ପପ୍ରଚ୍ଛାତ୍ର କୁତଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ କସ୍ତ୍ଵଂ ଚିଂତାପରଃ କଥମ୍ । କଥଯସ୍ଵ ଯଥାକାମଂ ସଂଵୃତ୍ତଂ କାରଣଂ ତ୍ଵିହ
ସେଠାରେ ମୁନି ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? କିଏ ତୁମେ, ଏଭଳି ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ? ଯେଉଁ କାରଣରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛ, ଖୋଲାମେଳା କହ।'
କିମାଗମନକୃତ୍ଯଂ ତେ ବ୍ରୂହି କାର୍ଯଂ ମନୋଗତମ୍ । କରିଷ୍ଯେ ଵାଂଛିତଂ କାମମସାଧ୍ଯମପି ଯତ୍ତଵ
'ତୁମେ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛ? ମନରେ ଯାହା ଅଛି, ସେଇ ଇଚ୍ଛା କହ। ତୁମେ ଯାହା ଚାହ, ଯେତେ ଦୁର୍ଲଭ ହେଉ, ମୁଁ ପୂରଣ କରିଦେବି।'
ରାଜୋଵାଚ। ସୁରଥୋ ନାମ ରାଜାଽହଂ ଶତ୍ରୁଭିଶ୍ଚ ପରାଜିତଃ । ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ଗୃହଂ ଭାର୍ଯାମହଂ ତେ ଶରଣଂ ଗତଃ
ରାଜା କହିଲେ: 'ମୋ ନାମ ସୁରଥ, ମୁଁ ଏକ ରାଜା, ଶତ୍ରୁମାନେ ମୋତେ ହରାଇଦେଇଛନ୍ତି। ରାଜ୍ୟ, ଘର, ଓ ଜଣେ ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ି, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି।'
ଯଦାଜ୍ଞାପଯସେ ବ୍ରହ୍ମଂସ୍ତଦହଂ ଭକ୍ତିତତ୍ପରଃ । କରିଷ୍ଯାମି ନ ମେ ତ୍ରାତା ତ୍ଵଦନ୍ଯଃ ପୃଥିଵୀତଲେ
'ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଯାହା ଆଜ୍ଞା କରିବ, ମୁଁ ଭକ୍ତି ସହ କରିବି। ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ମୋ ପାଇଁ ତୁମ୍ଭିନା କେହି ରକ୍ଷକ ନାହିଁ।'
ଶତ୍ରୁଭ୍ଯୋ ମେ ଭଯଂ ଘୋରଂ ପ୍ରାପ୍ତୋଽସ୍ମ୍ଯଦ୍ଯ ତଵାଂତିକମ୍ । ତ୍ରାଯସ୍ଵ ମୁନିଶାର୍ଦୂଲ ଶରଣାଗତଵତ୍ସଲ
'ମୋ ଉପରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଭୟ ଆସିଛି, ଏହି ଭୟରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି। ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଯେଉଁପରି ଦୟା କର, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର।'
ଋଷିରୁଵାଚ। ନିର୍ଭଯଂ ଵସ ରାଜେଂଦ୍ର ନାତ୍ର ତେ ଶତ୍ରଵଃ କିଲ । ଆଗମିଷ୍ଯଂତି ବଲିନୋ ନିଶ୍ଚଯଂ ତପସୋ ବଲାତ୍
ମୁନି କହିଲେ: 'ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଏଠାରେ ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ। ତୋର ଶତ୍ରୁମାନେ ଏଠାରେ ନାହାନ୍ତି। କିଛି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକ ତାପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ଏଠାକୁ ଆସିବେ।'
ନାତ୍ର ହିଂସା ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯା ଵନଵୃତ୍ତ୍ଯା ନୃପୋତ୍ତମ । କର୍ତଵ୍ଯଂ ଜୀଵନଂ ଶସ୍ତୈର୍ନୀଵାରଫଲମୂଲକୈଃ
'ହେ ରାଜା, ଏଠାରେ କୌଣସି ହିଂସା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏଠାରେ ଅରଣ୍ୟ ଜୀବନ ଅନୁଯାୟୀ ଭଲ ଫଳ, ଧାନ୍ୟ ଓ ମୂଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଚାଲାଇବା ଉଚିତ୍।'
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ। ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିର୍ଭଯଃ ସ ନୃପସ୍ତଦା । ଉଵାସାଶ୍ରମ ଏଵାସୌ ଫଲମୂଲାଶନଃ ଶୁଚିଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି ରାଜାର ଭୟ ଦୂର ହେଲା, ସେ ଆଶ୍ରମରେ ରହି, ପବିତ୍ର ଭାବେ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଲେ।
କଦାଚିତ୍ସ ନୃପସ୍ତତ୍ର ଵୃକ୍ଷଚ୍ଛାଯାଂ ସମାଶ୍ରିତଃ । ଚିନ୍ତଯାମାସ ଚିଂତାର୍ତୋ ଗୃହ ଏଵ ଗତାଶଯଃ
ଏକ ସମୟରେ ରାଜା ଗଛର ଛାୟା ତଳେ ବସିଥିଲେ, ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବି ଯାଇଥିଲେ, ମନ ଘରକୁ ଫେରିଯିବାକୁ ଚାହିଁଲା।
ରାଜ୍ଯଂ ମେ ଶତ୍ରୁଭିଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମ୍ଲେଚ୍ଛୈଃ ପାପରତୈଃ ସଦା । ସଂପୀଡିତାଃ ସ୍ଯୁର୍ଲୋକାସ୍ତୈର୍ଦୁରାଚାରୈର୍ଗତତ୍ରପୈଃ
'ମୋ ରାଜ୍ୟ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅଶୁଦ୍ଧ ଶତ୍ରୁମାନେ ଦଳି ନେଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଲୋକମାନେକୁ ଦୁଃଖ ଦେବେ, କାରଣ ସେମାନେ ଦୁର୍ବ୍ୟବହାରୀ ଓ ଲଜ୍ଜାହୀନ।'
ଗଜାଶ୍ଚ ତୁରଗାଃ ସର୍ଵେ ଦୁର୍ବଲା ଭକ୍ଷ୍ଯଵର୍ଜିତାଃ । ଜାତାଃ ସ୍ଯୁର୍ନାତ୍ର ସଂଦେହଃ ଶତ୍ରୁଣା ପରିପୀଡିତାଃ
'ମୋ ରାଜ୍ୟର ସମସ୍ତ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ଭଲ ଖାଦ୍ୟ ନ ମିଳି ଦୁର୍ବଳ ହେଇଯିବେ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ, ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟାଚାର କରିବେ।'
ସେଵକା ମମ ସର୍ଵେ ତେ ଶତ୍ରୂଣାଂ ଵଶଵର୍ତିନଃ । ଦୁଃଖିତା ଏଵ ଜାତାଃ ସ୍ଯୁଃ ପାଲିତା ଯେ ମଯା ପୁରା ॥ ଧନଂ ମେ ସୁଦୁରାଚାରୈରସଦ୍ଵ୍ଯଯପରୈଃ ପରୈଃ । ଦ୍ଯୂତାସଵଭୁଜିଷ୍ଯାଦିସ୍ଥାନେ ସ୍ଯାତ୍ପ୍ରାପିତଂ କିଲ
'ମୋ ସମସ୍ତ ସେବକ ଏବେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଅଛନ୍ତି; ଯେମାନେ ପୂର୍ବେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ ହେଉଥିଲେ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୁଃଖିତ ହେଇଯିବେ। ମୋ ଧନ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅସଦ୍ବ୍ୟୟ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ଜୁଆ ଓ ମଦ୍ୟପାନରେ ଲିନ ଥିବା ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅଯୋଗ୍ୟ କାମରେ ଅପବ୍ୟୟ କରିଦେବେ।'
କୋଶକ୍ଷଯଂ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ଵ୍ଯସନୈଃ ପାପବୁଦ୍ଧଯଃ । ନ ପାତ୍ରଦାନନିପୁଣା ମ୍ଲେଚ୍ଛାସ୍ତେ ମନ୍ତ୍ରିଣୋଽପି ମେ
'ପାପମନା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଦୁର୍ବ୍ୟସନ ଦ୍ୱାରା ରାଜ୍ୟର ଧନଭଣ୍ଡାର ଶେଷ କରିଦେବେ। ମୋ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ବି ଅପରିଚିତ ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦାନ କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ।'
ଇତି ଚିନ୍ତାପରୋ ରାଜା ଵୃକ୍ଷମୂଲସ୍ଥିତୋ ଯଦା । ତଦାଜଗାମ ଵୈଶ୍ଯସ୍ତୁ କଶ୍ଚିଦାର୍ତିପରସ୍ତଥା
ଏଭଳି ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ରାଜା ଗଛ ତଳେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଏକ ବ୍ୟାପାରୀ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଭର୍ସା ହୋଇ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ନୃପେଣ ପୁରତୋ ଦୃଷ୍ଟଃ ପାର୍ଶ୍ଵେ ତତ୍ରୋପଵେଶିତଃ । ପପ୍ରଚ୍ଛ ତଂ ନୃପଃ କୋଽସି କୁତ ଏଵାଗତୋ ଵନମ୍
ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ନିକଟରେ ବସାଇଲେ ଓ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଏହି ଅରଣ୍ୟକୁ ଆସିଛ?'
କୋଽସି କସ୍ମାଚ୍ଚ ଦୀନୋଽସି ହରିତଃ ଶୋକପୀଡିତଃ । ବ୍ରୂହି ସତ୍ଯଂ ମହାଭାଗ ମୈତ୍ରୀ ସାପ୍ତପଦୀ ମତା
'ତୁମେ କିଏ, ଏବଂ କାହିଁକି ଏଭଳି ଦୁଃଖିତ, ମୁଞ୍ଜା ଓ ଶୋକରେ ଭର୍ସା ହୋଇଛ? ସତ୍ୟ କହ, ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସପ୍ତପଦ ଚାଲିଲେ ମିତ୍ରତା ହୁଏ।'
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ। ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵଚନଂ ରାଜ୍ଞସ୍ତମୁଵାଚ ଵିଶୋତ୍ତମଃ । ଉପଵିଶ୍ଯ ସ୍ଥିରୋ ଭୂତ୍ଵା ମତ୍ଵା ସାଧୁସମାଗମମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ — ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ । ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ବସି, ଏହି ମିଳନକୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ବୋଲି ଭାବିଲେ ।
ଵୈଶ୍ଯ ଉଵାଚ। ମିତ୍ରାହଂ ଵୈଶ୍ଯଜାତୀଯଃ ସମାଧିର୍ନାମ ଵିଶ୍ରୁତଃ । ଧନଵାନ୍ଧର୍ମନିପୁଣ: ସତ୍ଯଵାଗନସୂଯକଃ
ବଣିକ କହିଲେ — ମୁଁ ତୁମର ମିତ୍ର, ବଣିକ ପରିବାରର ଲୋକ, ମୋର ନାମ ସମାଧି । ମୁଁ ଧନୀ, ଧର୍ମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସତ୍ୟବାଦୀ ଏବଂ କପଟତା ନଥିବା ଲୋକ ।
ପୁତ୍ରଦାରୈର୍ନିରସ୍ତୋଽହଂ ଧନଲୁବ୍ଧୈରସାଧୁଭିଃ । “କୃପଣେତି ମିଷଂ କୃତ୍ଵା ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମାଯାଂ ସୁଦୁସ୍ତ୍ଯଜାମ୍” ସ୍ଵଜନେନ ଚ ସଂତ୍ଯକ୍ତଃ ପ୍ରାପ୍ତୋଽସ୍ମି ଵନମାଶୁ ଵୈ
ମୋ ପୁଅ ଓ ଝିଅ, ଧନର ଲୋଭରେ ଏବଂ ଅଧର୍ମୀ ହୋଇ, ମୋତେ ଘରୁ ହଟାଇଦେଲେ । 'ଦୁଃଖୀ' ବୋଲି ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗ କରି, ସେମାନେ ମୋତେ ଏବଂ ସେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ମମତାକୁ ଛାଡିଦେଲେ । ନିଜ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରି, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆସିଛି ।
କୋଽସି ତ୍ଵଂ ଭାଗ୍ଯଵାନ୍ଭାସି କଥଯସ୍ଵ ପ୍ରିଯାଧୁନା । ରାଜୋଵାଚ। ସୁରଥୋ ନାମ ରାଜାଽହଂ ଦସ୍ଯୁଭିଃ ପୀଡିତୋଽଭଵମ୍
ତୁମେ କିଏ, ଏତେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଦେଖାଯାଉଛ ? ଦୟାକରି ଏବେ କହ । ରାଜା କହିଲେ — ମୁଁ ସୁରଥ ନାମକ ରାଜା, ଦୁଷ୍ଟ ଲୁଟେରାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ହୋଇଛି ।
ପ୍ରାପ୍ତୋଽସ୍ମି ଗତରାଜ୍ଯୋଽତ୍ର ମଂତ୍ରିଭିଃ ପରିଵଂଚିତଃ । ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତ୍ଵମତ୍ର ମିତ୍ରଂ ମେ ମିଲିତୋଽସି ଵିଶୋତ୍ତମ
ମୋ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମୋତେ ଠକିଦେଇଛନ୍ତି । ଏଠାକୁ ଆସିଛି । ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ଏଠାରେ ମୋର ମିତ୍ର ହୋଇଛ ।
ସୁଖେନ ଵିହରିଷ୍ଯାଵୋ ଵନେଽତ୍ର ଶୁଭପାଦପେ । ଶୋକଂ ତ୍ଯଜ ମହାବୁଦ୍ଧେ ସ୍ଵସ୍ଥୋ ଭଵ ଵିଶୋତ୍ତମ
ଆମେ ଏଠି ଜଙ୍ଗଲରେ, ଏହି ଶୁଭ ଗଛମାନଙ୍କ ତଳେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିବା । ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ଦୁଃଖ ଛାଡ, ଶାନ୍ତ ହେଇ ରୁହ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିମାନ ।
"ଅତ୍ରୈଵ ଚ ଯଥାକାମଂ ସୁଖଂ ତିଷ୍ଠ ମଯା ସହ । " ଵୈଶ୍ଯ ଉଵାଚ। କୁଟୁମ୍ବଂ ମେ ନିରାଲଂବଂ ମଯା ହୀନଂ ସୁଦୁଃଖିତମ୍ । ଭଵିଷ୍ଯତି ଚ ଚିନ୍ତାର୍ତଂ ଵ୍ଯାଧିଶୋକୋପତାପିତମ୍
"ଏଠି ତୁମ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ମୋ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ରୁହ ।" ବଣିକ କହିଲେ — ମୋ ଘରବାଳେ ମୋ ବିନା ଅସହାୟ ହୋଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେବେ, ଚିନ୍ତା, ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖରେ ପୀଡିତ ହେବେ ।
ଭାର୍ଯାଦେହେ ସୁଖଂ ନୋ ଵା ପୁତ୍ରଦେହେ ନ ଵା ସୁଖମ୍ । ଇତି ଚିନ୍ତାତୁରଂ ଚେତୋ ନ ମେ ଶାମ୍ଯତି ଭୂମିପ
ନା ଭାର୍ଯ୍ୟା ନା ପୁଅ ମୋ ପାଖରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରୁନାହାନ୍ତି । ଏଭଳି ଚିନ୍ତାରେ ମୋ ମନ ଶାନ୍ତି ମିଳୁନାହିଁ, ରାଜା ।
କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯେ ସୁତଂ ଭାର୍ଯାଂ ଗୃହଂ ସ୍ଵଜନମେଵ ଚ । ସ୍ଵସ୍ଥଂ ନ ମନ୍ମନୋ ରାଜନ୍ଗୃହଚିନ୍ତାକୁଲଂ ଭୃଶମ୍
କେବେ ମୁଁ ପୁଅ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଘର ଓ ନିଜ ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖିପାରିବି ? ଘର ଭାବନାରେ ମୋର ମନ ବହୁତ ଅଶାନ୍ତ, ରାଜା ।
ରାଜୋଵାଚ। ଯୈର୍ନିରସ୍ତୋଽସି ପୁତ୍ରାଦ୍ଯୈରସଦ୍ଵୃତ୍ତୈଃ ସୁବାଲିଶୈଃ । ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କିଂ ସୁଖଂ ତେଽଦ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି ମହାମତେ
ରାଜା କହିଲେ — ଯେଉଁ ପୁଅ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ଦୁଷ୍ଟ କାମରେ ଓ ମୂର୍ଖତାରେ ଘରୁ ହଟାଇଦେଲେ, ସେମାନେକୁ ଆଜି ଦେଖିଲେ କଣ ତୁମର କିଛି ଆନନ୍ଦ ହେବ, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ ?
ହିତକାରୀ ଵରଃ ଶତ୍ରୁର୍ଦୁଃଖଦାଃ ସୁହୃଦଃ କୁତଃ । ତସ୍ମାତ୍ସ୍ଥିରଂ ମନଃ କୃତ୍ଵା ଵିହରସ୍ଵ ମଯା ସହ
ଯେ ଶତ୍ରୁ ଉପକାର କରେ, ସେ ଭଲ; ଦୁଃଖ ଦେଇଥିବା ମିତ୍ର କେଉଁଠି ? ତେଣୁ ମନକୁ ଦୃଢ କରି, ମୋ ସହିତ ଏଠି ରୁହ ।
ଵୈଶ୍ଯ ଉଵାଚ। ମନୋ ମେ ନ ସ୍ଥିରଂ ରାଜନ୍ଭଵତ୍ଯଦ୍ଯ ସୁଦୁଃଖିତମ୍ । ଚିନ୍ତଯାଽତ୍ର କୁଟୁମ୍ବସ୍ଯ ଦୁସ୍ତ୍ଯଜସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମଭିଃ
ବଣିକ କହିଲେ — ରାଜା, ମୋର ମନ ଏବେ ଦୃଢ ନୁହେଁ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ । ଏଠି ଅସୁଭ ଘରବାଳେ ଭାବି ଚିନ୍ତାରେ ମୋର ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି ।
ରାଜୋଵାଚ। ମମାପି ରାଜ୍ଯଜଂ ଦୁଃଖଂ ଦୁନୋତି କିଲ ମାନସମ୍ । ପୃଚ୍ଛାଵୋଽଦ୍ଯ ମୁନିଂ ଶାଂତଂ ଶୋକନାଶନମୌଷଧମ୍
ରାଜା କହିଲେ — ମୋ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ଯିବାର ଦୁଃଖ ମଧ୍ୟ ମୋ ମନକୁ ତିବ୍ର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି । ଚଳ, ଆଜି ଆମେ ଶାନ୍ତ ମୁନିଙ୍କୁ ପଚାରିବା, ଯିଏ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାର ଔଷଧ ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ। ଇତି କୃତ୍ଵା ମତିଂ ତୌ ତୁ ରାଜା ଵୈଶ୍ଯଶ୍ଚ ଜଗ୍ମତୁଃ । ମୁନିଂ ତୌ ଵିନଯୋପେତୌ ପ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶୋକସ୍ଯ କାରଣମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ — ଏଭଳି ଭାବି, ରାଜା ଓ ବଣିକ ଦୁଇଁଜଣ ଚାଲିଗଲେ । ସମ୍ମାନ ସହିତ ମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଦୁଃଖର କାରଣ ପଚାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ ।