ନ କାଂକ୍ଷତି ପତିଂ କର୍ତୁଂ ବହୁଦୋଷଵିଚକ୍ଷଣା
ଅନେକ ଦୋଷ ବୁଝିପାରୁଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ, ସ୍ୱାମୀ ନେବାକୁ ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିଵାହୋ ନ କୃତଃ ପୁତ୍ର୍ଯା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭାଵଵି ଵର୍ଜିତାମ୍ 5.17.
ପୁଅ ମନୋଭାବ ନଥିବାକୁ ଜାଣି, ଝିଅ ପାଇଁ ବିବାହ ହେବା ନଥିଲା।
ଯୌଵନସ୍ଯାଂକୁରା ଜାତା ନାରୀଣାଂ କାମ ଦୀପକାଃ
ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ମନରେ ଯୌବନର ଅଂକୁର ଉଦୟ ହୁଏ, ଯାହା ଚାହାଣିର ଦୀପ ଜଳାଏ।
ଚକମେ ନ ପତିଂ କର୍ତୁଂ ଜ୍ଞାନାର୍ଥପଦ ଭାଷିଣୀ
ଜ୍ଞାନ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଥା କହି, ସେ ସ୍ୱାମୀ ନେବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।
ଜଗାମ ସୁମୁଖୀ ପ୍ରେମ୍ଣା ସୈରଂଧ୍ରୀଗଣସେଵିତା
ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଥିବା ସେ, ପ୍ରେମରେ ଭରି, ସାଥୀ ଦାସୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ପୁଷ୍ପାଣି ଚିନ୍ଵତୀ ରମ୍ଯା ଵଯସ୍ଯାଭିଃ ସମାଵୃତା
ସେ ତାଙ୍କ ସହେଳୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଫୁଲ ଚିନୁଥିଲେ, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ରମଣୀୟ।
ଆଜଗାମ ମହାଵୀରୋ ଵୀରସେନୋଽତିଵିଶ୍ରୁତଃ
ମହାବୀର, ବିରସେନ ନାମକ, ଦେଶେ ଦେଶେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସୈନ୍ଯଂ ଚ ପୃଷ୍ଠତସ୍ତସ୍ଯ ସମାଯାତି ଶନୈଃ ଶନୈଃ
ତାଙ୍କର ସେନା ପଛରୁ ଶାନ୍ତିରେ ଦୀରେ ଦୀରେ ଆସୁଥିଲା।
ମଂଦୋଦର୍ଯୈ ତଥା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସମାଯାତି ନରଃ ପଥି
ମଣ୍ଡୋଦରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହିପରି କହାଯାଇଥିଲା—ଏକ ପୁରୁଷ ଏହି ପଥରେ ଆସିବେ।
ମନ୍ଯେଽହଂ ନୃପତିଃ କଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭାଗ୍ଯଵଶାଦିହ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, କୌଣସି ରାଜା ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାମସିତାପାଂଗୀଂ ଵିସ୍ମଯଂ ପ୍ରାପ ଭୂପତିଃ
ତାଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଚାହୁଁଆ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଦେଖି, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
କେଯଂ ବାଲା ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ କସ୍ଯ ପୁତ୍ରୀ ଵଦାଶୁ ମେ 5.17.
ଏହି ବଡ଼ ଆଖିଅଥିବା ଝିଅ କିଏ? ଦୟାକରି ଦ୍ରୁତ କହ, ସେ କାହାର ଝିଅ?
ପ୍ରଥମଂ ବ୍ରୂହି ମେ ଵୀର ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ସୁଲୋଚନମ୍
ପ୍ରଥମେ, ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁଅଥିବା ବୀର, ମୋତେ କହ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି।
ଇତି ପୃଷ୍ଟସ୍ତୁ ସୈରଂଧ୍ର୍ଯା ତାମୁ ଵାଚ ମହୀପତିଃ
ଏପରି ପଚାରାଯିବା ପରେ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କୁ ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତସ୍ଯ ପାଲଯିତା ଚାହଂ ଵୀରସେନାଭିଧଃ ପ୍ରିଯେ
ମୁଁ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ପ୍ରିୟା, ମୋର ନାମ ବୀରସେନ।
ମାର୍ଗଭ୍ରମାଦିହ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଵିଦ୍ଧି ମାଂ କୋସଲାଧିପମ୍ ଚନ୍ଦ୍ରସେନସୁତା ରାଜନ୍ନାମ୍ନା ମନ୍ଦୋଦରୀ କିଲ
ମୁଁ କୋଶଳର ରାଜା, ମାର୍ଗ ଭ୍ରମଣ କରି ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଛି ବୋଲି ଜାଣ; ରାଜା, ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ମଣ୍ଡୋଦରୀ, ଚନ୍ଦ୍ରସେନଙ୍କ ଝିଅ।
ଉଦ୍ଯାନେ ରଂତୁକାମେଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା କମଲ ଲୋଚନା
ଏହି ପଦ୍ମନୟନା କନ୍ୟା ଉଦ୍ୟାନରେ ଖେଳିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ସୈରଂଧ୍ରି ଚତୁରାଽସି ତ୍ଵଂ ରାଜପୁତ୍ରୀଂ ପ୍ରବୋଧଯ
ଚତୁର ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ, ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଜଗା।
ଗାଂଧର୍ଵେଣ ଵିଵାହେନ ପତିଂ ମାଂ କୁରୁ କାମିନି
ସୁନ୍ଦରୀ, ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ କର।
ଵାଂଛାମି ରୂପସଂପନ୍ନାଂ ସୁକୁଲାଂ କାମିନୀଂ କିଲ
ମୁଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର, ଉତ୍ତମ କୁଳର ନାରୀକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ।
ଅନୁକୂଲ ପତିଶ୍ଚାହଂ ଭଵିଷ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ ଇତ୍ଯାଽଽକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ସୈରଂଧ୍ରୀ ପ୍ରାହ ତାଂ ତଦା
ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ସ୍ୱାମୀ ହେବି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ମଧୁରଂ ଵାକ୍ଯଂ କାମଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦା 5.17.
ହସି, କାମଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ସେ, ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ରୂପଵାନ୍ବଲଵାନ୍କାଂତୋ ଵଯସା ତ୍ଵତ୍ସମଃ ପୁନଃ
ସେ ରୂପବାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆକର୍ଷକ ଏବଂ ବୟସରେ ତୁମ ସମାନ।
ପିତାଽପି ତେ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ପରିତପ୍ଯତି ସର୍ଵଥା
ବଡ଼ ଆଖିଅଥିବା ତୁମ ପିତା ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଦୁଃଖିତ।
ଇତ୍ଯାହାଽସ୍ମାନ୍ସ ନୃପତିର୍ଵିନିଃଶ୍ଵସ୍ଯ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏପରି କହି, ସେ ରାଜା ପୁନିପୁନି ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଵକ୍ତୁଂ ଶକ୍ତା ଵଯଂ ନ ତ୍ଵାଂ ହଠଧର୍ମରତାଂ ପୁନଃ
ତୁମେ ଜିଦ୍ଧିରେ ଲଗିଥିବାରୁ, ଆମେ ପୁଣି ତୁମ ସହ କଥା ହେବାକୁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ।
ଭର୍ତାରଂ ସେଵମାନା ଵୈ ନାରୀ ସ୍ଵର୍ଗମଵାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯେଉଁ ଜଣେ ଜୀଉ ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ସେ ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ମନ୍ଦୋଦର୍ଯୁଵାଚ ନିଵାରଯ ନୃପଂ ବାଲେ କିଂ ମାଂ ପଶ୍ଯତି ନିସ୍ତ୍ରପଃ
ମନ୍ଦୋଦରୀ କହିଲେ: ଛୁଆ, ରାଜାଙ୍କୁ ରୋକ; ସେ ନିର୍ଲଜ୍ଜ ଭାବେ ମୋତେ କାହିଁକି ଦେଖୁଛନ୍ତି?
ସୈରଂଧ୍ର୍ଯୁଵାଚ ତସ୍ମାନ୍ମେ ଵଚନଂ ପଥ୍ଯଂ କର୍ତୁମର୍ହସି ସୁଂଦରି
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ କହିଲେ: ତେଣୁ, ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମୋର କଥା ଶୁଣି ଚାଲିବା ଉଚିତ।
ଯଦ୍ଯଦ୍ଭଵେତ୍ତଦ୍ଭଵତୁ ଦୈଵଯୋଗାଦସଂଶଯମ୍
ଯାହା ଭାଗ୍ୟରେ ରହିଛି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ହେବ; ଏହା ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ହୁଏ।