ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ଵଂ ପୁରାରାଧିତା ଦେଵି ଦତ୍ତା ତ୍ଵଯା ଶକ୍ତିରୁଗ୍ରା ଚ ତେଭ୍ଯଃ ସମଗ୍ରା । ତ୍ଵଯା ସଂଯୁତାସ୍ତେ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତି କାମଂ ଜଗତ୍ପାଲନୋତ୍ପତ୍ତିସଂହାରମେଵ
ତିନିଜଣେ (ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ) ତୁମକୁ ପୂଜିଥିଲେ, ଦେବୀ, ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଉଗ୍ର ଶକ୍ତି ଦେଲେ; ତୁମେ ସହିତ ଏକତା ହେଇ, ସେମାନେ ଚାହିଲେ ଯେତେବେଳେ ବିଶ୍ୱର ସୃଷ୍ଟି, ପାଳନ, ଓ ସଂହାର କରନ୍ତି ।
ତେ କିଂ ନ ମନ୍ଦମତଯୋ ଯତଯୋ ଵିମୂଢା- ସ୍ତ୍ଵାଂ ଯେ ନ ଵିଶ୍ଵଜନନୀଂ ସମୁପାଶ୍ରଯନ୍ତି । ଵିଦ୍ଯାଂ ପରାଂ ସକଲକାମଫଲପ୍ରଦାଂ ତାଂ ମୁକ୍ତିପ୍ରଦାଂ ଵିବୁଧଵୃନ୍ଦସୁଵନ୍ଦିତାଙ୍ଘ୍ରିମ୍
ଯେଉଁ ଯତିମାନେ ମନ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଭ୍ରମିତ, ତୁମେ ବିଶ୍ୱଜନନୀଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନାହିଁ, ସେମାନେ କିଏ ଲାଭ କରିପାରିବେ? ତୁମେ ପରା ଜ୍ଞାନ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାର ଫଳ ଦେଇଥିବା, ମୁକ୍ତି ଦେଇଥିବା, ଦେବମାନେ ପାଇଁ ପୂଜିତ ଚରଣ ।
ଯେ ଵୈଷ୍ଣଵାଃ ପାଶପତାଶ୍ଚ ସୌରା ଦମ୍ଭାସ୍ତ ଏଵ ପ୍ରତିଭାନ୍ତି ନୂନମ୍ । ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ନ ତ୍ଵାଂ କମଲାଞ୍ଚ ଲଜ୍ଜାଂ କାନ୍ତିଂ ସ୍ଥିତିଂ କୀର୍ତିମଥାପି ପୁଷ୍ଟିମ୍
ଯେଉଁମାନେ ବିଷ୍ଣୁପୂଜକ, ପଶୁପତିପୂଜକ, ସୂର୍ୟପୂଜକ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦମ୍ଭୀ; ସେମାନେ ତୁମେ, କମଳା, ଲଜ୍ଜା, କାନ୍ତି, ସ୍ଥିତି, କୀର୍ତି, ପୋଷଣକୁ ଧ୍ୟାନ କରନାହିଁ ।
ହରିହରାଦିଭିରପ୍ଯଥ ସେଵିତା ତ୍ଵମିହ ଦେଵଵରୈରସୁରୈସ୍ତଥା । ଭୁଵି ଭଜନ୍ତି ନ ଯେଽଲ୍ପଧିଯୋ ନରା ଜନନି ତେ ଵିଧିନା ଖଲୁ ଵଞ୍ଚିତାଃ
ହରି, ହର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ତୁମକୁ ସେବନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଅବୁଜି ଲୋକ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି ନାହିଁ, ମା, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟରେ ଠକିଯାନ୍ତି ।
ଜଲଧିଜାପଦପଙ୍କଜରଞ୍ଜନଂ ଜତୁରସେନ କରୋତି ହରିଃ ସ୍ଵଯମ୍ । ତ୍ରିନଯନୋଽପି ଧରାଧରଜାଙ୍ଘ୍ରିପଂ- କଜପରାଗନିଷେଵଣତତ୍ପରଃ
ସମୁଦ୍ରରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଚରଣ କମଳର ଧୂଳି ଦ୍ୱାରା ହରି ନିଜ ଶରୀରକୁ ରଙ୍ଗିଥାନ୍ତି; ପାହାଡ଼ର ଝିଅଙ୍କ ଚରଣ କମଳର ଧୂଳି ସେବନରେ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଶିବ ମଧ୍ୟ ନିରତ ।
କିମପରସ୍ଯ ନରସ୍ଯ କଥାନକୈ- ସ୍ତଵ ପଦାବ୍ଜଯୁଗଂ ନ ଭଜନ୍ତି କେ । ଵିଗତରାଗଗୃହାଶ୍ଚ ଦଯାଂ କ୍ଷମାଂ କୃତଧିଯୋ ମୁନଯୋଽପି ଭଜନ୍ତି ତେ
ଅନ୍ୟ ଲୋକ ତୁମର ଦୁଇ ଚରଣ କମଳକୁ ପୂଜନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହା ବିଷୟରେ କଣ କହିବା ଆବଶ୍ୟକ? ଯେଉଁ ମୁନିମାନେ ରାଗରୁ ମୁକ୍ତ, ଦୟା ଓ କ୍ଷମାରେ ନିଶ୍ଚିତ, ତାଙ୍କ ମନ ନିଶ୍ଚଳ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି ।
ଦେଵି ତ୍ଵଦଙ୍ଘ୍ରିଭଜନେ ନ ଜନା ରତା ଯେ ସଂସାରକୂପପତିତାଃ ପତିତାଃ କିଲାମୀ । ତେ କୁଷ୍ଠଗୁଲ୍ମଶିରଆଧିଯୁତା ଭଵନ୍ତି ଦାରିଦ୍ର୍ଯଦୈନ୍ଯସହିତା ରହିତାଃ ସୁଖୌଘୈଃ
ହେ ଦେବୀ, ଯେମାନେ ତୁମ ପାଦପଦ୍ମର ସେବାରେ ଭକ୍ତି ଦେଖାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ସଂସାରର ଗଭୀର ଅନ୍ଧକାର ଗର୍ତ୍ତରେ ପଡ଼ି, ଦୁଃଖରେ ଅତିଶୟ କ୍ଳାନ୍ତ ଓ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାନ୍ତି। ସେମାନେ କୁଷ୍ଠ ରୋଗ, ଗଠିଲା ରୋଗ, ମୁଣ୍ଡ ବେଦନା ଓ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହୁଅନ୍ତି, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ସୁଖରୁ ବଞ୍ଚିତ ରହନ୍ତି।
ଯେ କାଷ୍ଠଭାରଵହନେ ଯଵସାଵହାରେ କାର୍ଯେ ଭଵନ୍ତି ନିପୁଣା ଧନଦାରହୀନାଃ । ଜାନୀମହେଽଲ୍ପମତିଭିର୍ଭଵଦଙ୍ଘ୍ରିସେଵା ପୂର୍ଵେ ଭଵେ ଜନନି ତୈର୍ନ କୃତା କଦାପି
ଯେମାନେ କେବଳ କାଠ ବୋଝା ଉଠେଇବା କିମ୍ବା ମାଟିଆ ଧାନ ଖାଇବାରେ ଦକ୍ଷ, ଧନ ଓ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ବିହୀନ, ଆମେ ଜାଣୁଛୁ, ହେ ଜଗତ୍ଜନନୀ, ସେମାନେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ତୁମ ପାଦସେବା କେବେ କରିନଥିଲେ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୀମିତ ଥିଲା।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ସୁରୈଃ ସର୍ଵୈରମ୍ବିକା କରୁଣାନ୍ଵିତା । ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ତରସା ରୂପଯୌଵନସଂଯୁତା
ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ଏଭଳି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ଦୟାମୟୀ ଅମ୍ବିକା ହଠାତ୍ ସୁନ୍ଦର ଯୌବନର ରୂପ ଧାରଣ କରି ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ଦିଵ୍ଯାମ୍ବରଧରା ଦେଵୀ ଦିଵ୍ଯଭୂଷଣଭୂଷିତା । ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯସମାଯୁକ୍ତା ଦିଵ୍ଯଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତା
ଦେବୀ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଆଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଚନ୍ଦନ ଲେପିଥିଲେ।
ଜଗନ୍ମୋହନଲାଵଣ୍ଯା ସର୍ଵଲକ୍ଷଣଲକ୍ଷିତା । ଅଦ୍ଵିତୀଯସ୍ଵରୂପା ସା ଦେଵାନାଂ ଦର୍ଶନଂ ଗତା
ସେ ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ଅପୂର୍ବ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଅଧିକାରିଣୀ, ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ, ତାଙ୍କ ତୁଳନାରେ କେହି ନାହିଁ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ଜାହ୍ନଵ୍ଯାଂ ସ୍ନାତୁକାମା ସା ନିର୍ଗତା ଗିରିଗହ୍ଵରାତ୍ । ଦିଵ୍ଯରୂପଧରା ଦେଵୀ ଵିଶ୍ଵମୋହନମୋହିନୀ
ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେ ଦେବୀ ପାହାଡ଼ର ଗୁହାରୁ ବାହାରିଲେ। ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ମୋହିତ କରୁଥିବା ମୋହିନୀ ଦେବୀ।
ଦେଵାନ୍ସ୍ତୁତିପରାନାହ ମେଘଗମ୍ଭୀରଯା ଗିରା । ପ୍ରେମପୂର୍ଵଂ ସ୍ମିତଂ କୃତ୍ଵା କୋକିଲାମଞ୍ଜୁଵାଦିନୀ
ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ତୁତିରେ ଲିନ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବୀ ମେଘର ଗମ୍ଭୀର କଣ୍ଠରେ କଥା କହିଲେ, ପ୍ରେମର ସହିତ ହସି, କୋକିଲିର ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ଭୋ ଭୋଃ ସୁରଵରାଃ କାତ୍ର ଭଵଦ୍ଭିଃ ସ୍ତୂଯତେ ଭୃଶମ୍ । କିମର୍ଥଂ ବ୍ରୂତ ଵଃ କାର୍ଯଂ ଚିନ୍ତାଵିଷ୍ଟାଃ କୁତଃ ପୁନଃ
ଦେବୀ କହିଲେ—ହେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବତାମାନେ, ଏଠାରେ ଏତେ ଆଗ୍ରହରେ ମୋତେ କାହିଁକି ପ୍ରଶଂସା କରୁଛ? ତୁମେ ମୋତେ କଣ କହିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? କାହିଁକି ଏପରି ଚିନ୍ତାରେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛ? ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କ'ଣ?
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଭାଷିତଂ ତସ୍ଯା ମୋହିତା ରୂପସମ୍ପଦା । ପ୍ରେମପୂର୍ଵଂ ହୃଦୁତ୍ସାହାସ୍ତାମୂଚୁଃ ସୁରସତ୍ତମାଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ତାଙ୍କର ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ରୂପରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେମ ଓ ଉତ୍ସାହରେ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ଦେଵି ସ୍ତୁମସ୍ତ୍ଵାଂ ଵିଶ୍ଵେଶି ପ୍ରଣତାଃ ସ୍ମ କୃପାର୍ଣଵେ । ପାହି ନଃ ସର୍ଵଦୁଃଖେଭ୍ଯଃ ସଂଵିଗ୍ନାନ୍ଦୈତ୍ଯତାପିତାନ୍
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ—ହେ ଦେବୀ, ହେ ବିଶ୍ୱର ଶାସିକା, ଆମେ ତୁମ ପାଦରେ ଶରଣ ନେଉଛୁ, ହେ କୃପାର ସାଗର। ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ଆମେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତି ଦୁଃଖିତ ଓ ଭୟଭୀତ।
ପୁରା ତ୍ଵଯା ମହାଦେଵି ନିହତ୍ଯାସୁରକଣ୍ଟକମ୍ । ମହିଷଂ ନୋ ଵରୋ ଦତ୍ତଃ ସ୍ମର୍ତଵ୍ଯାହଂ ସଦାପଦି
ହେ ମହାଦେବୀ, ପୂର୍ବେ ତୁମେ ଦାନବମାନଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟତା ନଶ୍ୱ କରି, ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲ, ତାପରେ ଆମକୁ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲ—'ମୁଁ ସମସ୍ତ ବିପଦରେ ସ୍ମରଣ କରାଯିବି'।
ସ୍ମରଣାଦ୍ଦୈତ୍ଯଜାଂ ପୀଡାଂ ନାଶଯିଷ୍ଯାମ୍ଯସଂଶଯମ୍ । ତେନ ତ୍ଵଂ ସଂସ୍ମୃତା ଦେଵି ନୂନମସ୍ମାଭିରିତ୍ଯପି
ମୋ ସ୍ମରଣ କଲେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହେଉଥିବା ପୀଡ଼ାକୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୂର କରିଦେବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି କାରଣରୁ, ହେ ଦେବୀ, ଆମେ ଏବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ।
ଅଦ୍ଯ ଶୁମ୍ଭନିଶୁମ୍ଭୌ ଦ୍ଵାଵସୁରୌ ଘୋରଦର୍ଶନୌ । ଉତ୍ପନ୍ନୌ ଵିଘ୍ନକର୍ତାରାଵହନ୍ଯୌ ପୁରୁଷୈଃ କିଲ
ଆଜି ଦୁଇ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯିବା ଦାନବ—ଶୁମ୍ଭ ଓ ନିଶୁମ୍ଭ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ବଡ଼ ବିଘ୍ନ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ପୁରୁଷମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ରକ୍ତବୀଜଶ୍ଚ ବଲଵାଂଶ୍ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡୌ ତଥାସୁରୌ । ଏତୈରନ୍ଯୈଶ୍ଚ ଦେଵାନାଂ ହୃତଂ ରାଜ୍ଯଂ ମହାବଲୈଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରକ୍ତବୀଜ ଓ ଚଣ୍ଡ ମୁଣ୍ଡ ନାମକ ଦୁଇ ଦାନବ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି; ଏହିମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବଳବାନ ଦାନବମାନେ ମିଶି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଦଳିଆଇ ନେଇଛନ୍ତି।
ଗତିରନ୍ଯା ନ ଚାସ୍ମାକଂ ତ୍ଵମେଵାସି ମହାବଲେ । କୁରୁ କାର୍ଯଂ ସୁରାଣାଂ ଵୈ ଦୁଃଖିତାନାଂ ସୁମଧ୍ଯମେ
ଆମ ପାଖରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ, ହେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳିନୀ, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଆମର ଶକ୍ତି। ହେ ସୁସ୍ଳିମ ଦେହର ଧାରିଣୀ, ଦୁଃଖିତ ଦେବତାମାନଙ୍କର କାମ କର।
ଦେଵାସ୍ତ୍ଵଦଙ୍ଘ୍ରିଭଜନେ ନିରତାଃ ସଦୈଵ ତେ ଦାନଵୈରତିବଲୈର୍ଵିପଦଂ ସୁନୀତାଃ । ତାନ୍ଦେଵି ଦୁଃଖରହିତାନ୍ କୁରୁ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତା- ନ୍ମାତସ୍ତ୍ଵମେଵ ଶରଣଂ ଭଵ ଦୁଃଖିତାନାମ୍
ଦେବତାମାନେ ସଦା ତୁମ ପାଦସେବାରେ ନିଷ୍ଠାଶୀଳ, ତଥାପି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ବିପଦରେ ପକାଇଛନ୍ତି। ହେ ଦେବୀ, ସେମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କର; ମାଆ, ଦୁଃଖିତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଶରଣ।
ସକଲଭୁଵନରକ୍ଷା ଦେଵି କାର୍ଯା ତ୍ଵଯାଦ୍ଯ ସ୍ଵକୃତମିତି ଵିଦିତ୍ଵା ଵିଶ୍ଵମେତଦ୍ଯୁଗାଦୌ । ଜନନି ଜଗତି ପୀଡାଂ ଦାନଵା ଦର୍ପଯୁକ୍ତାଃ ସ୍ଵବଲମଦସମେତାସ୍ତେ ପ୍ରକୁର୍ଵନ୍ତି ମାତଃ
ହେ ଦେବୀ, ଆଜି ସମସ୍ତ ଜଗତର ରକ୍ଷା କରିବା ତୁମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ। ଏହା ତୁମେ ନିଜର କାମ ବୋଲି ଜାଣ, ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରୁ ଦାନବମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଅହଂକାରରେ ମାତି, ମାଆ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି।
ଦେଵ୍ଯା ସୁଗ୍ରୀଵଦୂତାଯ ସ୍ଵଵ୍ରତକଥନମ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ତଦା ଦେଵୀ ଦୈଵତୈଃ ଶତ୍ରୁତାପିତୈଃ । ସ୍ଵଶରୀରାତ୍ପରଂ ରୂପଂ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଂ ଚକାର ହ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ଏଭଳି ଭାବରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ଦେବତାମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଦେବୀ ନିଜ ଶରୀରରୁ ଏକ ଅତିଶୟ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରୂପ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯାସ୍ତୁ ଶରୀରାଦ୍ଵୈ ନିଃସୃତା ଚାମ୍ବିକା ଯଦା । କୌଶିକୀତି ସମସ୍ତେଷୁ ତତୋ ଲୋକେଷୁ ପଠ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ପାର୍ବତୀଙ୍କ ଦେହରୁ ଅମ୍ବିକା ଉଦ୍ଭବ ହେଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ 'କୌଶିକୀ' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ନିଃସୃତାଯାଂ ତୁ ତସ୍ଯାଂ ସା ପାର୍ଵତୀ ତନୁଵ୍ଯତ୍ଯଯାତ୍ । କୃଷ୍ଣରୂପାଥ ସଞ୍ଜାତା କାଲିକା ସା ପ୍ରକୀର୍ତିତା
ତାଙ୍କରୁ ଉଦ୍ଭବ ହେବା ପରେ, ପାର୍ବତୀ ତାଙ୍କର ଆକୃତି ବଦଳି ଗାଢ଼ କଳା ହେଲେ ଏବଂ 'କାଳିକା' ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲେ।
ମଷୀଵର୍ଣା ମହାଘୋରା ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଭଯଵର୍ଧିନୀ । କାଲରାତ୍ରୀତି ସା ପ୍ରୋକ୍ତା ସର୍ଵକାମଫଲପ୍ରଦା
ସେ ମସିପରି କଳା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଭୟଭୀତ ହେବାର କାରଣ। ସେ 'କାଳରାତ୍ରି' ଭାବରେ ଜଣାଶୁଣା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଅମ୍ବିକାଯାଃ ପରଂ ରୂପଂ ଵିରରାଜ ମନୋହରମ୍ । ସର୍ଵଭୂଷଣସଂଯୁକ୍ତଂ ଲାଵଣ୍ଯଗୁଣସଂଯୁତମ୍
ଅମ୍ବିକାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରୂପ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲା, ଦେଖିବାକୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ସୌନ୍ଦର୍ୟ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ତତୋଽମ୍ବିକା ତଦା ଦେଵାନିତ୍ଯୁଵାଚ ହ ସସ୍ମିତା । ତିଷ୍ଠନ୍ତୁ ନିର୍ଭଯା ଯୂଯଂ ହନିଷ୍ଯାମି ରିପୂନିହ
ତାପରେ ଅମ୍ବିକା ହସିକି ଦେବତାମାନେଂକୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଭୟ ଛାଡ଼; ମୁଁ ଏଠାରେ ତୁମର ଶତ୍ରୁମାନେଂକୁ ବିନାଶ କରିବି।'
କାର୍ଯଂ ଵଃ ସର୍ଵଥା କାର୍ଯଂ ଵିହରିଷ୍ଯାମ୍ଯହଂ ରଣେ । ନିଶୁମ୍ଭାଦୀନ୍ଵଧିଷ୍ଯାମି ଯୁଷ୍ମାକଂ ସୁଖହେତଵେ
'ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମର କାମ କରିଦେବି; ଯୁଦ୍ଧରେ ଆନନ୍ଦ ପାଇବି ଏବଂ ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ଅନ୍ୟମାନେଂକୁ ତୁମର ସୁଖ ପାଇଁ ବିନାଶ କରିଦେବି।'