ତସ୍ଯ ଦେହାଦ୍ରକ୍ତବିନ୍ଦୁର୍ଯଦା ପତତି ଭୂତଲେ । ସମୁତ୍ପତନ୍ତି ଦୈତେଯାସ୍ତଦ୍ରୂପାସ୍ତତ୍ପରାକ୍ରମାଃ
ତାଙ୍କ ଶରୀରରୁ ଯେତେବେଳେ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼େ, ସେଇ ରୂପ ଓ ପ୍ରାକ୍ରମର ଦୈତ୍ୟମାନୋଁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି ।
ଅସଂଖ୍ଯାତା ମହାଵୀର୍ଯା ଦାନଵା ରକ୍ତସମ୍ଭଵାଃ । ପ୍ରଭଵନ୍ତ୍ଵିତି ରୁଦ୍ରେଣ ଦତ୍ତୋଽସ୍ତ୍ଯତ୍ଯଦ୍ଭୁତୋ ଵରଃ
ତାଙ୍କ ରକ୍ତରୁ ଅସଂଖ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନୋଁ ଜନ୍ମ ନେଉଛନ୍ତି; ଏହି ଅତି ଅଦ୍ଭୁତ ବର ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିଲା ।
ସ ତେନ ଵରଦାନେନ ଦର୍ପିତଃ କ୍ରୋଧସଂଯୁତଃ । ଅଭ୍ଯଗାତ୍ତରସା ସଂଖ୍ଯେ ହନ୍ତୁଂ ଦେଵୀଂ ସକାଲିକାମ୍
ବର ପାଇଁ ଅହଂକାରରେ ଭରି ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ତାଳି, ସେ ଦେବୀ ଓ କାଳୀଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ତେଜରେ ଆଗେଇଗଲା।
ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵୈଷ୍ଣଵୀଂ ଶକ୍ତିଂ ଗରୁଡୋପରିସଂସ୍ଥିତାମ୍ । ଶକ୍ତ୍ଯା ଜଘାନ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସ୍ତାଂ ଵୈ କମଲଲୋଚନାମ୍
ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ବୈଷ୍ଣବୀ ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟମହାରାଜ ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ତାହା ହେଉଛି କମଳ ଚକ୍ଷୁ ଦେବୀ।
ଗଦଯା ଵାରଯାମାସ ଶକ୍ତିଃ ସା ଶକ୍ତିସଂଯୁତା । ଅତାଡଯଚ୍ଚ ଚକ୍ରେଣ ରକ୍ତବୀଜଂ ମହାସୁରମ୍
ଶକ୍ତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଗଦାରେ ତାଙ୍କର ଆକ୍ରମଣକୁ ରୋକିଲେ, ଏବଂ ଚକ୍ରରେ ମହାଦୈତ୍ୟ ରକ୍ତବୀଜକୁ ଘାତ କଲେ।
ରଥାଙ୍ଗହତଦେହାତ୍ତୁ ବହୁ ସୁସ୍ରାଵ ଶୋଣିତମ୍ । ଵଜ୍ରାହତଗିରେଃ ଶୃଙ୍ଗାନ୍ନିର୍ଝରା ଇଵ ଗୈରିକା
ରଥର ଚକ୍ର ଦେହକୁ ଘାତ କରିବା ପରେ ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ବହୁ ରକ୍ତ ବହିଲା, ଯେପରି ଉକ୍ତ ଗିରି ଶୃଙ୍ଗକୁ ବଜ୍ର ଘାତ କରିଲେ ଲାଲ ଝରଣା ଝରିବା।
ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଯଦା ଭୂମୌ ପତନ୍ତି ରକ୍ତବିନ୍ଦଵଃ । ସମୁତ୍ତସ୍ଥୁସ୍ତଦାକାରାଃ ପୁରୁଷାଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ
ଯେଉଁଠି ଭୂମିରେ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ପଡ଼ିଥିଲା, ସେଉଁଠି ଏହି ଆକାରର ଲୋକ ହଜାର ହଜାର ଉପଜିଗଲେ।
ଐନ୍ଦ୍ରୀ ତମସୁରଂ ଘୋରଂ ଵଜ୍ରେଣାଭିଜଘାନ ଚ । ରକ୍ତବୀଜଂ କ୍ରୁଧାଽଽଵିଷ୍ଟା ନିଃସସାର ଚ ଶୋଣିତମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ କ୍ରୋଧରେ ଭରି ରକ୍ତବୀଜ ମହାଦୈତ୍ୟକୁ ବଜ୍ର ଘାତ କଲେ, ତାହାରୁ ରକ୍ତ ବହିଲା।
ତତସ୍ତତ୍କ୍ଷତଜାଜ୍ଜାତା ରକ୍ତବୀଜା ହ୍ଯନେକଶଃ । ତଦ୍ଵୀର୍ଯାଶ୍ଚ ତଦାକାରା ସାଯୁଧା ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ
ସେଇ ରକ୍ତରୁ ଅନେକ ରକ୍ତବୀଜ ଉପଜିଲେ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଆକାର ନେଇ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାଗଳ।
ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡେନ କୁପିତା ହ୍ଯହନଦ୍ ଭୃଶମ୍ । ମାହେଶ୍ଵରୀ ତ୍ରିଶୂଲେନ ଦାରଯାମାସ ଦାନଵମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଣୀ ରାଗରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦଣ୍ଡରେ ଭୟଙ୍କର ଘାତ କଲେ, ଏବଂ ମାହେଶ୍ୱରୀ ତ୍ରିଶୂଳରେ ଦୈତ୍ୟକୁ ଭେଦିଦେଲେ।
ନାରସିଂହୀ ନଖାଘାତୈସ୍ତଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ମହାସୁରମ୍ । ଅହନତ୍ତୁଣ୍ଡଘାତେନ କ୍ରୁଦ୍ଧା ତଂ ରାକ୍ଷସାଧମମ୍
ନରସିଂହୀ ତାଙ୍କର ନଖର ଘାତରେ ମହାଦୈତ୍ୟକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଚୁଞ୍ଚର ଘାତରେ ଦୁଷ୍ଟ ରାକ୍ଷସକୁ ମାରିଦେଲେ।
କୌମାରୀ ଚ ତଥା ଶକ୍ତ୍ଯା ଵକ୍ଷସ୍ଯେନମତାଡଯତ୍ । ସୋଽପି କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ଶରାସାରୈର୍ବିଭେଦ ନିଶିତୈଶ୍ଚ ତାଃ
କୌମାରୀ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଦୈତ୍ୟର ଛାତିକୁ ଘାତ କଲେ; ତେବେ ସେ କ୍ରୋଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣର ଝଡ଼ରେ ଦେବୀମାନେକୁ ଭେଦିଦେଲେ।
ଗଦାଶକ୍ତିପ୍ରହାରୈସ୍ତୁ ମାତୄଃ ସର୍ଵାଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ । ଶକ୍ତଯସ୍ତଂ ଶରାଘାତୈର୍ଵିଵ୍ଯଧୁସ୍ତତ୍ପ୍ରକୋପିତାଃ
ଗଦା ଓ ଶକ୍ତିର ଘାତରେ ସମସ୍ତ ମାତୃମାନେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଏବଂ ଦେବୀମାନେ କ୍ରୋଧରେ ବାଣର ଝଡ଼ରେ ଦୈତ୍ୟକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ତସ୍ଯ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଚିଚ୍ଛେଦ ଚଣ୍ଡିକା ସ୍ଵଶରୈଃ ଶିତୈଃ । ଜଘାନାନ୍ଯୈଶ୍ଚ ଵିଶିଖୈସ୍ତଂ ଦେଵୀ କୁପିତା ଭୃଶମ୍
ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଦୈତ୍ୟର ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ, ଏବଂ ବହୁତ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ୟ ବାଣରେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
ତସ୍ଯ ଦେହାଚ୍ଚ ସୁସ୍ରାଵ ରୁଧିରଂ ବହୁଧା ତୁ ଯତ୍ । ତସ୍ମାତ୍ତତ୍ସଦୃଶାଃ ଶୂରାଃ ପ୍ରାଦୁରାସନ୍ସହସ୍ରଶଃ
ତାଙ୍କର ଦେହରୁ ବହୁ ରକ୍ତ ବହିଲା, ଏହି ରକ୍ତରୁ ଏହି ଆକାରର ଶୂରମାନେ ହଜାର ହଜାର ଉପଜିଗଲେ।
ରକ୍ତବୀଜୈର୍ଜଗଦ୍ଵ୍ଯାପ୍ତଂ ରୁଧିରୌଘସମୁଦ୍ଭଵୈଃ । ସନ୍ନଦ୍ଧୈଃ ସାଯୁଧୈଃ କାମଂ କୁର୍ଵଦ୍ଭିର୍ଯୁଦ୍ଧମଦ୍ଭୁତମ୍
ରକ୍ତବୀଜମାନେ ରକ୍ତ ଝରଣାରୁ ଉପଜି ଏହି ଭୂମିକୁ ଭରିଦେଲେ, ସେମାନେ ସାଜିସଜି ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଅଦ୍ଭୁତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରହରନ୍ତଶ୍ଚ ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରକ୍ତବୀଜାନନେକଶଃ । ଭଯଭୀତାଃ ସୁରାସ୍ତ୍ରେସୁର୍ଵିଷଣ୍ଣାଃ ଶୋକକର୍ଷିତାଃ
ଅନେକ ରକ୍ତବୀଜ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିବା ଦେଖି, ଦେବମାନେ ଭୟରେ ଭରି, ନିରାଶ ଓ ଦୁଃଖରେ ଅତିବ୍ୟସ୍ତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
କଥମଦ୍ଯ କ୍ଷଯଂ ଦୈତ୍ଯା ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ସହସ୍ରଶଃ । ମହାକାଯା ମହାଵୀର୍ଯା ଦାନଵା ରକ୍ତସମ୍ଭଵାଃ
ଏହି ହଜାର ଦୈତ୍ୟ, ମହାକାୟ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରକ୍ତରୁ ଉପଜିଥିବା, କିପରି ଆଜି ନଶ୍ଟ ହେବେ?
ଏକୈଵ ଚଣ୍ଡିକାତ୍ରାସ୍ତି ତଥା କାଲୀ ଚ ମାତରଃ । ଏତାଭିର୍ଦାନଵାଃ ସର୍ଵେ ଜେତଵ୍ଯାଃ କଷ୍ଟମେଵ ତତ୍
ଏଠାରେ କେବଳ ଚଣ୍ଡିକା, କାଳୀ ଓ ମାତୃମାନେ ଅଛନ୍ତି; ଏମାନେ ମାତ୍ର ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଜୟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ—ଏହା ଏକ ଅତି କଷ୍ଟକର କାମ।
ନିଶୁମ୍ଭୋ ଵାଥ ଶୁମ୍ଭୋ ଵା ସହସା ବଲସଂଵୃତଃ । ଆଗମିଷ୍ଯତି ସଂଗ୍ରାମେ ତତୋଽନର୍ଥୋ ମହାନ୍ଭଵେତ୍
ନିଶୁମ୍ଭ କିମ୍ବା ଶୁମ୍ଭ, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସେନା ସହିତ ହଠାତ୍ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସିଲେ, ତେବେ ଏଠାରେ ବଡ଼ ଦୁର୍ଘଟନା ଘଟିବ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ଦେଵା ଭଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନାଶ୍ଚିନ୍ତାମାପୁର୍ମହତ୍ତରାମ୍ । ଯଦା ତଦାମ୍ବିକା ପ୍ରାହ କାଲୀଂ କମଲଲୋଚନାମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ — ଏପରି ଭୟରେ ଦେବତାମାନେ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ହେଲେ । ସେ ସମୟରେ ଅମ୍ବିକା ନିଳପଦମ ଚକ୍ଷୁ କାଳୀଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ଚାମୁଣ୍ଡେ କୁରୁ ଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ଵଦନଂ ତ୍ଵରିତା ଭୃଶମ୍ । ମଚ୍ଛସ୍ତ୍ରପାତସମ୍ଭୂତଂ ରୁଧିରଂ ପିବ ସତ୍ଵରା
ଚାମୁଣ୍ଡେ, ତୁମର ମୁହଁ ଡ଼େଉଁ ଏବଂ ତ୍ବରାତିତ୍ବରେ ମୋର ଅସ୍ତ୍ରରେ ଯେଉଁ ରକ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଛି, ତାହା ଶୀଘ୍ର ପିଉ ।
ଭକ୍ଷଯନ୍ତୀ ଚର ରଣେ ଦାନଵାନଦ୍ଯ କାମତଃ । ହନିଷ୍ଯାମି ଶରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଗଦାସିମୁସଲୈସ୍ତଥା
ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦାନବମାନେ ଯେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ତୁମେ ଇଚ୍ଛାମତେ ସେମାନେ ଭକ୍ଷଣ କର । ମୁଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର, ଗଦା, ତଳୱାର ଓ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେକୁ ମାରିଦେବି ।
ତଥା କୁରୁ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ପାନଂ ତଦ୍ରୁଧିରସ୍ଯ ଚ । ବିନ୍ଦୁମାତ୍ରଂ ଯଥା ଭୂମ୍ଯାଂ ନ ପତେଦପି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ଏହିପରି କର, ବଡ଼ ଚକ୍ଷୁ ଅମ୍ବିକା — ସମସ୍ତ ରକ୍ତ ପିଉ, ଯେପରି ଏହି ସମୟରେ ଭୂମିରେ ଏକ ଫୁଟି ରକ୍ତ ମଧ୍ୟ ପଡ଼ିନପାରେ ।
ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣାସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯା ନ ଚୋତ୍ପତ୍ସ୍ଯନ୍ତି ଚାପରେ । ଏଵମେଷାଂ କ୍ଷଯୋ ନୂନଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ଚାନ୍ଯଥା
ଯେତେବେଳେ ଦାନବମାନେ ଭକ୍ଷିତ ହେଉଛନ୍ତି, ତେବେ ଅନ୍ୟ କେହି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେବେନାହିଁ । ଏହିପରି ଭାବେ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ, ଅନ୍ୟ ପ୍ରକାରେ କେବେ ହେବନାହିଁ ।
ଘାତଯିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଦୈତ୍ଯଂ ତ୍ଵଂ ଭକ୍ଷଯ ଚ ସତ୍ଵରା । ପିବନ୍ତୀ କ୍ଷତଜଂ ସର୍ଵଂ ଯତମାନାରିସଂକ୍ଷଯେ
ମୁଁ ଦାନବକୁ ମାରିଦେବି, ତୁମେ ତ୍ବରାତିତ୍ବରେ ଭକ୍ଷଣ କର । ମୁଁ ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବାବେଳେ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ରକ୍ତ ପିଉ ।
ଇତ୍ଥଂ ଦୈତ୍ଯକ୍ଷଯଂ କୃତ୍ଵା ଦତ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ସୁରାଲଯମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୁସ୍ଥିରଂ ସର୍ଵଂ ଗମିଷ୍ଯାମୋ ଯଥାସୁଖମ୍
ଏପରି ଦାନବମାନେ ନାଶ କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଇ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଇଚ୍ଛାମତେ ସୁଖରେ ଯିବା ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତାମ୍ବିକଯା ଦେଵୀ ଚାମୁଣ୍ଡା ଚଣ୍ଡଵିକ୍ରମା । ପପୌ ଚ କ୍ଷତଜଂ ସର୍ଵଂ ରକ୍ତବୀଜଶରୀରଜମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ — ଏପରି ଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଶୁଣି, ଚଣ୍ଡ ଶୂର ଚାମୁଣ୍ଡା ରକ୍ତବୀଜର ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ସମସ୍ତ ରକ୍ତ ପିଲେ ।
ଅମ୍ବିକା ତଂ ଜଘାନାଶୁ ଖଡ୍ଗେନ ମୁସଲେନ ଚ । ଚଖାଦ ଦେହଶକଲାଂଶ୍ଚାମୁଣ୍ଡା ତାନ୍କୃଶୋଦରୀ
ଅମ୍ବିକା ତଳୱାର ଓ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ତାକୁ ଶୀଘ୍ର ମାରିଦେଲେ । କ୍ରୁଶ ଦେହ ଚାମୁଣ୍ଡା ତାଙ୍କର ଶରୀର ଖଣ୍ଡ ଭକ୍ଷଣ କଲେ ।
ସୋଽପି କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଗଦାଘାତୈଶ୍ଚାମୁଣ୍ଡାଂ ସମଘାତଯତ୍ । ତଥାପି ସା ପପାଵାଶୁ କ୍ଷତଜଂ ତମଭକ୍ଷଯତ୍
ସେ ଦାନବ ରାଗରେ ଗଦା ଦେଇ ଚାମୁଣ୍ଡାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ତଥାପି ସେ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ରକ୍ତ ପିଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଭକ୍ଷଣ କଲେ ।