ତତ୍ତ୍ଵାନି ଚିଦ୍ଵିରହିତାନି ଜଗଦ୍ଵିଧାତୁଂ କିଂ ଵା କ୍ଷମାଣି ଜଗଦମ୍ବ ଯତୋ ଜଡାନି । କିଂ ଚେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଗୁଣକର୍ମଯୁତାନି ସନ୍ତି ଦେଵି ତ୍ଵଯା ଵିରହିତାନି ଫଲଂ ପ୍ରଦାତୁମ୍
ଚେତନା ନଥିବା ତତ୍ତ୍ୱମାନେ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବେ କି, ମା, ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ଜଡ଼? ଗୁଣ ଓ କର୍ମ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନେ ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଫଳ ଦେଇପାରିବେ କି, ଦେବୀ?
ଦେଵା ମଖେଷ୍ଵପି ହୁତଂ ମୁନିଭିଃ ସ୍ଵଭାଗଂ ଗୃହ୍ଣୀଯୁରମ୍ବ ଵିଧିଵତ୍ପ୍ରତିପାଦିତଂ କିମ୍ । ସ୍ଵାହା ନ ଚେତ୍ତ୍ଵମସି ତତ୍ର ନିମିତ୍ତଭୂତା ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମେଵ ନନୁ ପାଲଯସୀଵ ଵିଶ୍ଵମ୍
ମୁନିମାନେ ଯଥାନିୟମେ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କର ଅଂଶ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ମା, ସେମାନେ ତାହା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି କି? ତୁମେ ସ୍ୱାହା ଭାବରେ ତାହାର କାରଣ ନହେଲେ, ତେବେ ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ଏକା ତୁମେ ରକ୍ଷା କରୁଛ।
ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଯେଦମଖିଲଂ ଵିହିତଂ ଭଵାଦୌ ତ୍ଵଂ ପାସି ଵୈ ହରିହରପ୍ରମୁଖାନ୍ଦିଗୀଶାନ୍ । କାଲେଽତ୍ସି ଵିଶ୍ଵମପି ତେ ଚରିତଂ ଭଵାଦ୍ଯଂ ଜାନନ୍ତି ନୈଵ ମନୁଜାଃ କ୍ଵ ନୁ ମନ୍ଦଭାଗ୍ଯାଃ
ସମସ୍ତ ଜଗତ ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ ତୁମେ କରିଥିଲା; ହରି, ହର, ଦିଗ୍ଦେବତାମାନେକୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କରୁଛ। ସମୟରେ ତୁମେ ବିଶ୍ୱକୁ ନାଶ କରୁଛ। ତୁମ ସୃଷ୍ଟି ଆଦି କାର୍ଯ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଜାଣିନାହାନ୍ତି—ମନ୍ଦଭାଗ୍ୟ କିଏ କେଉଁଠି?
ହତ୍ଵାସୁରଂ ମହିଷରୂପଧରଂ ମହୋଗ୍ରଂ ମାତସ୍ତ୍ଵଯା ସୁରଗଣଃ କିଲ ରକ୍ଷିତୋଽଯମ୍ । କାଂ ତେ ସ୍ତୁତିଂ ଜନନି ମନ୍ଦଧିଯୋ ଵିଦାମୋ ଵେଦା ଗତିଂ ତଵ ଯଥାର୍ଥତଯା ନ ଜଗ୍ମୁଃ
ମା, ତୁମେ ମହିଷ ଦାନବକୁ ବଧ କରି ଦେବମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲା। ଆମେ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଜନେ ତୁମେକୁ କଣ ସ୍ତୁତି କରିପାରିବୁ? ବେଦମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସତ୍ୟ ମାର୍ଗକୁ ଅନୁସରିପାରିନାହାନ୍ତି।
କାର୍ଯଂ କୃତଂ ଜଗତି ନୋ ଯଦସୌ ଦୁରାତ୍ମା ଵୈରୀ ହତୋ ଭୁଵନକଣ୍ଟକଦୁର୍ଵିଭାଵ୍ଯଃ । କୀର୍ତିଃ କୃତା ନନୁ ଜଗତ୍ସୁ କୃପା ଵିଧେଯା- ପ୍ଯସ୍ମାଂଶ୍ଚ ପାହି ଜନନି ପ୍ରଥିତପ୍ରଭାଵେ
ମାଆ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶତ୍ରୁ, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ଅସ୍ଥିରତା ଥିଲା, ଏବଂ ଯାହାକୁ କେହି ଜିତିପାରିବା ଅସମ୍ଭବ ଥିଲା, ସେ ମାରିଦିଆଯାଇଛି । ତୁମର ମହିମା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଛି । ଏବେ ଦୟା ଦେଖାଯିବା ଚାହିଁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ମାଆ, ତୁମର ପ୍ରଭାବ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ସୁରୈର୍ଦେଵୀ ତାନୁଵାଚ ମୃଦୁସ୍ଵରା । ଅନ୍ଯତ୍କାର୍ଯଂ ଚ ଦୁଃସାଧ୍ଯଂ ବ୍ରୁଵନ୍ତୁ ସୁରସତ୍ତମାଃ
ବ୍ୟାସ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଲେ: ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, ଦେବୀ ମୃଦୁ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ: 'ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ କିଛି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାମ ଅଛି, ସେଥିରେ କହନ୍ତୁ ।'
ଯଦା ଯଦା ହି ଦେଵାନାଂ କାର୍ଯଂ ସ୍ଯାଦତିଦୁର୍ଘଟମ୍ । ସ୍ମର୍ତଵ୍ଯାହଂ ତଦା ଶୀଘ୍ରଂ ନାଶଯିଷ୍ଯାମି ଚାପଦମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେବେଳେ କିଛି କାମ ବହୁତ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ ହୋଇଯିବ, ସେତେବେଳେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବା; ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଭାବେ ସେ ଆପଦକୁ ଦୂର କରିଦେବି ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ସର୍ଵଂ କୃତଂ ତ୍ଵଯା ଦେଵି କାର୍ଯଂ ନଃ ଖଲୁ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ । ଯଦଯଂ ନିହତଃ ଶତ୍ରୁରସ୍ମାକଂ ମହିଷାସୁରଃ
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ଦେବୀ, ଆମର ସମସ୍ତ କାମ ତୁମେ ପୂରଣ କରିଦେଲେ, କାରଣ ଆମର ଶତ୍ରୁ ମହିଷାସୁରକୁ ତୁମେ ନିହତ କରିଛ ।
ସ୍ମରିଷ୍ଯାମୋ ଯଥା ତେଽମ୍ବ ସଦୈଵ ପଦପଙ୍କଜମ୍ । ତଥା କୁରୁ ଜଗନ୍ମାତର୍ଭକ୍ତିଂ ତ୍ଵଯ୍ଯପ୍ଯଚଞ୍ଚଲାମ୍
ମାଆ, ଆମେ ସଦା ତୁମର ପଦପଙ୍କଜକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା; ଜଗତମାତା, ଆମର ଭକ୍ତି ତୁମେ ଅଚଳ ରଖ ।
ଅପରାଧସହସ୍ରାଣି ମାତୈଵ ସହତେ ସଦା । ଇତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜଗଦ୍ଯୋନିଂ ନ ଭଜନ୍ତେ କୁତୋ ଜନାଃ
ମାଆ ସଦା ହଜାର ହଜାର ଅପରାଧକୁ ସହିଥାନ୍ତି; ଏହି କଥା ଜାଣି, ଲୋକେ କିଏ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ପୂଜା କରିନାହାନ୍ତି?
ଦ୍ଵୌ ସୁପର୍ଣୋ ତୁ ଦେହେଽସ୍ମିଂସ୍ତଯୋଃ ସଖ୍ଯଂ ନିରନ୍ତରମ୍ । ନାନ୍ଯଃ ସଖା ତୃତୀଯୋଽସ୍ତି ଯୋଽପରାଧଂ ସହେତ ହି
ଏହି ଶରୀରରେ ଦୁଇଟି ପକ୍ଷୀ ରହିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଦା ସଖ୍ୟତା ଅଟୁଟ ଅଛି; ତୃତୀୟ କୌଣସି ସଖା ନାହିଁ, ଯେଉଁଠି ଅପରାଧକୁ ସହିପାରିବ ।
ତସ୍ମାଜ୍ଜୀଵଃ ସଖାଯଂ ତ୍ଵାଂ ହିତ୍ଵା କିଂ ନୁ କରିଷ୍ଯତି । ପାପାତ୍ମା ମନ୍ଦଭାଗ୍ଯୋଽସୌ ସୁରମାନୁଷଯୋନିଷୁ
ତେଣୁ ଜୀବ ତୁମକୁ ସଖା ଭାବରେ ଛାଡି ଏହି ଜଗତରେ କଣ କରିପାରିବ? ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଦେବ ଓ ମାନବ ଜନ୍ମରେ ଘୁଞ୍ଚିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବ ।
ପ୍ରାପ୍ଯ ଦେହଂ ସୁଦୁଷ୍ପ୍ରାପଂ ନ ସ୍ମରେତ୍ତ୍ଵାଂ ନରାଧମଃ । ମନସା କର୍ମଣା ଵାଚା ବ୍ରୂମଃ ସତ୍ଯଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଶରୀର ପାଇଲା ପରେ, ଯଦି କୌଣସି ନିମ୍ନ ମନୁଷ୍ୟ ମନ, କାର୍ଯ୍ୟ, କିମ୍ବା ବାଣୀରେ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରିନାହାନ୍ତି, ଆମେ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ପୁନଃପୁନଃ କହୁଛୁ ।
ସୁଖେ ଵାପ୍ଯଥଵା ଦୁଃଖେ ତ୍ଵଂ ନଃ ଶରଣମଦ୍ଭୁତମ୍ । ପାହି ନଃ ସତତଂ ଦେଵି ସର୍ଵୈସ୍ତଵ ଵରାଯୁଧୈଃ
ସୁଖ କିମ୍ବା ଦୁଃଖ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ତୁମେ ଆମର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଆଶ୍ରୟ; ଦେବୀ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସଦା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର ।
ଅନ୍ଯଥା ଶରଣଂ ନାସ୍ତି ତ୍ଵତ୍ପାଦାମ୍ବୁଜରେଣୁତଃ । ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ସୁରୈର୍ଦେଵୀ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ । ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵାସ୍ତାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ନିର୍ଗତାମ୍
ତୁମର ପଦଅମ୍ବୁଜର ଧୂଳି ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ । ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଦେବତାମାନେ ଏପରି ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ପରେ, ଦେବୀ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ । ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ କରି ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ମହିଷଵଧାନନ୍ତରଂ ପୃଥିଵୀସୁଖଵର୍ଣନମ୍ ଜନମେଜଯ ଉଵାଚ - ଅଥାଦ୍ଭୁତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମୁନେ ପ୍ରଭାଵଂ ଦେଵ୍ଯା ଜଗଚ୍ଛାନ୍ତିକରଂ ପରଞ୍ଚ । ନ ତୃପ୍ତିରସ୍ତି ଦ୍ଵିଜଵର୍ଯ ଶୃଣ୍ଵତଃ କଥାମୃତଂ ତେ ମୁଖପଦ୍ମଜାତମ୍
ଜନମେଜୟ କହିଲେ: ମୁନି, ଦେବୀଙ୍କର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି, ଯାହା ଜଗତକୁ ଶାନ୍ତି ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ମୁଁ ତୁମର ମୁଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଥାମୃତ ଶୁଣିଲେ ମୋର ଏପରି ତୃପ୍ତି ନାହିଁ, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ଅନ୍ତର୍ହିତାଯାଂ ଚ ତଦା ଭଵାନ୍ଯା ଚକ୍ରୁଶ୍ଚ କିଂ ଦେଵପୁରୋଗମାସ୍ତେ । ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚରିତ୍ର ପରମଂ ପଵିତ୍ରଂ ଦୁରାପମେଵାଲ୍ପପୁଣ୍ଯୈର୍ନରାଣାମ୍
ଭବାନୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲା ପରେ, ସେ ସମୟରେ ଦେବତାମାନେ କଣ କରିଲେ? ଦେବୀଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ, ଅଳ୍ପ ପୁଣ୍ୟ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ।
କସ୍ତୃପ୍ତିମାପ୍ନୋତି କଥାମୃତେନ ଭିନ୍ନୋଽଲ୍ପଭାଗ୍ଯାତ୍ପଟୁକର୍ଣରନ୍ଧ୍ରଃ । ପୀତେନ ଯେନାମରତାଂ ପ୍ରଯାତି ଧିକ୍ତାନ୍ନରାନ୍ ଯେ ନ ପିବନ୍ତି ସାଦରମ୍
ଏହି କଥାମୃତ ଶୁଣି ତୃପ୍ତି କିଏ ପାଇପାରିବ, ଯଦି ତାଙ୍କର କାନ ଦୁଃଖରେ ଅଟିଯାଇଛି? ଏହା ପିଇଲେ ଅମରତ୍ୱ ମିଳେ — ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଆଦରରେ ପିଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜକୁ ଲଜ୍ଜା ଦେଉ ।
ଲୀଲାଚରିତ୍ରଂ ଜଗଦମ୍ବିକାଯା ରକ୍ଷାନ୍ଵିତଂ ଦେଵମହାମୁନୀନାମ୍ । ସଂସାରଵାର୍ଧେସ୍ତରଣଂ ନରାଣାଂ କଥଂ କୃତଜ୍ଞା ହି ପରିତ୍ଯଜେଯୁଃ
ଜଗଦମ୍ବାଙ୍କର ଲୀଳା ଏବଂ କାର୍ଯ୍ୟ, ଦେବତା ଓ ମହାମୁନିମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଥାଏ, ଏହା ଲୋକମାନେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପାଇଁ ସାଧନ; କୃତଜ୍ଞ ଲୋକମାନେ କିପରି ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିପାରିବେ?
ମୁକ୍ତାଶ୍ଚ ଯେ ଚୈଵ ମୁମୁକ୍ଷଵଶ୍ଚ ସଂସାରିଣୋ ରୋଗଯୁତାଶ୍ଚ କେଚିତ୍ । ତେଷାଂ ସଦା ଶ୍ରୋତ୍ରପୁଟୈଶ୍ଚ ପେଯଂ ସର୍ଵାର୍ଥଦଂ ଵେଦଵିଦୋ ଵଦନ୍ତି
ଯେମାନେ ମୁକ୍ତ, ଯେମାନେ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁ, ଏବଂ ଯେମାନେ ସଂସାରରେ ବନ୍ଧା ଅଛନ୍ତି କିମ୍ବା ରୋଗରେ ପୀଡିତ, ସେମାନେ ସଦା ଏହି କଥାମୃତକୁ କାନ ଦ୍ୱାରା ପିବିବା ଉଚିତ; ଏହା ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରେ, ବେଦଜ୍ଞମାନେ ଏହି କଥା କହନ୍ତି ।
ତଥା ଵିଶେଷେଣ ମୁନେ ନୃପାଣାଂ ଧର୍ମାର୍ଥକାମେଷୁ ସଦା ରତାନାମ୍ । ମୁକ୍ତାଶ୍ଚ ଯସ୍ମାତ୍ଖଲୁ ତତ୍ପିବନ୍ତି କଥଂ ନ ପେଯଂ ରହିତୈଶ୍ଚ ତେଭ୍ଯଃ
ମୁନି, ଏହି କଥାମୃତ ରାଜାମାନେ, ଯେମାନେ ସଦା ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମରେ ଲଗ୍ନ, ଏବଂ ମୁକ୍ତମାନେ ମଧ୍ୟ ପିଇଥାନ୍ତି; ତେଣୁ ଏହାକୁ ଯେମାନେ ଏହି ଗୁଣରୁ ବଞ୍ଚିତ, ସେମାନେ କିପରି ପିବିବେ ନାହିଁ?
ଯୈଃ ପୂଜିତା ପୂର୍ଵଭଵେ ଭଵାନୀ ସତ୍କୁନ୍ଦପୁଷ୍ପୈରଥ ଚମ୍ପକୈଶ୍ଚ । ବୈଲ୍ଵୈର୍ଦଲୈସ୍ତେ ଭୁଵି ଭୋଗଯୁକ୍ତା ନୃପା ଭଵନ୍ତୀତ୍ଯନୁମେଯମେଵମ୍
ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ଭବାନୀଙ୍କୁ ତାଜା ଜାସ୍ମିନ, ଚମ୍ପା ଫୁଲ କିମ୍ବା ବେଳ ପତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିଥାନ୍ତି — ଏହିପରି ଅନୁମାନ କରାଯାଏ ।
ଯେ ଭକ୍ତିହୀନା ସମଵାପ୍ଯ ଦେହଂ ତଂ ମାନୁଷଂ ଭାରତଭୂମିଭାଗେ । ଯୈର୍ନାର୍ଚିତା ତେ ଧନଧାନ୍ଯହୀନା ରୋଗାନ୍ଵିତାଃ ସନ୍ତତିଵର୍ଜିତାଶ୍ଚ
ଯେମାନେ ଭକ୍ତି ବିନା ଭାରତ ଭୂମିରେ ମାନବ ଶରୀର ପାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜଗନ୍ନାତୀଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟ ରହିତ, ରୋଗରେ ପୀଡିତ ଓ ସନ୍ତାନ ବିନା ହୋଇ ରହନ୍ତି।
ଭ୍ରମନ୍ତି ନିତ୍ଯଂ କିଲ ଦାସଭୂତା ଆଜ୍ଞାକରାଃ କେଵଲଭାରଵାହାଃ । ଦିଵାନିଶଂ ସ୍ଵାର୍ଥପରାଃ କଦାପି ନୈଵାପ୍ନୁଵନ୍ତ୍ଯୌଦରପୂର୍ତିମାତ୍ରମ୍
ସେମାନେ ସଦା ଚକ୍ରବାତ ଭାବରେ ଦାସ ହୋଇ ଘୁରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ, ଦିନ ରାତି ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥରେ ଲିନ ରହି, କେବେ ମଧ୍ୟ ପେଟ ଭରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ମିଳେ ନାହିଁ।
ଅନ୍ଧାଶ୍ଚ ମୂକା ବଧିରାଶ୍ଚ ଖଞ୍ଜାଃ କୁଷ୍ଠାନ୍ଵିତା ଯେ ଭୁଵି ଦୁଃଖଭାଜଃ । ତତ୍ରାନୁମାନଂ କଵିଭିର୍ଵିଧେଯଂ ନାରାଧିତା ତୈଃ ସତତଂ ଭଵାନୀ
ଏଠାରେ ଯେମାନେ ଅନ୍ଧ, ଗୁଙ୍ଗା, ବେହେରା, ଲଙ୍ଗଡା ବା କୁଷ୍ଠରେ ପୀଡିତ ଓ ପୃଥିବୀରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଅନୁମାନ କରନ୍ତି ଯେ ସେମାନେ ସଦା ଭବାନୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିନାହାନ୍ତି।
ଯେ ରାଜଭୋଗାନ୍ଵିତଋଦ୍ଧିପୂର୍ଣାଃ ସଂସେଵ୍ଯମାନା ବହୁଭିର୍ମନୁଷ୍ଯୈଃ । ଦୃଶ୍ଯନ୍ତି ଯେ ଵା ଵିଭଵୈଃ ସମେତା- ସ୍ତୈଃ ପୂଜିତାମ୍ବେତ୍ଯନୁମେଯମେଵ
ଯେମାନେ ରାଜସୁଖ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅନେକ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ, ବହୁ ଧନ-ସମ୍ପତି ରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ, ସେମାନେ ମାଆଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଛନ୍ତି ବୋଲି ବୁଝିବାକୁ ହୁଏ।
ତସ୍ମାତ୍ସତ୍ଯଵତୀସୂନୋ ଦେଵ୍ଯାଶ୍ଚରିତମୁତ୍ତମମ୍ । କଥଯସ୍ଵ କୃପାଂ କୃତ୍ଵା ଦଯାଵାନସି ସାମ୍ପ୍ରତମ୍
ସେହିପରି, ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ଦୟା କରି ଦେବୀଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚରିତ୍ର କଥା କହ, ଏବେ ତୁମେ ଦୟାଳୁ ଅଛ।
ହତ୍ଵା ତଂ ମହିଷଂ ପାପଂ ସ୍ତୁତା ସମ୍ପୂଜିତା ସୁରୈଃ । କ୍ଵ ଗତା ସା ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସର୍ଵତେଜଃସମୁଦ୍ଭଵା
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରିଲେ ଓ ସ୍ତୁତି କଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ତେଜର ମୂଳ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ କେଉଁଠି ଗଲେ?
କଥିତଂ ତେ ମହାଭାଗ ଗତାନ୍ତର୍ଧାନମାଶୁ ସା । ସ୍ଵର୍ଗେ ଵା ମୃତ୍ଯୁଲୋକେ ଵା ସଂସ୍ଥିତା ଭୁଵନେଶ୍ଵରୀ
ହେ ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଛି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ; ସ୍ୱର୍ଗରେ କିମ୍ବା ମର୍ତ୍ୟଲୋକରେ, ସେ ଭୁବନେଶ୍ୱରୀ ବସିଛନ୍ତି।
ଲଯଂ ଗତା ଵା ତତ୍ରୈଵ ଵୈକୁଣ୍ଠେ ଵା ସମାଶ୍ରିତା । ଅଥଵା ହେମଶୈଲେ ସା ତତ୍ତ୍ଵତୋ ମେ ଵଦାଧୁନା
କିମ୍ବା ସେ ସେଠାରେ ଲୟ ହୋଇଗଲେ, କିମ୍ବା ବୈକୁଣ୍ଠରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଲେ, କିମ୍ବା ସୋନା ପାହାଡ଼ରେ ଅଛନ୍ତି—ସତ୍ୟ କହ, ଏବେ ମୋତେ ଜଣା।