ଶ୍ଵଶ୍ରୂଦେଵରଵର୍ଗାଣାଂ ଦାସୀତ୍ଵଂ ଶ୍ଵଶୁରାଲଯେ
ଶ୍ୱଶୁର ଘରେ ଶ୍ୱଶ୍ରୁ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଦାସୀଭାବରେ ସେବା କରିବାକୁ ପଡ଼େ।
କଦାଚିତ୍ପତିରନ୍ଯାଂ ଵା କାମିନୀଂ ଚ ଭଜେଦ୍ଯଦି 5.17.
କେବେ ଯଦି ସ୍ୱାମୀ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଜନାକୁ କିମ୍ବା ପ୍ରେମିକାକୁ ଚାହିଁଥାଏ।
ତଦେର୍ଷ୍ଯା ଜାଯତେ ପତ୍ଯୌ କ୍ଲେଶଶ୍ଚାପି ଭଵେଦଥ
ତେବେ ସ୍ତ୍ରୀର ମନରେ ସ୍ୱାମୀ ପ୍ରତି ଇର୍ଷ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେଉଛି ଏବଂ ଦୁଃଖ ଆସୁଛି।
ସ୍ଵଭାଵାତ୍ପରତନ୍ତ୍ରାଣାଂ ସଂସାରେ ସ୍ଵପ୍ନଧର୍ମିଣି
ଯେମାନେ ପରନିର୍ଭର ତାଙ୍କର ସ୍ୱଭାବରୁ, ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରରେ ସ୍ୱପ୍ନ ଭଳି ଅସ୍ଥିର।
ଉତ୍ତମଃ ସର୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଧୁଵାଦଵରଜୋ ନୃପଃ
ସମସ୍ତ ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା, ଦୃଢ଼ ଏବଂ କନିଷ୍ଠ ରାଜା ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ।
ଅପରାଧଂ ଵିନା କାଂତାଂ ତ୍ଯକ୍ତଵାନ୍ଵିପିନେ ପ୍ରିଯାମ୍
କୌଣସି ଦୋଷ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟା ସ୍ତ୍ରୀକୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କାଲଯୋଗାନ୍ମୃତେ ତସ୍ମିନ୍ନାରୀ ସ୍ଯାଦ୍ ଦୁଃଖଭାଜନମ୍
ସମୟର ଚଳନାରେ ସ୍ୱାମୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ସ୍ତ୍ରୀ ଦୁଃଖର ଭାଗୀନୀ ହେଲେ।
ପରୋଷି(ପି?)ତପତିତ୍ଵେଽପି ଦୁଃଖଂ ସ୍ଯାଦଧିକଂ ଗୃହେ
ଅନ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଘରେ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଆଉ ବେଶି ହୁଏ।
ତସ୍ମାତ୍ପତିର୍ନ କର୍ତଵ୍ଯଃ ସର୍ଵଥେତି ମତିର୍ମମ
ତେଣୁ, କେବେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାମୀ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ—ମୋର ମତ ଏହି।
ନ ଚ ଵାଂଛତି ଭର୍ତାରଂ କୌମାରଵ୍ରତଧାରିଣୀ
ଯିଏ କୌମାର୍ଯ୍ୟ ନିୟମ ରଖେ, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱାମୀକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ।
ନ କାଂକ୍ଷତି ପତିଂ କର୍ତୁଂ ବହୁଦୋଷଵିଚକ୍ଷଣା
ଅନେକ ଦୋଷ ବୁଝିପାରୁଥିବା ସ୍ତ୍ରୀ, ସ୍ୱାମୀ ନେବାକୁ ଆଗ୍ରହ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଵିଵାହୋ ନ କୃତଃ ପୁତ୍ର୍ଯା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଭାଵଵି ଵର୍ଜିତାମ୍ 5.17.
ପୁଅ ମନୋଭାବ ନଥିବାକୁ ଜାଣି, ଝିଅ ପାଇଁ ବିବାହ ହେବା ନଥିଲା।
ଯୌଵନସ୍ଯାଂକୁରା ଜାତା ନାରୀଣାଂ କାମ ଦୀପକାଃ
ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ମନରେ ଯୌବନର ଅଂକୁର ଉଦୟ ହୁଏ, ଯାହା ଚାହାଣିର ଦୀପ ଜଳାଏ।
ଚକମେ ନ ପତିଂ କର୍ତୁଂ ଜ୍ଞାନାର୍ଥପଦ ଭାଷିଣୀ
ଜ୍ଞାନ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଥା କହି, ସେ ସ୍ୱାମୀ ନେବାକୁ ଚାହିଲେ ନାହିଁ।
ଜଗାମ ସୁମୁଖୀ ପ୍ରେମ୍ଣା ସୈରଂଧ୍ରୀଗଣସେଵିତା
ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଥିବା ସେ, ପ୍ରେମରେ ଭରି, ସାଥୀ ଦାସୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ପୁଷ୍ପାଣି ଚିନ୍ଵତୀ ରମ୍ଯା ଵଯସ୍ଯାଭିଃ ସମାଵୃତା
ସେ ତାଙ୍କ ସହେଳୀମାନଙ୍କ ସହିତ ଫୁଲ ଚିନୁଥିଲେ, ଦେଖିବାକୁ ଅତି ରମଣୀୟ।
ଆଜଗାମ ମହାଵୀରୋ ଵୀରସେନୋଽତିଵିଶ୍ରୁତଃ
ମହାବୀର, ବିରସେନ ନାମକ, ଦେଶେ ଦେଶେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ସୈନ୍ଯଂ ଚ ପୃଷ୍ଠତସ୍ତସ୍ଯ ସମାଯାତି ଶନୈଃ ଶନୈଃ
ତାଙ୍କର ସେନା ପଛରୁ ଶାନ୍ତିରେ ଦୀରେ ଦୀରେ ଆସୁଥିଲା।
ମଂଦୋଦର୍ଯୈ ତଥା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସମାଯାତି ନରଃ ପଥି
ମଣ୍ଡୋଦରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହିପରି କହାଯାଇଥିଲା—ଏକ ପୁରୁଷ ଏହି ପଥରେ ଆସିବେ।
ମନ୍ଯେଽହଂ ନୃପତିଃ କଶ୍ଚିତ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭାଗ୍ଯଵଶାଦିହ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, କୌଣସି ରାଜା ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାମସିତାପାଂଗୀଂ ଵିସ୍ମଯଂ ପ୍ରାପ ଭୂପତିଃ
ତାଙ୍କର ଅନ୍ଧକାର ଚାହୁଁଆ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଦେଖି, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
କେଯଂ ବାଲା ଵିଶାଲାକ୍ଷୀ କସ୍ଯ ପୁତ୍ରୀ ଵଦାଶୁ ମେ 5.17.
ଏହି ବଡ଼ ଆଖିଅଥିବା ଝିଅ କିଏ? ଦୟାକରି ଦ୍ରୁତ କହ, ସେ କାହାର ଝିଅ?
ପ୍ରଥମଂ ବ୍ରୂହି ମେ ଵୀର ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ସୁଲୋଚନମ୍
ପ୍ରଥମେ, ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁଅଥିବା ବୀର, ମୋତେ କହ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି।
ଇତି ପୃଷ୍ଟସ୍ତୁ ସୈରଂଧ୍ର୍ଯା ତାମୁ ଵାଚ ମହୀପତିଃ
ଏପରି ପଚାରାଯିବା ପରେ, ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କୁ ରାଜା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ତସ୍ଯ ପାଲଯିତା ଚାହଂ ଵୀରସେନାଭିଧଃ ପ୍ରିଯେ
ମୁଁ ତାଙ୍କର ରକ୍ଷକ, ପ୍ରିୟା, ମୋର ନାମ ବୀରସେନ।
ମାର୍ଗଭ୍ରମାଦିହ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଵିଦ୍ଧି ମାଂ କୋସଲାଧିପମ୍ ଚନ୍ଦ୍ରସେନସୁତା ରାଜନ୍ନାମ୍ନା ମନ୍ଦୋଦରୀ କିଲ
ମୁଁ କୋଶଳର ରାଜା, ମାର୍ଗ ଭ୍ରମଣ କରି ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଛି ବୋଲି ଜାଣ; ରାଜା, ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ମଣ୍ଡୋଦରୀ, ଚନ୍ଦ୍ରସେନଙ୍କ ଝିଅ।
ଉଦ୍ଯାନେ ରଂତୁକାମେଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା କମଲ ଲୋଚନା
ଏହି ପଦ୍ମନୟନା କନ୍ୟା ଉଦ୍ୟାନରେ ଖେଳିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ସୈରଂଧ୍ରି ଚତୁରାଽସି ତ୍ଵଂ ରାଜପୁତ୍ରୀଂ ପ୍ରବୋଧଯ
ଚତୁର ସୈରନ୍ଧ୍ରୀ, ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଜଗା।
ଗାଂଧର୍ଵେଣ ଵିଵାହେନ ପତିଂ ମାଂ କୁରୁ କାମିନି
ସୁନ୍ଦରୀ, ଗାନ୍ଧର୍ବ ବିବାହ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ କର।
ଵାଂଛାମି ରୂପସଂପନ୍ନାଂ ସୁକୁଲାଂ କାମିନୀଂ କିଲ
ମୁଁ ଏକ ସୁନ୍ଦର, ଉତ୍ତମ କୁଳର ନାରୀକୁ ଆକାଂକ୍ଷା କରେ।