ଲୋକେ
ଯେମାନେ ନିଗମ ପଠିତ ମନ୍ତ୍ରରେ ଭବାନୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ, ଧନୀ, ସମୃଦ୍ଧ, ସୁଖୀ ଓ ମାନବମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ହେଇଯାନ୍ତି।
ଅଥ ପଞ୍ଚତ୍ରିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯଃ ମହିଷ ଉଵାଚ। ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁଃଖିତୌ ଵୈଶ୍ଯପାର୍ଥିଵୌ । ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ମୁନିଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ପ୍ରଶ୍ରଯାଵନତୌ ଭୃଶମ୍
ପଞ୍ଚତ୍ରିଂଶ ଅଧ୍ୟାୟ ଆରମ୍ଭ। ମହିଷ କହିଲେ: ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ବ୍ୟାପାରୀ ଓ ରାଜା ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ମୁନିଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଓ ବଡ଼ ନମ୍ରତା ସହିତ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ହର୍ଷେଣୋତ୍ଫୁଲ୍ଲନଯନାଵୂଚତୁର୍ଵାକ୍ଯକୋଵିଦୌ । କୃତାଞ୍ଜଲିପୁଟୌ ଶାନ୍ତୌ ଭକ୍ତିପ୍ରଵଣଚେତସୌ
ଆନନ୍ଦରେ ଚକ୍ଷୁ ଫୁଲି ଉଠିଲା, ଶବ୍ଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, ହାତ ଜୋଡି, ଶାନ୍ତ ଓ ଭକ୍ତିରେ ଲଗ୍ନ ହୋଇ ସେମାନେ କହିଲେ।
ଭଗଵନ୍ପାଵିତାଵଦ୍ଯ ଶାନ୍ତୌ ଦୀନୌ ଶୁଚାନ୍ଵିତୌ । ତଵ ସୂକ୍ତସରସ୍ଵତ୍ଯା ଗଙ୍ଗଯେଵ ଭଗୀରଥଃ
ହେ ଭଗବାନ, ଆମେ ଏବେ ପବିତ୍ର, ଶାନ୍ତ, ଦୁଃଖିତ ଓ ଶୋକାକୁଳ; ଆପଣଙ୍କର ଶୁଭ ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଭାଗୀରଥଙ୍କୁ ଗଙ୍ଗା ଯେପରି ଶୁଧ କରିଥିଲେ, ସେପରି ପବିତ୍ର ହୋଇଛୁ।
ସାଧଵଃ ସମ୍ଭଵନ୍ତୀହ ପରୋପକୃତିତତ୍ପରାଃ । ଅକୃତ୍ରିମଗୁଣାରାମାଃ ସୁଖଦାଃ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍
ଏଠାରେ ଉତ୍କଳୀନ ଲୋକମାନେ ସଦା ଅନ୍ୟଙ୍କ ଭଲରେ ଲଗି ରହନ୍ତି, ସ୍ବାଭାବିକ ଗୁଣରେ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପୂର୍ଵପୁଣ୍ଯପ୍ରସଙ୍ଗେନ ପ୍ରାପ୍ତୋଽଯମାଶ୍ରଯଃ ଶୁଭଃ । ତଵାଵାଭ୍ଯାଂ ମହାଭାଗ ମହାଦୁଃଖଵିନାଶକଃ
ପୂର୍ବ ଶୁଭ କର୍ମର ଫଳରେ ଆମେ ଏହି ମଙ୍ଗଳମୟ ଆଶ୍ରୟ ପାଇଛୁ, ମହାଭାଗ୍ୟବାନ, ଯାହା ବଡ଼ ଦୁଃଖକୁ ଦୂର କରେ।
ଭଵନ୍ତି ମାନଵା ଭୂମୌ ବହଵଃ ସ୍ଵାର୍ଥତତ୍ପରାଃ । ପରାର୍ଥସାଧନେ ଦକ୍ଷାଃ କେଚିତ୍କ୍ଵାପି ଭଵାଦୃଶାଃ
ପୃଥିବୀରେ ବହୁତ ଲୋକ ନିଜ ଲାଭରେ ଲଗି ରହନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଭଲରେ ଦକ୍ଷ ଏବଂ ତୁମ ପରି ଲୋକ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ଦୁଃଖିତୋଽହଂ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵୈଶ୍ଯୋଽଯଂ ଚାତିଦୁଃଖିତଃ । ଉଭୌ ସଂସାରସଂତପ୍ତୌ ତଵାଶ୍ରମପଦେ ମୁଦା
ମୁଁ ଦୁଃଖିତ, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହି ବ୍ୟାପାରୀ ଅତି ଦୁଃଖିତ। ଦୁଇଜଣେ ଏହି ସଂସାରର ତାପରେ ପିଡ଼ିତ, ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆସିଛୁ।
ଦର୍ଶନାଦେଵ ହେ ଵିଦ୍ଵନ୍ଗତଂ ଦୁଃଖମିହାଵଯୋଃ । ଦେହଜଂ ମାନସଂ ଵାକ୍ଯଶ୍ରଵଣାଦେଵ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ବିଦ୍ୱାନ, ଆପଣଙ୍କୁ ଦେଖିବା ସହିତ ଆମର ଶରୀର ଓ ମନର ଦୁଃଖ ଏଠାରେ ଦୂର ହୋଇଗଲା; ଏବେ ଆପଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣିବାରେ।
ଧନ୍ଯାଵାଵାଂ କୃତକୃତ୍ଯୌ ଜାତୌ ସୂକ୍ତିସୁଧାରସାତ୍ । ପାଵିତୌ ଭଵତା ବ୍ରହ୍ମନ୍କୃପଯା କରୁଣାର୍ଣଵ
ଆମେ ଧନ୍ୟ ଏବଂ ସଫଳ, ଆପଣଙ୍କ ମୂଲ୍ୟବାନ କଥାର ଅମୃତରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଛୁ, ଦୟାର ସାଗର ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ।
ଗୃହାଣାସ୍ମତ୍କରୌ ସାଧୋ ନଯ ପାରଂ ଭଵାର୍ଣଵାତ୍ । ମଗ୍ନୌ ଶ୍ରାଂତାଵିତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ମଂତ୍ରଦାନେନ ସାଂପ୍ରତମ୍
ସାଧୁ, ଆମର ହାତ ଧରି ଆମକୁ ଏହି ସଂସାରର ସାଗର ଉପରେ ନେଇଯାଆନ୍ତୁ; ଆମେ ଦୁଇଜଣେ ଡୁବିଯାଇଛୁ ଏବଂ କ୍ଲାନ୍ତ, ଏବେ ମନ୍ତ୍ର ଦିଅନ୍ତୁ।
ତପଃ କୃତ୍ଵାଽତିଵିପୁଲଂ ସମାରାଧ୍ଯ ସୁଖପ୍ରଦାମ୍ । ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦର୍ଶନଂ ଭୂଯୋ ଯାସ୍ଯାଵୋ ନିଜମଂଦିରମ୍
ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରି ଏବଂ ସୁଖ ଦେଇଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜି, ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନ ପାଇଲେ ଆମେ ଆପଣା ଘରକୁ ଫେରିଯିବା।
ଵଦନାତ୍ତଵ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଦେଵୀମନ୍ତ୍ରଂ ନଵାକ୍ଷରମ୍ । ସ୍ମରଣଂ ଚ କରିଷ୍ଯାଵୋ ନିରାହାରୌ ଧୃତଵ୍ରତୌ
ଆପଣଙ୍କ ମୁଖରୁ ଦେବୀଙ୍କ ନବାକ୍ଷରୀ ମନ୍ତ୍ର ପାଇ ଆମେ ସ୍ମରଣ, ଉପବାସ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ନିୟମ ପାଳନ କରିବା।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ। ଇତି ସଞ୍ଚୋଦିତସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ସୁମେଧା ମୁନିସତ୍ତମଃ । ଦଦୌ ମଂତ୍ରଂ ଶୁଭଂ ତାଭ୍ଯାଂ ଧ୍ଯାନବୀଜପୁରଃସରମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏପରି ଅନୁରୋଧ ପାଇ ସୁମେଧା ମୁନି, ତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ ଓ ବୀଜ ଶବ୍ଦ ସହିତ ଶୁଭ ମନ୍ତ୍ର ଦେଲେ।
ତୌ ଚ ପ୍ରାପ୍ଯ ମୁନେର୍ମଂତ୍ରଂ ସମ୍ମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଗୁରୁଦୈଵତୌ । ଜଗ୍ମତୁର୍ଵୈଶ୍ଯରାଜାନୌ ନଦୀତୀରମନୁତ୍ତମମ୍
ମୁନିଙ୍କଠାରୁ ମନ୍ତ୍ର ପାଇ ଗୁରୁ ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ବ୍ୟାପାରୀ ଓ ରାଜା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନଦୀ ତୀରକୁ ଗଲେ।
ଏକାଂତେ ଵିଜନେ ସ୍ଥାନେ କୃତ୍ଵାସନପରିଗ୍ରହମ୍ । ଉପଵିଷ୍ଟୌ ସ୍ଥିରପ୍ରଜ୍ଞୌ ତାଵତୀଵ କୃଶୋଦରୌ
ଏକାନ୍ତ ଏବଂ ନିର୍ଜନ ସ୍ଥାନରେ ଆସନ ତିଆରି କରି, ଦୁଇଜଣେ ଦୃଢ଼ ମନରେ ବସିଲେ, ତାଙ୍କର ପେଟ ବହୁତ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଗଲା।
ମନ୍ତ୍ରଜାପ୍ଯରତୌ ଶାନ୍ତୌ ଚରିତ୍ରତ୍ରଯପାଠକୌ । ନିନ୍ଯତୁର୍ମାସମେକଂ ତୁ ତତ୍ର ଧ୍ଯାନପରାଯଣୌ
ମନ୍ତ୍ର ଜପରେ ଲଗି ଶାନ୍ତ ଏବଂ ତିନି ପ୍ରକାର ଆଚରଣ ପାଠ କରି, ଏକ ମାସ ତାହାଁରେ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ଅତିବାହିତ କଲେ।
ତଯୋର୍ମାସଵ୍ରତେନୈଵ ଜାତା ପ୍ରୀତିରନୁତ୍ତମା । ପଦାମ୍ବୁଜେ ଭଵାନ୍ଯାସ୍ତୁ ସ୍ଥିରା ବୁଦ୍ଧିସ୍ତଥାପ୍ଯଲମ୍
ତାଙ୍କର ଏକ ମାସର ବ୍ରତରେ ଭବାନୀଙ୍କ ପଦପଦ୍ମରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପ୍ରେମ ଜନ୍ମ ନେଲା, ତାଙ୍କର ମନ ଦୃଢ଼ ହୋଇଗଲା।
କଦାଚିତ୍ପାଦଯୋର୍ଗତ୍ଵା ମୁନେସ୍ତସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । କୃତପ୍ରଣାମାଵାଗତ୍ଯ ତସ୍ଥତୁଶ୍ଚ କୁଶାସନେ
କେବେ ଏକଥିରେ, ସେ ମହାତ୍ମା ମୁନିଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମକୁ ଯାଇ, ପ୍ରଣାମ କରି, କୁଶ ଆସନରେ ବସିଲେ।
ନାନ୍ଯକାର୍ଯ ପରୌ କ୍ଵାପି ବଭୂଵତୁଃ କଦାଚନ । ଦେଵୀଧ୍ଯାନପରୌ ନିତ୍ଯଂ ଜପମନ୍ତ୍ରରତୌ ସଦା
ସେମାନେ କେବେ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗି ରହିଲେ ନାହିଁ; ସଦା ଦେବୀଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ଓ ମନ୍ତ୍ର ଜପରେ ଲଗି ରହିଲେ।
ଏଵଂ ଜାତେ ତଦା ପୂର୍ଣେ ତତ୍ର ସଂଵତ୍ସରେ ନୃପ । ବଭୂଵତୁଃ ଫଲାହାରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ପର୍ଣାଶନୌ ନୃପ
ଏପରି ଭାବରେ ଏକ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ରାଜା; ସେମାନେ ଫଳ ଖାଇବା ଛାଡ଼ି ପତ୍ର ଖାଇ ରହିଲେ।
ଵର୍ଷମେକଂ ତପସ୍ତତ୍ର ଚକ୍ରତୁର୍ଵୈଶ୍ଯପାର୍ଥିଵୌ । ଶୁଷ୍କପର୍ଣାଶନୌ ଦାନ୍ତୌ ଜପଧ୍ଯାନପରାଯଣୌ
ବ୍ୟାପାରୀ ଓ ରାଜା ଏକ ବର୍ଷ ତାହାଁରେ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଶୁଷ୍କ ପତ୍ର ଖାଇ, ଦମିତ ଏବଂ ଜପ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗି ରହିଲେ।