ଦ୍ଵୌ ସୁପର୍ଣୋ ତୁ ଦେହେଽସ୍ମିଂସ୍ତଯୋଃ ସଖ୍ଯଂ ନିରନ୍ତରମ୍ । ନାନ୍ଯଃ ସଖା ତୃତୀଯୋଽସ୍ତି ଯୋଽପରାଧଂ ସହେତ ହି
ଏହି ଶରୀରରେ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷୀ ରହିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ସଖ୍ୟତା ଅଟୁଟ ଅଛି; ତୃତୀୟ କୌଣସି ସଖା ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଅପରାଧକୁ ସହିପାରିବ ।
ତସ୍ମାଜ୍ଜୀଵଃ ସଖାଯଂ ତ୍ଵାଂ ହିତ୍ଵା କିଂ ନୁ କରିଷ୍ଯତି । ପାପାତ୍ମା ମନ୍ଦଭାଗ୍ଯୋଽସୌ ସୁରମାନୁଷଯୋନିଷୁ
ତେଣୁ ଜୀବ ତୁମକୁ ସଖା ଭାବରେ ଛାଡି ଏହି ଜଗତରେ କଣ କରିପାରିବ? ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଦେବ ଓ ମାନବ ଜନ୍ମରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବ ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ଦେହଂ ସୁଦୁଷ୍ପ୍ରାପଂ ନ ସ୍ମରେତ୍ତ୍ଵାଂ ନରାଧମଃ । ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା ବ୍ରୂମଃ ସତ୍ଯଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଶରୀର ପାଇଲା ପରେ, ଯଦି କୌଣସି ନିମ୍ନ ମନୁଷ୍ୟ ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ, କିମ୍ବା ବାଣୀରେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରିନାହାନ୍ତି, ଆମେ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ପୁନଃପୁନଃ କହୁଛୁ ।
ସୁଖେ ଵାପ୍ଯଥଵା ଦୁଃଖେ ତ୍ଵଂ ନଃ ଶରଣମଦ୍ଭୁତମ୍ । ପାହି ନଃ ସତତଂ ଦେଵି ସର୍ଵୈସ୍ତଵ ଵରାଯୁଧୈଃ
ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ତୁମେ ଆମର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ; ଦେବୀ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଦା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର ।
ଅନ୍ଯଥା ଶରଣଂ ନାସ୍ତି ତ୍ଵତ୍ପାଦାମ୍ବୁଜରେଣୁତଃ । ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ସୁରୈର୍ଦେଵୀ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ । ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵାସ୍ତାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ନିର୍ଗତାମ୍
ତୁମର ପଦଅମ୍ବୁଜର ଧୂଳି ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ । ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, ଦେବୀ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ । ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ କରି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ମହିଷଵଧାନନ୍ତରଂ ପୃଥିଵୀସୁଖଵର୍ଣନମ୍ ଜନମେଜଯ ଉଵାଚ - ଅଥାଦ୍ଭୁତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମୁନେ ପ୍ରଭାଵଂ ଦେଵ୍ଯା ଜଗଚ୍ଛାନ୍ତିକରଂ ପରଞ୍ଚ । ନ ତୃପ୍ତିରସ୍ତି ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯ ଶୃଣ୍ଵତଃ କଥାମୃତଂ ତେ ମୁଖପଦ୍ମଜାତମ୍
ଜନମେଜୟ କହିଲେ: ମୁନି, ଦେବୀଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି, ଯାହା ଜଗତକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ମୁଁ ତୁମର ମୁଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଥାମୃତ ଶୁଣିଲେ ମୋର ଏପରି ତୃପ୍ତି ନାହିଁ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ଅନ୍ତର୍ହିତାଯାଂ ଚ ତଦା ଭଵାନ୍ଯା ଚକ୍ରୁଶ୍ଚ କିଂ ଦେଵପୁରୋଗମାସ୍ତେ । ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚରିତ୍ର ପରମଂ ପଵିତ୍ରଂ ଦୁରାପମେଵାଲ୍ପପୁଣ୍ଯୈର୍ନରାଣାମ୍
ଭବାନୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲା ପରେ, ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ କଣ କରିଲେ? ଦେବୀଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ, ଅଳ୍ପ ପୁଣ୍ୟ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ।
କସ୍ତୃପ୍ତିମାପ୍ନୋତି କଥାମୃତେନ ଭିନ୍ନୋଽଲ୍ପଭାଗ୍ଯାତ୍ପଟୁକର୍ଣରନ୍ଧ୍ରଃ । ପୀତେନ ଯେନାମରତାଂ ପ୍ରଯାତି ଧିକ୍ତାନ୍ନରାନ୍ ଯେ ନ ପିବନ୍ତି ସାଦରମ୍
ଏହି କଥାମୃତ ଶୁଣି ତୃପ୍ତି କିଏ ପାଇପାରିବ, ଯଦି ତାଙ୍କର କାନ ଦୁଃଖରେ ଅଟିଯାଇଛି? ଏହା ପିଇଲେ ଅମରତ୍ୱ ମିଳେ — ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଆଦରରେ ପିଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜକୁ ଲଜ୍ଜା ଦେଉ ।
ଲୀଲାଚରିତ୍ରଂ ଜଗଦମ୍ବିକାଯା ରକ୍ଷାନ୍ଵିତଂ ଦେଵମହାମୁନୀନାମ୍ । ସଂସାରଵାର୍ଧେସ୍ତରଣଂ ନରାଣାଂ କଥଂ କୃତଜ୍ଞା ହି ପରିତ୍ଯଜେଯୁଃ
ଜଗଦମ୍ବାଙ୍କର ଲୀଳା ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ, ଦେବତା ଓ ମହାମୁନିମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥାଏ, ଏହା ଲୋକମାନେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ସାଧନ; କୃତଜ୍ଞ ଲୋକମାନେ କିପରି ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିପାରିବେ?
ମୁକ୍ତାଶ୍ଚ ଯେ ଚୈଵ ମୁମୁକ୍ଷଵଶ୍ଚ ସଂସାରିଣୋ ରୋଗଯୁତାଶ୍ଚ କେଚିତ୍ । ତେଷାଂ ସଦା ଶ୍ରୋତ୍ରପୁଟୈଶ୍ଚ ପେଯଂ ସର୍ଵାର୍ଥଦଂ ଵେଦଵିଦୋ ଵଦନ୍ତି
ଯେମାନେ ମୁକ୍ତ, ଯେମାନେ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁ, ଏବଂ ଯେମାନେ ସଂସାରରେ ବନ୍ଧା ଅଛନ୍ତି କିମ୍ବା ରୋଗରେ ପୀଡିତ, ସେମାନେ ସଦା ଏହି କଥାମୃତକୁ କାନ ଦ୍ୱାରା ପିବିବା ଉଚିତ; ଏହା ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରେ, ବେଦଜ୍ଞମାନେ ଏହି କଥା କହନ୍ତି ।
ତଥା ଵିଶେଷେଣ ମୁନେ ନୃପାଣାଂ ଧର୍ମାର୍ଥକାମେଷୁ ସଦା ରତାନାମ୍ । ମୁକ୍ତାଶ୍ଚ ଯସ୍ମାତ୍ଖଲୁ ତତ୍ପିବନ୍ତି କଥଂ ନ ପେଯଂ ରହିତୈଶ୍ଚ ତେଭ୍ଯଃ
ମୁନି, ଏହି କଥାମୃତ ରାଜାମାନେ, ଯେମାନେ ସଦା ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମରେ ଲଗ୍ନ, ଏବଂ ମୁକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟ ପିଇଥାନ୍ତି; ତେଣୁ ଏହାକୁ ଯେମାନେ ଏହି ଗୁଣରୁ ବଞ୍ଚିତ, ସେମାନେ କିପରି ପିବିବେ ନାହିଁ?
ଯୈଃ ପୂଜିତା ପୂର୍ଵଭଵେ ଭଵାନୀ ସତ୍କୁନ୍ଦପୁଷ୍ପୈରଥ ଚମ୍ପକୈଶ୍ଚ । ବୈଲ୍ଵୈର୍ଦଲୈସ୍ତେ ଭୁଵି ଭୋଗଯୁକ୍ତା ନୃପା ଭଵନ୍ତୀତ୍ଯନୁମେଯମେଵମ୍
ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଭବାନୀଙ୍କୁ ତାଜା ଜାସ୍ମିନ, ଚମ୍ପା ଫୁଲ କିମ୍ବା ବେଳ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି — ଏହିପରି ଅନୁମାନ କରାଯାଏ ।
ଯେ ଭକ୍ତିହୀନା ସମଵାପ୍ଯ ଦେହଂ ତଂ ମାନୁଷଂ ଭାରତଭୂମିଭାଗେ । ଯୈର୍ନାର୍ଚିତା ତେ ଧନଧାନ୍ଯହୀନା ରୋଗାନ୍ଵିତାଃ ସନ୍ତତିଵର୍ଜିତାଶ୍ଚ
ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ବିନା ଭାରତ ଭୂମିରେ ମାନବ ଶରୀର ପାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜଗନ୍ନାତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ରହିତ, ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଓ ସନ୍ତାନ ବିନା ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଭ୍ରମନ୍ତି ନିତ୍ଯଂ କିଲ ଦାସଭୂତା ଆଜ୍ଞାକରାଃ କେଵଲଭାରଵାହାଃ । ଦିଵାନିଶଂ ସ୍ଵାର୍ଥପରାଃ କଦାପି ନୈଵାପ୍ନୁଵନ୍ତ୍ଯୌଦରପୂର୍ତିମାତ୍ରମ୍
ସେମାନେ ସଦା ଚକ୍ରବାତ ଭାବରେ ଦାସ ହୋଇ ଘୁରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ, ଦିନ ରାତି ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଲିନ ରହି, କେବେ ମଧ୍ୟ ପେଟ ଭରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମିଳେ ନାହିଁ।
ଅନ୍ଧାଶ୍ଚ ମୂକା ବଧିରାଶ୍ଚ ଖଞ୍ଜାଃ କୁଷ୍ଠାନ୍ଵିତା ଯେ ଭୁଵି ଦୁଃଖଭାଜଃ । ତତ୍ରାନୁମାନଂ କଵିଭିର୍ଵିଧେଯଂ ନାରାଧିତା ତୈଃ ସତତଂ ଭଵାନୀ
ଏଠାରେ ଯେମାନେ ଅନ୍ଧ, ଗୁଙ୍ଗା, ବେହେରା, ଲଙ୍ଗଡା ବା କୁଷ୍ଠରେ ପୀଡିତ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଅନୁମାନ କରନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ସଦା ଭବାନୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନାହାନ୍ତି।
ଯେ ରାଜଭୋଗାନ୍ଵିତଋଦ୍ଧିପୂର୍ଣାଃ ସଂସେଵ୍ଯମାନା ବହୁଭିର୍ମନୁଷ୍ଯୈଃ । ଦୃଶ୍ଯନ୍ତି ଯେ ଵା ଵିଭଵୈଃ ସମେତା- ସ୍ତୈଃ ପୂଜିତାମ୍ବେତ୍ଯନୁମେଯମେଵ
ଯେମାନେ ରାଜସୁଖ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ବହୁ ଧନ-ସମ୍ପତି ରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ, ସେମାନେ ମାଆଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ବୁଝିବାକୁ ହୁଏ।
ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ଯଵତୀସୂନୋ ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚରିତମୁତ୍ତମମ୍ । କଥଯସ୍ଵ କୃପାଂ କୃତ୍ଵା ଦଯାଵାନସି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ସେହିପରି, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଦୟା କରି ଦେବୀଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚରିତ୍ର କଥା କହ, ଏବେ ତୁମେ ଦୟାଳୁ ଅଛ।
ହତ୍ଵା ତଂ ମହିଷଂ ପାପଂ ସ୍ତୁତା ସମ୍ପୂଜିତା ସୁରୈଃ । କ୍ଵ ଗତା ସା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସର୍ଵତେଜଃସମୁଦ୍ଭଵା
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରିଲେ ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ତେଜର ମୂଳ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ କେଉଁଠି ଗଲେ?
କଥିତଂ ତେ ମହାଭାଗ ଗତାନ୍ତର୍ଧାନମାଶୁ ସା । ସ୍ଵର୍ଗେ ଵା ମୃତ୍ଯୁଲୋକେ ଵା ସଂସ୍ଥିତା ଭୁଵନେଶ୍ଵରୀ
ହେ ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ; ସ୍ୱର୍ଗରେ କିମ୍ବା ମର୍ତ୍ୟଲୋକରେ, ସେ ଭୁବନେଶ୍ୱରୀ ବସିଛନ୍ତି।
ଲଯଂ ଗତା ଵା ତତ୍ରୈଵ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଵା ସମାଶ୍ରିତା । ଅଥଵା ହେମଶୈଲେ ସା ତତ୍ତ୍ଵତୋ ମେ ଵଦାଧୁନା
କିମ୍ବା ସେ ସେଠାରେ ଲୟ ହୋଇଗଲେ, କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଲେ, କିମ୍ବା ସୋନା ପାହାଡ଼ରେ ଅଛନ୍ତି—ସତ୍ୟ କହ, ଏବେ ମୋତେ ଜଣା।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ପୂର୍ଵଂ ମଯା ତେ କଥିତଂ ମଣିଦ୍ଵୀପଂ ମନୋହରମ୍ । କ୍ରୀଡାସ୍ଥାନଂ ସଦା ଦେଵ୍ଯା ଵଲ୍ଲଭଂ ପରମଂ ସ୍ମୃତମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ମଣିଦ୍ୱୀପର ମନୋହର ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଥିଲି, ଯାହା ସଦା ଦେବୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କ୍ରୀଡାସ୍ଥଳ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ।
ଯତ୍ର ବ୍ରହ୍ମା ହରିଃ ସ୍ଥାଣୁଃ ସ୍ତ୍ରୀଭାଵଂ ତେ ପ୍ରପେଦିରେ । ପୁରୁଷତ୍ଵଂ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ସ୍ଵାନି କାର୍ଯାଣି ଚକ୍ରିରେ
ଏଠି, ବ୍ରହ୍ମା, ହରି ଓ ସ୍ଥାଣୁ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ; ପୁନି ପୁରୁଷ ରୂପକୁ ପାଇ, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଯଃ ସୁଧାସିନ୍ଧୁମଧ୍ଯେଽସ୍ତି ଦ୍ଵୀପଃ ପରମଶୋଭନଃ । ନାନାରୂପୈଃ ସଦା ତତ୍ର ଵିହାରଂ କୁରୁତେଽମ୍ବିକା
ଯେଉଁ ସୁଧାସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଦ୍ୱୀପ ଅଛି, ସେଠି ଦେବୀ ଅନେକ ରୂପରେ ସଦା କ୍ରୀଡା କରନ୍ତି।
ସ୍ତୁତା ସମ୍ପୂଜିତା ଦେଵୈଃ ସା ତତ୍ରୈଵ ଗତା ଶିଵା । ଯତ୍ର ସଂକ୍ରୀଡତେ ନିତ୍ଯଂ ମାଯାଶକ୍ତିଃ ସନାତନୀ
ଦେବତାମାନେ ସେଠି ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସ୍ତୁତି କରି, ସେ ଶୁଭାଙ୍କୁ ସେଠି ପଠାଇଲେ—ଯେଉଁଠି ସନାତନ ମାୟାଶକ୍ତି ସଦା କ୍ରୀଡା କରନ୍ତି।
ଦେଵାସ୍ତାଂ ନିର୍ଗତାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵୀଂ ସର୍ଵେଶ୍ଵରୀଂ ତଥା । ରଵିଵଂଶୋଦ୍ଭଵଂ ଚକ୍ରୁର୍ଭୂମିପାଲଂ ମହାବଲମ୍
ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କର ଶାସିନୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ସୂର୍ୟବଂଶର ଜନ୍ମ ଥିବା ଏକ ପ୍ରବଳ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନା କଲେ।
ଅଯୋଧ୍ଯାଧିପତିଂ ଵୀରଂ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଂ ନାମ ପାର୍ଥିଵମ୍ । ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସମ୍ପନ୍ନଂ ମହିଷସ୍ଯାସନେ ଶୁଭେ
ସେମାନେ ଅଯୋଧ୍ୟାର ପ୍ରଭୁ, ପ୍ରବଳ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ ରାଜା କରି, ମହିଷାସୁରଙ୍କ ରାଜସିଂହାସନରେ ବସାଇଲେ।
ଦତ୍ତ୍ଵା ରାଜ୍ଯଂ ତଦା ତସ୍ମୈ ଦେଵା ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ । ସ୍ଵକୀଯୈର୍ଵାହନୈଃ ସର୍ଵେ ଜଗ୍ମୁଃ ସ୍ଵାନ୍ଯାଲଯାନି ତେ
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଦି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ଯାନରେ ଚଢ଼ି ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଗତେଷୁ ତେଷୁ ଦେଵେଷୁ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପୃଥିଵୀପତେ । ଧର୍ମରାଜ୍ଯଂ ବଭୂଵାଥ ପ୍ରଜାଶ୍ଚ ସୁଖିତାସ୍ତଥା
ଦେବତାମାନେ ପୃଥିବୀ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲାପରେ, ରାଜା, ଧର୍ମର ଶାସନ ହେଲା ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ସୁଖୀ ହେଲେ।
ପର୍ଜନ୍ଯଃ କାଲଵର୍ଷୀ ଚ ଧରା ଧାନ୍ଯଗୁଣାଵୃତା । ପାଦପାଃ ଫଲପୁଷ୍ପାଢ୍ଯା ବଭୂଵୁଃ ସୁଖଦାଃ ସଦା
ମେଘ ନିୟମିତ ସମୟରେ ବର୍ଷା କରୁଥିଲେ, ମାଟି ଧାନ୍ୟ ଓ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଗଛମାନେ ଫଳ ଓ ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲେ ଓ ସଦା ସୁଖ ଦେଉଥିଲେ।
ଗାଵଶ୍ଚ କ୍ଷୀରସମ୍ପନା ଘଟୋଧ୍ନ୍ଯଃ କାମଦା ନୃଣାମ୍ । ନଦ୍ଯଃ ସୁମାର୍ଗଗାଃ ସ୍ଵଚ୍ଛାଃ ଶୀତୋଦାଃ ଖଗସଂଯୁତାଃ
ଗାଈମାନେ ଦୁଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଘଡ଼ା ଭରି ଦୁଧ ଦେଉଥିଲେ, ଲୋକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରୁଥିଲେ; ନଦୀମାନେ ସୁନ୍ଦର ପଥରେ ବହୁଥିଲେ, ପରିସ୍କାର ଓ ଶୀତଳ ଜଳ ଥିଲା, ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିଲେ।