ତୁଷ୍ଟାଵ ବୋଧନାର୍ଥଂ ତଂ ଶୁଭୈଃ ସମ୍ବୋଧନୈର୍ହରିମ୍ । ନାରାଯଣଂ ଜଗନ୍ନାଥଂ ନିସ୍ପନ୍ଦଂ ଯୋଗନିଦ୍ରଯା
ତାଙ୍କୁ ଜଗାଇବା ପାଇଁ, ବ୍ରହ୍ମା ଶୁଭ କଥାରେ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ—ନାରାୟଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଯିଏ ଯୋଗନିଦ୍ରାରେ ଅଚଳ ଅଛନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଦୀନନାଥ ହରେ ଵିଷ୍ଣୋ ଵାମନୋତ୍ତିଷ୍ଠ ମାଧଵ । ଭକ୍ତାର୍ତିହୃଦ୍ଧୃଷୀକେଶ ସର୍ଵାଵାସ ଜଗତ୍ପତେ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଦୁଃଖିତମାନଙ୍କର ନାଥ, ହରି, ବିଷ୍ଣୁ, ବାମନ, ଉଠ, ମାଧବ! ଭକ୍ତଙ୍କର ଦୁଃଖ ହରିଥିବା, ହୃଷୀକେଶ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଜଗତ୍ପତି!
ଅନ୍ତର୍ଯାମିନ୍ନମେଯାତ୍ମନ୍ଵାସୁଦେଵ ଜଗତ୍ପତେ । ଦୁଷ୍ଟାରିନାଶନୈକାଗ୍ରଚିତ୍ତ ଚକ୍ରଗଦାଧର
ସମସ୍ତଙ୍କ ଅନ୍ତର୍ଯାମୀ, ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା, ବାସୁଦେବ, ଜଗତ୍ପତି, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ଏକାଗ୍ରଚିତ୍ତ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ!
ସର୍ଵଜ୍ଞ ସର୍ଵଲୋକେଶ ସର୍ଵଶକ୍ତିସମନ୍ଵିତ । ଉତ୍ତିଷ୍ଠୋତ୍ତିଷ୍ଠ ଦେଵେଶ ଦୁଃଖନାଶନ ପାହି ମାମ୍
ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା, ସମସ୍ତ ଲୋକର ନାଥ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ, ଉଠ, ଉଠ, ଦେବମାନ୍ୟ, ଦୁଃଖ ନାଶକ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର!
ଵିଶ୍ଵମ୍ଭର ଵିଶାଲାକ୍ଷ ପୁଣ୍ଯଶ୍ରଵଣକୀର୍ତନ । ଜଗଦ୍ଯୋନେ ନିରାକାର ସର୍ଗସ୍ଥିତ୍ଯନ୍ତକାରକ
ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଧାରକ, ବିଶାଳ ଚକ୍ଷୁ, ଯାହାଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ଶ୍ରବଣ ପୁଣ୍ୟଦାୟକ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ସ, ନିରାକାର, ସୃଷ୍ଟି, ସ୍ଥିତି ଓ ସଂହାରର କାରଣ!
ଇମୌ ଦୈତ୍ଯୌ ମହାରାଜ ହନ୍ତୁକାମୌ ମଦୋଦ୍ଧତୌ । ନ ଜାନାସ୍ଯଖିଲାଧାର କଥଂ ମାଂ ସଙ୍କଟେ ଗତମ୍
ହେ ରାଜା, ଏହି ଦୁଇ ଦାନବ ଅତି ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ଓ ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି; ହେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ, ତୁମେ ଜାଣୁନାହ, ମୁଁ କିପରି ଏହି ସଂକଟରେ ପଡ଼ିଛି?
ଉପେକ୍ଷସେଽତିଦୁଃଖାର୍ତଂ ଯଦି ମାଂ ଶରଣଂ ଗତମ୍ । ପାଲକତ୍ଵଂ ମହାଵିଷ୍ଣୋ ନିରାଧାରଂ ଭଵେତ୍ତତଃ
ଯଦି ମୁଁ ଏତେ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ି ତୁମ ଶରଣ ନେଇଛି, ତଥାପି ତୁମେ ମୋତେ ଅବହେଳା କର, ତେବେ ହେ ମହାବିଷ୍ଣୁ, ତୁମର ରକ୍ଷକ ଭୂମିକା ଅର୍ଥହୀନ ହେବ।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତୋଽପି ଭଗଵାନ୍ ନ ବୁବୋଧ ଯଦା ହରିଃ । ଯୋଗନିଦ୍ରାସମାକ୍ରାନ୍ତସ୍ତଦା ବ୍ରହ୍ମା ହ୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍
ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଭଗବାନ୍ ହରି ଯୋଗନିଦ୍ରାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଥିବାରୁ ଜଗାଇଲେ ନାହିଁ; ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା ଚିନ୍ତା କଲେ।
ନୂନଂ ଶକ୍ତିସମାକ୍ରାନ୍ତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନିଦ୍ରାଵଶଂ ଗତଃ । ଜଜାଗାର ନ ଧର୍ମାତ୍ମା କିଂ କରୋମ୍ଯଦ୍ଯ ଦୁଃଖିତଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ବିଷ୍ଣୁ କୌଣସି ଶକ୍ତିରେ ଆବୃତ ହୋଇ ନିଦ୍ରାରେ ଲୀନ ହୋଇଛନ୍ତି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଜଗାନାହାନ୍ତି; ଏବେ ମୁଁ ଏତେ ଦୁଃଖିତ, କଣ କରିବି?
ହନ୍ତୁକାମାଵୁଭୌ ପ୍ରାପ୍ତୌ ଦାନଵୌ ମଦଗର୍ଵିତୌ । କିଂ କରୋମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି ନାସ୍ତି ମେ ଶରଣଂ କ୍ଵଚିତ୍
ଏହି ଦୁଇ ଦାନବ ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ଓ ମୋତେ ମାରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ମୁଁ କଣ କରିବି, କେଉଁଠି ଯିବି? ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ।
ଇତି ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ନିଶ୍ଚଯଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯ ଚ । ତୁଷ୍ଟାଵ ଯୋଗନିଦ୍ରାଂ ତାମେକାଗ୍ରହୃଦଯସ୍ଥିତଃ
ଏଭଳି ଭାବି ଏବଂ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ସେ ଏକାଗ୍ର ହୃଦୟରେ ଯୋଗନିଦ୍ରାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଵିଚାର୍ଯ ମନସାପ୍ଯେଵଂ ଶକ୍ତିର୍ମେ ରକ୍ଷଣେ କ୍ଷମା । ଯଯା ହ୍ଯଚେତନୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ କୃତୋଽସ୍ତି ସ୍ପନ୍ଦଵର୍ଜିତଃ
ମନରେ ଏହିପରି ଭାବିଲେ—ଏହି ଶକ୍ତି ହିଁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଅଚେତନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନିଷ୍କ୍ରିୟ କରାଯାଇଛି।
ଵ୍ଯସୁର୍ଯଥା ନ ଜାନାତି ଗୁଣାଚ୍ଛବ୍ଦାଦିକାନିହ । ତଥା ହରିର୍ନ ଜାନାତି ନିଦ୍ରାମୀଲିତଲୋଚନଃ
ଯେପରି ଜୀବନ ନଥିବା ଲୋକେ ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ଗୁଣ ଜାଣିପାରେନି, ସେପରି ନିଦ୍ରାରେ ଚକ୍ଷୁ ମୁହଁଦେଇଥିବା ହରି ମଧ୍ୟ କିଛି ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ନ ଜହାତି ଯତୋ ନିଦ୍ରାଂ ବହୁଧା ସଂସ୍ତୁତୋଽପ୍ଯସୌ । ମନ୍ଯେ ନାସ୍ଯ ଵଶେ ନିଦ୍ରା ନିଦ୍ରଯାଯଂ ଵଶୀକୃତଃ
ଅନେକ ପ୍ରକାରେ ସ୍ତୁତି କରାଗଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଦ୍ରାକୁ ଛାଡ଼ିନାହାନ୍ତି; ମୁଁ ଭାବୁଛି ନିଦ୍ରା ତାଙ୍କର ଅଧୀନ ନୁହେଁ—ବରଂ ସେ ନିଦ୍ରା ଦ୍ୱାରା ବଶୀଭୂତ।
ଯୋ ଯସ୍ଯ ଵଶମାପନ୍ତଃ ସ ତସ୍ଯ କିଙ୍କରଃ କିଲ । ତସ୍ମାଚ୍ଚ ଯୋଗନିଦ୍ରେଯଂ ସ୍ଵାମିନୀ ମାପତେର୍ହରେଃ
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଜଣ ଅନ୍ୟର ଅଧୀନ ହୁଏ, ସେ ତାହାର ଦାସ ହୁଏ; ତେଣୁ ଏହି ଯୋଗନିଦ୍ରା ହରିଙ୍କ ସ୍ୱାମିନୀ।
ସିନ୍ଧୁଜାଯା ଅପି ଵଶେ ଯଯା ସ୍ଵାମୀ ଵଶୀକୃତଃ । ନୂନଂ ଜଗଦିଦଂ ସର୍ଵଂ ଭଗଵତ୍ଯା ଵଶୀକୃତମ୍
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ରଜନ୍ମା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ମଧ୍ୟ ବଶୀଭୂତ ହୁଅନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଭଗବତୀଙ୍କ ଅଧୀନ।
ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତଥା ଶମ୍ଭୁଃ ସାଵିତ୍ରୀ ଚ ରମାପ୍ଯୁମା । ସର୍ଵେ ଵଯଂ ଵଶେ ଯସ୍ଯା ନାତ୍ର କିଞ୍ଚିଦ୍ଵିଚାରଣା
ମୁଁ, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ, ସାବିତ୍ରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଉମା—ଆମେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଅଧୀନ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ହରିରପ୍ଯଵଶଃ ଶେତେ ଯଥାନ୍ଯଃ ପ୍ରାକୃତୋ ଜନଃ । ଯଯାଭିଭୂତଃ କା ଵାର୍ତା କିଲାନ୍ଯେଷାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ହରି ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ପରି ଅଶକ୍ତ ହୋଇ ଶୋଇଛନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଶୀଭୂତ, ତେବେ ଅନ୍ୟ ମହାତ୍ମାମାନେ ବିଷୟରେ କଣ କୁହିବି?
ସ୍ତୌମ୍ଯଦ୍ଯ ଯୋଗନିଦ୍ରାଂ ଵୈ ଯଯା ମୁକ୍ତୋ ଜନାର୍ଦନଃ । ଘଟଯିଷ୍ଯତି ଯୁଦ୍ଧେ ଚ ଵାସୁଦେଵଃ ସନାତନଃ
ଆଜି ମୁଁ ଯୋଗନିଦ୍ରାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜନାର୍ଦନ ମୁକ୍ତ ହେବେ ଏବଂ ସନାତନ ବାସୁଦେବ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ।
ଇତି କୃତ୍ଵା ମତିଂ ବ୍ରହ୍ମା ପଦ୍ମନାଲସ୍ଥିତସ୍ତଦା । ତୁଷ୍ଟାଵ ଯୋଗନିଦ୍ରାଂ ତାଂ ଵିଷ୍ଣୋରଙ୍ଗେଷୁ ସଂସ୍ଥିତାମ୍
ଏଭଳି ମନରେ ଧରି, ପଦ୍ମନାଳରେ ବସିଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ସେତିବେଳେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ବିରାଜିଥିବା ଯୋଗନିଦ୍ରାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ଦେଵି ତ୍ଵମସ୍ଯ ଜଗତଃ କିଲ କାରଣଂ ହି ଜ୍ଞାତଂ ମଯା ସକଲଵେଦଵଚୋଭିରମ୍ବ । ଯଦ୍ଵିଷ୍ଣୁରପ୍ଯଖିଲଲୋକଵିଵେକକର୍ତା ନିଦ୍ରାଵଶଂ ଚ ଗମିତଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମୋଽଦ୍ଯ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ମା, ତୁମେ ଏହି ବିଶ୍ୱର କାରଣ—ଏହି କଥା ମୁଁ ସମସ୍ତ ବେଦର ବାଣୀରୁ ଜାଣିଛି। ସମସ୍ତ ଲୋକର ବିବେକ ଦାତା ବିଷ୍ଣୁ ମଧ୍ୟ ଆଜି ନିଦ୍ରାର ଅଧୀନ ହୋଇଛନ୍ତି, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
କୋ ଵେଦ ତେ ଜନନି ମୋହଵିଲାସଲୀଲାଂ ମୂଢୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ହରିରଯଂ ଵିଵଶଶ୍ଚ ଶେତେ । ଈଦୃକ୍ତଯା ସକଲଭୂତମନୋନିଵାସେ ଵିଦ୍ଵତ୍ତମୋ ଵିବୁଧକୋଟିଷୁ ନିର୍ଗୁଣାଯାଃ
ମା, ତୁମର ମୋହ ଓ ଲୀଳା କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ମୁଁ ଭ୍ରମିତ, ଏହି ହରି ମଧ୍ୟ ଅଶକ୍ତ ହୋଇ ଶୋଇଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମନରେ ବସିଛ, ତେବେ ଅନେକ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତିନାହିଁ, ହେ ନିର୍ଗୁଣା।
ସାଂଖ୍ଯା ଵଦନ୍ତି ପୁରୁଷଂ ପ୍ରକୃତିଂ ଚ ଯାଂ ତାଂ ଚୈତନ୍ଯଭାଵରହିତାଂ ଜଗତଶ୍ଚ କର୍ତ୍ରୀମ୍ । କିଂ ତାଦୃଶାସି କଥମତ୍ର ଜଗନ୍ନିଵାସ- ଶ୍ଚୈତନ୍ଯତାଵିରହିତୋ ଵିହିତସ୍ତ୍ଵଯାଦ୍ଯ
ସାଂଖ୍ୟମାନେ ପୁରୁଷ ଓ ତୁମକୁ ପ୍ରକୃତି ବୋଲି କହନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଚେତନା ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱର କର୍ତ୍ତା ତୁମେ। ଏପରି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଆଜି ତୁମେ କିପରି ଚେତନା ନଥିବା ବିଶ୍ୱର ଆଶ୍ରୟ ସୃଷ୍ଟି କଲେ?
ନାଟ୍ଯଂ ତନୋଷି ସଗୁଣା ଵିଵିଧପ୍ରକାରଂ ନୋ ଵେତ୍ତି କୋଽପି ତଵ କୃତ୍ଯଵିଧାନଯୋଗମ୍ । ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ଯାଂ ମୁନିଗଣା ନିଯତଂ ତ୍ରିକାଲଂ ସନ୍ଧ୍ଯେତି ନାମ ପରିକଲ୍ପ୍ଯ ଗୁଣାନ୍ ଭଵାନି
ତୁମେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଗୁଣ ସହିତ ବିଶ୍ୱର ନାଟକ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛ; କିଏ ତୁମର କାର୍ଯ୍ୟର ରହସ୍ୟ ଜାଣିପାରିବ? ମୁନିମାନେ ତିନିବେଳେ ତୁମକୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଧାରଣ କରି 'ସନ୍ଧ୍ୟା' ବୋଲି ଭାବନା କରନ୍ତି, ହେ ଭବାନୀ।
ବୁଦ୍ଧିର୍ହି ବୋଧକରଣା ଜଗତାଂ ସଦା ତ୍ଵଂ ଶ୍ରୀଶ୍ଚାସି ଦେଵି ସତତଂ ସୁଖଦା ସୁରାଣାମ୍ । କୀର୍ତିସ୍ତଥା ମତିଧୃତୀ କିଲ କାନ୍ତିରେଵ ଶ୍ରଦ୍ଧା ରତିଶ୍ଚ ସକଲେଷୁ ଜନେଷୁ ମାତଃ
ତୁମେ ସଦା ବୁଦ୍ଧି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଜ୍ଞାନ ଦେଇଥିବା ଶକ୍ତି; ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ସଦା ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥିବା ଶ୍ରୀ। ଏଭଳି, କୀର୍ତ୍ତି, ମତି, ଧୃତି, କାନ୍ତି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ରତି ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ, ମା।
ନାତଃ ପରଂ କିଲ ଵିତର୍କଶତୈଃ ପ୍ରମାଣଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ମଯା ଯଦିହ ଦୁଃଖଗତିଂ ଗତେନ । ତ୍ଵଂ ଚାତ୍ର ସର୍ଵଜଗତାଂ ଜନନୀତି ସତ୍ଯଂ ନିଦ୍ରାଲୁତାଂ ଵିତରତା ହରିଣାତ୍ର ଦୃଷ୍ଟମ୍
ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ କିଛି ମୁଁ ବିଚାର କରି ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରମାଣ ମିଳିନାହିଁ। ଏଠି ଏହି କଥା ସତ୍ୟ—ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ଜନନୀ, ଏବଂ ହରି ତୁମେ ଦ୍ୱାରା ନିଦ୍ରାସ୍ଥ ହୋଇଛନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଦେଵି ଵେଦଵିଦୁଷାମପି ଦୁର୍ଵିଭାଵ୍ଯା ଵେଦୋଽପି ନୂନମଖିଲାର୍ଥତଯା ନ ଵେଦ । ଯସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଦୁଦ୍ଭଵମସୌ ଶ୍ରୁତିରାପ୍ନୁଵାନା ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମେଵ ସକଲଂ ତଵ କାର୍ଯମେତତ୍
ହେ ଦେବୀ, ବେଦ ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତିନାହିଁ; ବେଦ ମଧ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅର୍ଥରେ ତୁମକୁ ଜାଣିନାହିଁ। କାରଣ ବେଦ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ତୁମର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରକାଶିତ।
କସ୍ତେ ଚରିତ୍ରମଖିଲଂ ଭୁଵି ଵେଦ ଧୀମା- ନ୍ନାହଂ ହରିର୍ନ ଚ ଭଵୋ ନ ସୁରାସ୍ତଥାନ୍ଯେ । ଜ୍ଞାତୁଂ କ୍ଷମାଶ୍ଚ ମୁନଯୋ ନ ମମାତ୍ମଜାଶ୍ଚ ଦୁର୍ଵାଚ୍ଯ ଏଵ ମହିମା ତଵ ସର୍ଵଲୋକେ
ପୃଥିବୀରେ କିଏ ତୁମର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚରିତ୍ର ଜାଣିପାରିବ? ମୁଁ, ହରି, ଭବ, ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହଁ। ମୁନିମାନେ କିମ୍ବା ମୋର ସନ୍ତାନମାନେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରିବେନାହିଁ; ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ତୁମର ମହିମା ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ।
ଯଜ୍ଞେଷୁ ଦେଵି ଯଦି ନାମ ନ ତେ ଵଦନ୍ତି ସ୍ଵାହେତି ଵେଦଵିଦୁଷୋ ହଵନେ କୃତେଽପି । ନ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ସତତଂ ମଖଭାଗଧେଯଂ ଦେଵାସ୍ତ୍ଵମେଵ ଵିବୁଧେଷ୍ଵପି ଵୃତ୍ତିଦାସି
ହେ ଦେବୀ, ବେଦ ଜାଣିଥିବା ଲୋକେ ଯଦି ବଳିଦାନ ସମୟରେ 'ସ୍ୱାହା' ବୋଲି ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ତେବେ ଦେବତାମାନେ ସେହି ବଳିର ଅଂଶ ପାଆନ୍ତି ନାହିଁ । ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଜୀବିକା ଦାତ୍ରୀ ।
ତ୍ରାତା ଵଯଂ ଭଗଵତି ପ୍ରଥମଂ ତ୍ଵଯା ଵୈ ଦେଵାରିସମ୍ଭଵଭଯାଦଧୁନା ତଥୈଵ । ଭୀତୋଽସ୍ମି ଦେଵି ଵରଦେ ଶରଣଂ ଗତୋଽସ୍ମି ଘୋରଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ମଧୁନା ସହ କୈଟଭଂ ଚ
ହେ ଭଗବତୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଭୟରୁ ପ୍ରଥମେ ଆମକୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲା । ଏବେ ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କ ଭୟଙ୍କୁ ଦେଖି ମୁଁ ଭୟଭୀତ ହୋଇଛି, ହେ ଦେବୀ, ଦୟାମୟୀ, ମୁଁ ତୁମ ଶରଣକୁ ଆସିଛି ।