ଅନୁକୂଲ ପତିଶ୍ଚାହଂ ଭଵିଷ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ ଇତ୍ଯାଽଽକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ସୈରଂଧ୍ରୀ ପ୍ରାହ ତାଂ ତଦା
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ସ୍ୱାମୀ ହେବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ କାମଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦା 5.17.
ହସି, କାମଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ସେ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ରୂପଵାନ୍ବଲଵାନ୍କାଂତୋ ଵଯସା ତ୍ଵତ୍ସମଃ ପୁନଃ
ସେ ରୂପବାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆକର୍ଷକ ଏବଂ ବୟସରେ ତୁମ ସମାନ।
ପିତାଽପି ତେ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ପରିତପ୍ଯତି ସର୍ଵଥା
ବଡ଼ ଆଖିଅଥିବା ତୁମ ପିତା ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦୁଃଖିତ।
ଇତ୍ଯାହାଽସ୍ମାନ୍ସ ନୃପତିର୍ଵିନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏପରି କହି, ସେ ରାଜା ପୁନିପୁନି ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଵକ୍ତୁଂ ଶକ୍ତା ଵଯଂ ନ ତ୍ଵାଂ ହଠଧର୍ମରତାଂ ପୁନଃ
ତୁମେ ଜିଦ୍ଧିରେ ଲଗିଥିବାରୁ, ଆମେ ପୁଣି ତୁମ ସହ କଥା ହେବାକୁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ।
ଭର୍ତାରଂ ସେଵମାନା ଵୈ ନାରୀ ସ୍ଵର୍ଗମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜୀଉ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ମନ୍ଦୋଦର୍ଯୁଵାଚ ନିଵାରଯ ନୃପଂ ବାଲେ କିଂ ମାଂ ପଶ୍ଯତି ନିସ୍ତ୍ରପଃ
ମନ୍ଦୋଦରୀ କହିଲେ: ଛୁଆ, ରାଜାଙ୍କୁ ରୋକ; ସେ ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଭାବେ ମୋତେ କାହିଁକି ଦେଖୁଛନ୍ତି?
ସୈରଂଧ୍ର୍ଯୁଵାଚ ତସ୍ମାନ୍ମେ ଵଚନଂ ପଥ୍ଯଂ କର୍ତୁମର୍ହସି ସୁଂଦରି
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ କହିଲେ: ତେଣୁ, ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମୋର କଥା ଶୁଣି ଚାଲିବା ଉଚିତ।
ଯଦ୍ଯଦ୍ଭଵେତ୍ତଦ୍ଭଵତୁ ଦୈଵଯୋଗାଦସଂଶଯମ୍
ଯାହା ଭାଗ୍ୟରେ ରହିଛି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହେବ; ଏହା ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ହୁଏ।
ମହିଷ ଉଵାଚ ଗଚ୍ଛ ରାଜନ୍ଯଥା କାମଂ ନେଯମିଚ୍ଛତି ସତ୍ପତିମ୍ ।। 5.17.
ମହିଷ କହିଲେ: ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଯାଅ; ସେ ଏକ ସତ୍ପତିକୁ ଚାହାଁନ୍ତି।
ନୃପସ୍ତୁ ତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନିର୍ଗତଃ ସହ ସେନଯା
ରାଜା ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ନିଜ ସେନା ସହିତ ବାହାରିଗଲେ।
ମହିଷାସୁରଵଧଃ ମହିଷ ଉଵାଚ ଵିଵାହ ଯୋଗ୍ଯା ସଂଜାତା ସୁରୂ ପାଽଵରଜା ଯଦା
ମହିଷ କହିଲେ: ଯେତେବେଳେ ଛୋଟ ଭଉଣୀ ବିବାହଯୋଗ୍ୟ ଓ ସୁନ୍ଦର ହେଲେ,
ତସ୍ଯା ଵିଵାହଃ ସଂଵୃତ୍ତଃ ସୂଜାତାଶ୍ଚ ସ୍ଵଯଂଵରଃ
ତାଙ୍କର ବିବାହ ହେଲା, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂବର ମଧ୍ୟ ହେଲା।
ତଯା ଵୃତୋ ନୃପଃ କଶ୍ଚିଦ୍ବଲଵାନ୍ରୂପସଂଯୁତଃ
ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ରୂପବାନ୍ ରାଜାକୁ ବାଛିଲେ।
ତଦା କାମାତୁରା ଜାତା ଵିଟଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ନୃପଂ ତୁ ସା
ତାପରେ, ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଯାଇ, ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ରହିଲେ।
ପିତରଂ ପ୍ରାହ ତନ୍ଵଂଗୀ ଵିଵାହଂ କୁରୁ ମେ ପିତଃ
ସେ ସୁକୁମାରୀ ବାପାଙ୍କୁ କହିଲେ: ବାପା, ମୋ ବିବାହ କରାଇଦିଅ।
ଚଂଦ୍ରସେନୋଽପି ତଚ୍ଛୁତ୍ଵା ପୁତ୍ର୍ଯା ଯଦ୍ଭାଷିତଂ ରହଃ
ଚନ୍ଦ୍ରସେନ ଗୁପ୍ତରେ ଝିଅ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣିଲେ।
ତମାହୂଯ ନୃପ ଗେହେ ଵିଵାହଵିଧିନା ଦଦୌ
ସେ ରାଜାକୁ ଘରକୁ ଡାକି, ବିବାହ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଝିଅକୁ ଦେଲେ।
ଚାରୁଦେଷ୍ଣୋଽପି ତାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସୁନ୍ଦରୀଂ ମୁଦିତୋଽଭଵତ୍
ଚାରୁଦେଷ୍ଣ ସେ ସୁନ୍ଦରୀକୁ ପାଇ ଖୁସି ହେଲେ।
ରେମେ ନୃପତିଶାର୍ଦୂଲଃ କାମିନ୍ଯା ବହୁଵାସରାନ୍
ସେ ରାଜା ବହୁ ଦିନ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ସହିତ ଆନନ୍ଦ କଲେ।
ସୈରଂଧ୍ର୍ଯା କଥିତଂ ତସ୍ଯୈ ତଯା ଦୃଷ୍ଟଃ ପତିସ୍ତଥା 5.18.
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ କହିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ନିଜ ପତିକୁ ଦେଖିଲେ।
କଦାଚିଦପି ସାମାନ୍ଯାଂ ରହୋ ରୂପଵତୀଂ ନୃପଃ
କେବେ ଗୋଟେ ସମୟରେ, ଗୁପ୍ତରେ ରାଜା ସେ ସୁନ୍ଦରୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ନ ଜ୍ଞାତୋଽଯଂ ଶଠଃ ପୂର୍ଵଂ ଯଦା ଦୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵଯଂଵରେ
ସ୍ୱୟଂବରରେ ଦେଖିବାବେଳେ ଏହି ଚତୁର୍ ଲୋକଟିକୁ ପୂର୍ବରୁ ଜଣାଯାଇନଥିଲା।
କିଂ କରୋମ୍ଯଦ୍ଯ ସଂତାପ ନିର୍ଲଜ୍ଜେ ନିର୍ଘୃଣେ ଶଠେ
ମୁଁ ଏଇ ଦିନେ କଣ କରିବି, ହେ ଲଜ୍ଜାହୀନ, ଦୟାହୀନ ଓ ଚତୁର ମନେ?
ଅଦ୍ଯପ୍ରଭୃତି ସଂସାରେ ସୁଖଂ ତ୍ଯକ୍ତଂ ମଯା ଖଲୁ
ଆଜିଠାରୁ ଏହି ସଂସାରରେ ସୁଖକୁ ମୁଁ ସତ୍ୟସତ୍ୟ ଛାଡିଦେଲି।
ଅକର୍ତଵ୍ଯଂ କୃତଂ କାର୍ଯଂ ତଜ୍ଜାତଂ ଦୁଃଖଦଂ ମମ
ଯାହା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସେଇ କାମ କରିଦେଲି; ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଆଣିଛି।
ପିତୃଗେହଂ ଵ୍ରଜାମ୍ଯାଶୁ ତତ୍ରାଽପି ନ ସୁଖଂ ଭଵେତ୍
ମୁଁ ଶୀଘ୍ରେ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବି, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ ସୁଖ ମିଳିବ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦତ୍ରୈଵ ସଂଵାସୋ ଵୈରାଗ୍ଯଯୁତଯା ମଯା
ତେଣୁ ଏଠି ରହିବି, ମୁଁ ବିରାକ୍ତି ସହିତ ଜୀବନ କଟାଇବି।
ମହିଷ ଉଵାଚ ସ୍ଥିତା ପତିଗୃହଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସୁଖଂ ସଂସାରଜଂ ତତଃ
ମହିଷ କହିଲେ: ପତିଙ୍କ ଘର ଛାଡିଦେଇ, ସଂସାରର ସୁଖକୁ ମୁଁ ବିଦାୟ ଦେଲି।