ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମପି କଲ୍ଯାଣି ମାମନାଦୃତ୍ଯ ଭୂପତିମ୍
ତେଣୁ, ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ, ତୁମ ପତିକୁ, ଅବହେଳା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଵଚନଂ କୁରୁ ମେ ତଥ୍ଯଂ ନାରୀଣାଂ ପରମଂ ହିତମ୍ 5.18.
ମୋ କଥାକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ମାନ; ଏହା ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ମଙ୍ଗଳ।
ଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ହତ୍ଵା ତ୍ଵାମସୁରାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଯମିଷ୍ଯାମି ଯଥାସୁଖମ୍
ଦେବୀ କହିଲେ: ତୁମେ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ମରିବା ପରେ, ମୁଁ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆନନ୍ଦ କରିବି।
ଯଦା ଯଦା ହି ସାଧୂନାଂ ଦୁଃଖଂ ଭଵତି ଦାନଵ
ହେ ଦାନବ, ଯେତେବେଳେ ଭଲମନେଷ୍ଠାଙ୍କ ଉପରେ ଦୁଃଖ ଆସେ, ସେତେବେଳେ—
ଅରୂପାଯାଶ୍ଚ ମେ ରୂପମଜନ୍ମାଯାଶ୍ଚ ଜନ୍ମ ଚ
ମୋର ରୂପ ଅରୂପରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଜନ୍ମ ଅଜନ୍ମରୁ ହୁଏ।
ସତ୍ଯଂ ବ୍ରଵୀମି ଜାନୀହି ପ୍ରାର୍ଥିତାହଂ ସୁରୈ କିଲ
ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି—ଏହି କଥା ଜାଣ; ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ଡାକିଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଵା ଗଚ୍ଛ ପାତାଲମସୁରାଲଯମ୍
ତେଣୁ, ଯୁଦ୍ଧ କର କିମ୍ବା ତୁମ ଦାନବମାନଙ୍କ ଅଧୋଲୋକକୁ ଯାଅ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଯୁଦ୍ଧକାମଃ ସ୍ଥିତସ୍ତତ୍ର ସଂଗ୍ରାମାଂଗଣଭୂମିଷୁ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ମୁମୋଚ ତରସା ବାଣାନ୍କର୍ଣାଽଽକୃଷ୍ଟାଞ୍ଛିଲାଶିତାନ୍
ସେ ତୀବ୍ର ଗତିରେ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଟାଣି, ପାଥର ପରି ଧାର ତୀର ଛାଡିଲେ।
ତଯୋଃ ପରସ୍ପରଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ସଂବଭୂଵ ଭଯପ୍ରଦମ୍
ସେମାନଙ୍କ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ମଧ୍ଯେ ଦୁର୍ଧର ଆଗତ୍ଯ ମୁମୋଚ ଶିଲୀମୁଖାନ୍
ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ଧର ଆସି, ପାଥର ମୁଣ୍ଡି ତୀର ଛାଡିଲେ।
ତତୋ ଭଗଵତୀ କ୍ରୁଦ୍ଧା ତଂ ଜଘାନ ଶିତୈଃ ଶରୈଃ 5.18.
ତାପରେ ଭଗବତୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତାକୁ ଧାର ତୀରରେ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ।
ତଂ ତଯା ନିହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରିନେତ୍ରଃ ପରମାସ୍ତ୍ରଵିତ୍
ତାଙ୍କୁ ସେ ଦେବୀ ହତ କରିବାକୁ ଦେଖି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ରର ଅଧିକାରୀ ଭଗବାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଅନାଗତାଂସ୍ତୁ ଚିଚ୍ଛେଦ ଦେଵୀ ତାନ୍ଵିଶିଖୈଃ ଶରାନ୍
ଯେଉଁମାନେ ଏଉଁଠି ଆସିନଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବୀ ତୀରବାଣରେ କାଟିଦେଲେ।
ଅନ୍ଧକସ୍ତ୍ଵାଜ ଗାମାଶୁ ହତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
କିନ୍ତୁ ଅନ୍ଧକ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବାଙ୍କୁ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ହତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଭୂମିକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ସିଂହସ୍ତୁ ନଖଘାତେନ ତଂ ହତ୍ଵା ବଲଵତ୍ତରମ୍
ସିଂହଟି ନଖର ଆଘାତରେ ଏକ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିଦେଲା।
ତାନ୍ରଣେ ନିହତାନ୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦାନଵୋ ଵିସ୍ମଯଂ ଗତଃ
ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ସହଯୋଗୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବାକୁ ଦେଖି, ଦାନବଟି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଦ୍ଵିଧା ଚକ୍ରେ ଶରାନ୍ଦେଵୀ ତାନପ୍ରାପ୍ତାଞ୍ଛିଲୀମୁଖୈଃ
ଯେଉଁ ତୀରଗୁଡ଼ିକ ଦେବୀଙ୍କୁ ଛୁଇଁଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ତିନି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ପଙ୍ଖ ଥିବା ତୀରରେ ଦୁଇଟି ଭାଗରେ ଭାଗିଦେଲେ।
ସ ଗଦାଭିହତୋ ମୂର୍ଛାମଵାପାମରବାଧକଃ
ଯିଏ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଥିଲେ, ସେ ଗଦାର ଆଘାତରେ ଅଚେତନ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଜଘାନ ଗଦଯା ସିଂହଂ ମୂର୍ଧ୍ନି କ୍ରୋଧସମନ୍ଵିତଃ
କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ତାଙ୍କର ଗଦା ଦ୍ୱାରା ସିଂହର ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଵିହାଯ ପୌରୁଷଂ ରୂପଂ ସୋଽପି ସିଂହୋ ବଭୂଵ ହ
ସେ ତାଙ୍କର ମାନବ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ସିଂହ ହେଇଗଲେ।
ତଂ ଚ କେସରିଣଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦେଵୀ କ୍ରୁଦ୍ଧା ହ୍ଯଯୋମୁଖୈଃ 5.18.
ସେ ସିଂହଟିକୁ ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଲୋହା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ ହରିରୂପଂ ତୁ ଗଜୋ ଭୂତ୍ଵା ମଦସ୍ରଵଃ
ତାପରେ ସେ ସିଂହ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ମଦରେ ଭିଜିଥିବା ହାତୀ ହେଇଗଲେ।
ଆଗଚ୍ଛଂତଂ ଗିରେଃ ଶୃଂଗଂ ଦେଵୀ ବାଣୈଃ ଶିଲାଶିତୈଃ
ସେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଆସୁଥିବାବେଳେ, ଦେବୀ ପାଥର ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ବାଣରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଉତ୍ପତ୍ଯ ଚ ତଦା ସିଂହସ୍ତସ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ ସିଂହଟି ଉଡ଼ି ଯାଇ, ସେ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଦଢ଼ି ରହିଲା।
ଵିହାଯ ଗଜରୂପଂ ଚ ବଭୂଵାଷ୍ଟାପଦୀ ତଥା
ସେ ହାତୀ ରୂପକୁ ଛାଡ଼ି, ପୁଣି ଅଷ୍ଟପଦୀ ପଶୁ ହେଇଗଲେ।
ତଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଶରଭଂ ଦେଵୀ ଖଡ୍ଗେନ ସା ରୁଷାଽନ୍ଵିତା
ସେ ଶରଭ ପଶୁକୁ ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ ତାଙ୍କର ତଳୱାରରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତଯୋଃ ପରସ୍ପରଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ବଭୂଵାତି ଭଯପ୍ରଦମ୍
ସେମାନଙ୍କ ଦୁହେଁ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଭୟଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ପୁଚ୍ଛପ୍ରଭ୍ରମଣେନାଶୁ ଶୃଂଗଘାତୈର୍ମହାସୁରଃ
ବଡ଼ ଦାନବଟି ତାଙ୍କର ପୁଛ ଦ୍ୱାରା ତୁରନ୍ତ ଘୁରାଇ, ଶିଙ୍ଗର ଆଘାତରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ପୁଚ୍ଛେନ ପର୍ଵତାଞ୍ଛୃଂଗେ ଗୃହୀତ୍ଵା ଭ୍ରାମଯନ୍ବଲାତ୍
ସେ ତାଙ୍କର ପୁଛରେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଧରି, ଶକ୍ତିରେ ଘୁରାଇ ଚାଲିଥିଲେ।