ତାମୁଵାଚ ବଲୋନ୍ମତ୍ତସ୍ତିଷ୍ଠ ଦେଵି ରଣାଂଗଣେ
ସେ ଶକ୍ତିରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଦେବୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଦେବୀ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଠିଆ ରୁହ।"
ମୂର୍ଖାଽସି ମଦମତ୍ତାଽଦ୍ଯ ଯନ୍ମଯା ସହ ସଂଗରମ୍ 5.18.
ତୁମେ ମୂର୍ଖ ଏବଂ ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହେଉଛ, ଆଜି ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ।
ହତ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ନିହନିଷ୍ଯାମି ଦେଵାନ୍କପଟପଂ ଡିତାନ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେଇ, ସେଇ ଠକା ଦେବତାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ସଂହାର କରିଦେବି।
ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ କରିଷ୍ଯାମି ନିରାତଂକାନ୍ହତ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ସୁରସତ୍ତମାନ୍
ଦେବୀ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେକୁ ଭୟମୁକ୍ତ କରିଦେବି।"
ପୀତ୍ଵାଽଦ୍ଯ ମାଧଵୀମିଷ୍ଟାଂ ଶାତଯାମି ରଣେଽଧମ
ଆଜି ମୁଁ ମାଧବୀ ମଦ ପିଇ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ତୁମକୁ କଟିଦେବି, ହେ ନିଚ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ପପୌ ପୁନଃ ପୁନଃ କ୍ରୋଧାଦ୍ଧଂତୁକାମା ମହାସୁରମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ, "ମହାସୁରଙ୍କୁ ମାରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ, ସେ ପୁନିପୁନି ମଦ ପିଲେ।"
ପୀତ୍ଵା ଦ୍ରାକ୍ଷାସଵଂ ମିଷ୍ଟଂ ଶଲୂମାଦାଯ ସତ୍ଵରା
ମିଠା ଦ୍ରାକ୍ଷା ମଦ ପିଇ, ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ବଣ୍ଡୁକ ଧରିଲେ।
ଦେଵାସ୍ତାଂ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ପ୍ରେମ୍ଣା ଚକ୍ରୁଃ କୁସୁମ ଵର୍ଷଣମ୍
ଦେବତାମାନେ ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ଏବଂ ଫୁଲ ବର୍ଷା କଲେ।
ଋଷଯଃ ସିଦ୍ଧଗଂଧର୍ଵାଃ ପିଶାଚୋରଗଚାରଣାଃ
ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ନାଗ ଏବଂ ଚାରଣମାନେ,
ସୋଽପି ନାନାଵିଧାନ୍ଦେହାନ୍କୃତ୍ଵା କୃତ୍ଵା ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ପୁନିପୁନି ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ଏବଂ ଦେହ ଧାରଣ କଲେ।
ଚଂଡିକାଽପି ଚ ତଂ ପାପଂ ତ୍ରିଶୂଲେନ ବଲାଦଧୃଦି
ଚଣ୍ଡିକା ତାଙ୍କ ତ୍ରିଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ପାପୀକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ହୃଦୟରେ ଘାତ କଲେ।
ତାଡିତୋଽସୌ ପପାତୋର୍ଵ୍ଯାଂ ମୂର୍ଛାଂମାପ ମୁହୂର୍ତକମ୍ 5.18.
ଘାତ ଖାଇ ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଅଚେତନ ହେଲେ।
ଵିନିହତ୍ଯ ପଦାଘାତୈର୍ଜହାସ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ପାଦ ଘାତରେ ତାଙ୍କୁ ଦଳିଦେଇ, ଦେବୀ ପୁନିପୁନି ହସିଲେ।
ତତୋ ଦେଵୀ ସହସ୍ରାରଂ ସୁନାଭଂ ଚକ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ତାପରେ ଦେବୀ ହଜାରଟି କାଠି ଥିବା ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ର ତୁଳିଲେ।
ପଶ୍ଯ ଚକ୍ରଂ ମଦାଂଧାଦ୍ଯ ତଵ କଂଠନିକୃଂତନମ୍
ହେ ମତ୍ତ ହୋଇଥିବା, ଏହି ଚକ୍ରକୁ ଦେଖ, ଯାହା ତୋର ଗଳା କାଟିଦେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଦାରୁଣଂ ଚକ୍ରଂ ମୁମୋଚ ଜଗଦଂବିକା
ଏଭଳି କହି, ଜଗଦମ୍ବିକା ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ର ଛାଡିଦେଲେ।
ସୁସ୍ରାଵ ରୁଧିରଂ ଚୋଷ୍ଣଂ କଂଠନାଲାଦ୍ଗିରେର୍ଯଥା
ତାଙ୍କର ଗଳାରୁ ପାହାଡ଼ରୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିବା ପରି ତାତି ରକ୍ତ ବହିଲା।
କବଂଧସ୍ତସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ଭ୍ରମନ୍ଵୈ ପତିତଃ କ୍ଷିତୌ
ସେଇ ଦାୟତ୍ୟର ମୁଣ୍ଡହୀନ ଦେହ ଘୂରିଘୂରି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ସିଂହସ୍ତ୍ଵତିବଲାସ୍ତତ୍ର ପଲାଯନପରାନଥ
ସେଠାରେ ସିଂହମାନେ ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଭୟରେ ପଳାଇଯାଇଲେ।
ମୃତେ ଚ ମହିଷେ କ୍ରୂରେ ଦାନଵା ଭଯପୀଡିତାଃ
ଯେତେବେଳେ କ୍ରୂର ମହିଷ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଆନନ୍ଦଂ ପରମଂ ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵାସ୍ତସ୍ମିନ୍ନିପାତିତେ
ମହିଷ ପଡ଼ିଯିବା ପରେ ଦେବତାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଲେ।
ଚଂଡିକାଽପି ରଣଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଶୁଭେ ଦେଶେଽଥ ସଂସ୍ଥିତା 5.18.
ଚଣ୍ଡିକା ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ର ଛାଡ଼ି ଏକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ଦେଵୀସାନ୍ତ୍ଵନମ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଅଥ ପ୍ରମୁଦିତାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵା ଇନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ । ମହିଷଂ ନିହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଜଗଦମ୍ବିକାମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଖୁସି ହୋଇ, ମହିଷଙ୍କୁ ମୃତ ଦେଖି, ଜଗଦମ୍ବାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ବ୍ରହ୍ମା ସୃଜତ୍ଯଵତି ଵିଷ୍ଣୁରିଦଂ ମହେଶଃ ଶକ୍ତ୍ଯା ତଵୈଵ ହରତେ ନନୁ ଚାନ୍ତକାଲେ
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ମହେଶ ନାଶ କରନ୍ତି—ଏହା ସବୁ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ, ବିଶେଷକରି ସମୟ ଶେଷରେ।
କୀର୍ତିର୍ମତିଃ ସ୍ମୃତିଗତୀ କରୁଣା ଦଯା ତ୍ଵଂ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଧୃତିଶ୍ଚ ଵସୁଧା କମଲାଜପା ଚ । ପୁଷ୍ଟିଃ କଲାଥ ଵିଜଯା ଗିରିଜା ଜଯା ତ୍ଵଂ ତୁଷ୍ଟିଃ ପ୍ରମା ତ୍ଵମସି ବୁଦ୍ଧିରୁମା ରମା ଚ
ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତି, ବୁଦ୍ଧି, ସ୍ମୃତି, ମନର ପଥ, କରୁଣା, ଦୟା, ଶ୍ରଦ୍ଧା, ଧୃତି, ପୃଥିବୀ, ପଦ୍ମରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ପୋଷଣ, କଳା, ବିଜୟ, ଗିରିଜା, ଜୟ, ସନ୍ତୋଷ, ମାପ, ବୁଦ୍ଧି, ଉମା ଓ ରମା।
ଵିଦ୍ଯା କ୍ଷମା ଜଗତି କାନ୍ତିରପୀହ ମେଧା ସର୍ଵଂ ତ୍ଵମେଵ ଵିଦିତା ଭୁଵନତ୍ରଯେଽସ୍ମିନ୍ । ଆଭିର୍ଵିନା ତଵ ତୁ ଶକ୍ତିଭିରାଶୁ କର୍ତୁଂ କୋ ଵା କ୍ଷମଃ ସକଲଲୋକନିଵାସଭୂମେ
ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ଖ୍ଷମା, ଏହି ଜଗତରେ ଶୋଭା ଓ ବୁଦ୍ଧି; ଏହି ତିନି ଲୋକରେ କେବଳ ତୁମେ ଜଣାଶୁଣା; ତୁମ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆଧାର ହେଉଥିବା, କିଏ କିଛି କରିପାରିବ?
ତ୍ଵଂ ଧାରଣା ନନୁ ନ ଚେଦସି କୂର୍ମନାଗୌ ଧର୍ତୁଂ କ୍ଷମୌ କଥମିଲାମପି ତୌ ଭଵେତାମ୍ । ପୃଥ୍ଵୀ ନ ଚେତ୍ତ୍ଵମସି ଵା ଗଗନେ କଥଂ ସ୍ଥା- ସ୍ଯତ୍ଯେତଦମ୍ବ ନିଖିଲଂ ବହୁଭାରଯୁକ୍ତମ୍
ତୁମେ ଧାରଣା; ଯଦି ତୁମେ ନଥାନ୍ତୁ, କୂର୍ମ ଓ ଅନନ୍ତ କିପରି ପୃଥିବୀକୁ ଧରିପାରିବେ? ତୁମେ ପୃଥିବୀ ନଥିଲେ, ଏହି ଭାରୀ ଜଗତ ଆକାଶରେ କିପରି ରହିପାରିବ, ମା?
ଯେ ଵା ସ୍ତୁଵନ୍ତି ମନୁଜା ଅମରାନ୍ଵିମୂଢା ମାଯାଗୁଣୈସ୍ତଵ ଚତୁର୍ମୁଖଵିଷ୍ଣୁରୁଦ୍ରାନ୍ । ଶୁଭ୍ରାଂଶୁଵହ୍ନିଯମଵାଯୁଗଣେଶମୁଖ୍ଯାନ୍ କିଂ ତ୍ଵାମୃତେ ଜନନି ତେ ପ୍ରଭଵନ୍ତି କାର୍ଯେ
ଯେମାନେ ତୁମ ମାୟା ଗୁଣରେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଯମ, ବାୟୁ, ଗଣେଶ ଆଦି ଦେବତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ତୁମେ ଛାଡ଼ି ତାଙ୍କର କିଛି କ୍ଷମତା ନାହିଁ, ମା।
ଯେ ଜୁହ୍ଵତି ପ୍ରଵିତତେଽଲ୍ପଧିଯୋଽମ୍ବ ଯଜ୍ଞେ ଵହ୍ନୌ ସୁରାନ୍ସମଧିକୃତ୍ଯ ହଵିଃ ସମୃଦ୍ଧମ୍ । ସ୍ଵାହା ନ ଚେତ୍ତ୍ଵମସି ତେ କଥମାପୁରଦ୍ଧା ତ୍ଵାମେଵ କିଂ ନ ହି ଯଜନ୍ତି ତତୋ ହି ମୂଢାଃ
ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକମାନେ ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନିକୁ ହବି ଦେଇ ଦେବତାଙ୍କୁ ଡାକନ୍ତି; ତୁମେ ସ୍ୱାହା ନଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଅର୍ପଣ କିପରି ସଫଳ ହେବ? ତେଣୁ ମୂଢ଼ମାନେ କାହିଁକି ତୁମକୁ ଏକାକି ପୂଜା କରନ୍ତିନାହିଁ?
ଭୋଗପ୍ରଦାସି ଭଵତୀହ ଚରାଚରାଣାଂ ସ୍ଵାଂଶୈର୍ଦଦାସି ଖଲୁ ଜୀଵନମେଵ ନିତ୍ଯମ୍ । ସ୍ଵୀଯାନ୍ସୁରାଞ୍ଜନନି ପୋଷଯସୀହ ଯଦ୍ଵ- ତ୍ତଦ୍ଵତ୍ପରାନପି ଚ ପାଲଯସୀତି ହେତୋଃ
ତୁମେ ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ଚଳାଚଳ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୋଗ ଦେଉଛ; ତୁମ ଅଂଶରେ ସଦା ଜୀବନ ଦେଉଛ; ତୁମ ଦେବତାମାନେକୁ ପୋଷଣ କରୁଛ, ଏହି କାରଣରୁ ଅନ୍ୟମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ରକ୍ଷା କରୁଛ।