କିନ୍ନରୈଃ ସିଦ୍ଧଗନ୍ଧର୍ଵୈଶ୍ଚାରଣୋରଗପନ୍ନଗୈଃ । ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଭଯଭୀତାସ୍ତେ ଦେଵଦେଵଂ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍
କିନ୍ନର, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଚାରଣ, ନାଗ ଓ ପନ୍ନଗମାନେ ସହିତ, ଭୟରେ ଅତି ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ଦେବମାନେ, ଦେବଦେବ ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ଧାତଃ କିମେତଦଖିଲାର୍ତିହରାମ୍ବୁଜନ୍ମ ଜନ୍ମାଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ନ ଦଯାଂ କୁରୁଷେ ସୁରାନ୍ ଯତ୍ । ସମ୍ପୀଡିତାନ୍ ରଣଜିତାନସୁରାଧିପେନ ସ୍ଥାନଚ୍ଯୁତାନ୍ ଗିରିଗୁହାକୃତସନ୍ନିଵାସାନ୍
ଦେବମାନେ କହିଲେ: ହେ ଧାତା, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଥିବା ପଦ୍ମଜନ୍ମ ଦେଖି, ଆମେ ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ, ସ୍ଥାନ ଛାଡି, ପର୍ବତ ଗୁହାରେ ରହୁଛୁ, ତାହାକୁ ଦୟା କାହିଁକି କରୁନାହାଁ?
ପୁତ୍ରାନ୍ପିତା କିମପରାଧଶତୈଃ ସମେତା- ନ୍ସନ୍ତ୍ଯଜ୍ଯ ଲୋଭରହିତଃ କୁରୁତେଽତିଦୁଃସ୍ଥାନ୍ । ଯସ୍ତ୍ଵଂ ସୁରାଂସ୍ତଵ ପଦାମ୍ବୁଜଭକ୍ତିଯୁକ୍ତା- ନ୍ଦୈତ୍ଯାର୍ଦିତାଂଶ୍ଚ କୃପଣାନ୍ ଯଦୁପେକ୍ଷସେଽଦ୍ଯ
ହେ ପିତା, ଅନେକ ଅପରାଧ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋଭ ନଥିବା ନିଜ ପୁଅମାନେକୁ ଛାଡି, କାହିଁକି ଏତେ କଠୋର ହେଉଛ? ଆଜି ତୁମର ପଦ୍ମପଦରେ ଭକ୍ତି ରହିଥିବା, ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ଦେବମାନେକୁ କାହିଁକି ଅପେକ୍ଷା କରୁଛ?
ଅମରଭୁଵନରାଜ୍ଯଂ ତେନ ଭୁକ୍ତଂ ନିତାନ୍ତଂ ମଖହଵିରପି ଯୋଗ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୈରାଦଦାତି । ସୁରତରୁଵରପୁଷ୍ପଂ ସେଵତେଽସୌ ଦୁରାତ୍ମା ଜଲନିଧିନିଧିଭୂତାଂ ଗାମସୌ ସେଵତେ ତାମ୍
ସେ ଅମରମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୋଗ କରିଛି; ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ଦେଇଥିବା ଯଜ୍ଞ ହବିକୁ ମଧ୍ୟ ନେଇଯାଉଛି; ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମା ଦେବତା ତରୁର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫୁଲ ଉପଭୋଗ କରୁଛି, ଜଳଧିର ଧନ ଭୂମିକୁ ମଧ୍ୟ ସେବା କରୁଛି।
କିଂ ଵା ଗୃଣୀମଃ ସୁରକାର୍ଯମଦ୍ଭୁତଂ ଜାନାସି ଦେଵେଶ ସୁରାରିଚେଷ୍ଟିତମ୍ । ଜ୍ଞାନେନ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵମଶେଷକାର୍ଯଵି- ତ୍ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଭୋ ତେ ପ୍ରଣତାଃ ସ୍ମ ପାଦଯୋଃ
ଦେବମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଆମେ କଣ କହିବୁ? ହେ ଦେବେଶ, ଦେବମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ତୁମେ ଜାଣୁଛ; ଜ୍ଞାନରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିଛ; ତେଣୁ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ତୁମ ପାଦରେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ଯତ୍ରାପି କୁତ୍ରାପି ଗତାନ୍ସୁରାନସୌ ନାନାଚରିତ୍ରଃ ଖଲୁ ପାପମାନସଃ । ପୀଡାଂ କରୋତ୍ଯେଵ ସ ଦୁଷ୍ଟଚେଷ୍ଟିତ- ସ୍ତ୍ରାତାସି ଦେଵେଶ ଵିଧେହି ଶଂ ଵିଭୋ
ଦେବମାନେ କେଉଁଠି ଯାଉଛନ୍ତି, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର ଓ ପାପ ମନ ଥିବା ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାଏ; ହେ ଦେବେଶ, ତୁମେ ରକ୍ଷକ, ଆମେ ଭଲ ହେବା ପାଇଁ ଦୟା କର।
ନୋ ଚେଦ୍ଵଯଂ ଦାଵମହାଗ୍ନିପୀଡିତାଃ କଂ ଶାନ୍ତିକର୍ତାରମନନ୍ତତେଜସମ୍ । ଯାମଃ ପ୍ରଜେଶଂ ଶରଣଂ ସୁରେଷ୍ଟଂ ଧାତାରମାଦ୍ଯଂ ପରିମୁଚ୍ଯ କଂ ଶିଵମ୍
ନାହିଁ ହେଲେ, ଆମେ ଦାବାଗ୍ନିରେ ପୀଡିତ ହେବା ପରି, ଅନନ୍ତ ତେଜ ଥିବା କେଉଁ ଶାନ୍ତିଦାତାଙ୍କୁ ଯିବୁ? ପ୍ରଜାପତି, ସୁରମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆଦି ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଆମେ କେଉଁ ଭଲ ପାଇବୁ?
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତି ସ୍ତୁତ୍ଵା ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରଣେମୁସ୍ତଂ ପ୍ରଜାପତିମ୍ । ବଦ୍ଧାଞ୍ଜଲିପୁଟାଃ ସର୍ଵେ ଵିଷଣ୍ଣଵଦନା ଭୃଶମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡି, ମୁହଁ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଇ ଥିଲେ।
ତାଂସ୍ତଥା ପୀଡିତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦା ଲୋକପିତାମହଃ । ଉଵାଚ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଵାଚା ସୁଖଂ ସଞ୍ଜନଯନ୍ନିଵ
ସେମାନେ ଏପରି ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତାମହ ମୃଦୁ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ, ଯେପରି ନିଜେ ଆଶ୍ୱାସ ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ କିଂ କରୋମି ସୁରାଃ କାମଂ ଦାନଵୋ ଵରଦର୍ପିତଃ । ସ୍ତ୍ରୀଵଧ୍ଯୋଽସୌ ନ ପୁଂଵଧ୍ଯୋ ଵିଧେଯଂ ତତ୍ର କିଂ ପୁନଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ମୁଁ କଣ କରିବି, ଦେବଗଣ? ଦାନବଟିଏ ଦାନ ପାଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛି; ପୁରୁଷମାନେ ତାକୁ ମାରିପାରିବେ ନାହିଁ, କେବଳ ଜନାନୀ ମାନେ ମାରିପାରିବେ। ଏହି ଦିନେ କଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ?
ଵ୍ରଜାମୋଽଦ୍ଯ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ କୈଲାସଂ ପର୍ଵତୋତ୍ତମମ୍ । ଶଙ୍କରଂ ପୁରତଃ କୃତ୍ଵା ସର୍ଵକାର୍ଯଵିଶାରଦମ୍
ଆଜି ଆମେ ସମସ୍ତେ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଚଳିବା, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଯିଏ ସମସ୍ତ କାମରେ ଦକ୍ଷ।
ତତୋ ଵ୍ରଜାମ ଵୈକୁଣ୍ଠଂ ଯତ୍ର ଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ । ମିଲିତ୍ଵା ଦେଵକାର୍ଯଞ୍ଚ ଵିମୃଶାମୋ ଵିଶେଷତଃ
ତାପରେ ଆମେ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯିବା, ଯେଉଁଠି ଦେବ ଜନାର୍ଦନ ଅଛନ୍ତି; ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ ଦେବମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ବିଷୟରେ ବିଶେଷ ଆଲୋଚନା କରିବା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ହଂସମାରୁହ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମା କାର୍ଯସମୁଚ୍ଚଯେ । ଦେଵାଂଶ୍ଚ ପୃଷ୍ଠତଃ କୃତ୍ଵା କୈଲାସାଭିମୁଖୋ ଯଯୌ
ଏପରି କହି, ବ୍ରହ୍ମା ହଂସରେ ଚଢି, କାମରେ ଲଗି, ଦେବମାନେ ପଛରେ ରଖି, କୈଳାସ ଦିଗରେ ଯାଇଲେ।
ତାଵଚ୍ଛିଵୋଽପି ତରସା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଧ୍ଯାନେନ ପଦ୍ମଜମ୍ । ଆଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ସୁରୈଃ ସାର୍ଧଂ ନିର୍ଗତଃ ସ୍ଵଗୃହାଦ୍ବହିଃ
ଏହି ସମୟରେ ଶିବ ଧ୍ୟାନରେ ପଦ୍ମଜଙ୍କୁ ଦେବମାନେ ସହିତ ଆସୁଥିବା ଜାଣି, ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଘରରୁ ବାହାରିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରସ୍ପରଂ ତୌ ତୁ କୃତାଭିଵାଦନୌ ଭୃଶମ୍ । ପ୍ରଣତୌ ଚ ସୁରୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସନ୍ତୁଷ୍ଟୌ ସମ୍ବଭୂଵତୁଃ
ଏକାଉଁଠି ଦୁଇଜଣେ ଏକାଉଁଠିକୁ ଦେଖି, ଗଭୀର ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ଦେବମାନେ ସମସ୍ତେ ନମସ୍କାର କରି, ଦୁଇଜଣେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଆସନାନି ପୃଥଗ୍ଦତ୍ତ୍ଵା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଗିରିଜାପତିଃ । ଉପଵିଷ୍ଟେଷୁ ତେଷ୍ଵେଵ ନିଷସାଦାସନେ ସ୍ଵକେ
ଗିରିଜାପତି ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆସନ ଦେଇ, ସେମାନେ ବସିଗଲା ପରେ, ନିଜ ଆସନରେ ବସିଲେ।
କୃତ୍ଵା ତୁ କୁଶଲପ୍ରଶ୍ନଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ । ପପ୍ରଚ୍ଛ କାରଣଂ ଦେଵାନ୍କୈଲାସାଗମନେ ଵିଭୁଃ
ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଆଗରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଭଲ ଅବସ୍ଥା ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ଦେବମାନେ କୈଳାସକୁ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, ସେ କାରଣ ପଚାରିଲେ।
ଶିଵ ଉଵାଚ କିମତ୍ରାଗମନଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ କୃତଂ ଦେଵୈଃ ସଵାସଵୈଃ । ଭଵତା ଚ ମହାଭାଗ ବ୍ରୂହି ତତ୍କାରଣଂ କିଲ
ଶିବ କହିଲେ: ବ୍ରହ୍ମା, ଦେବମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନାୟକମାନେ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି? ମହାଭାଗ, ଏହି କାରଣଟି କହ।
ବ୍ରହ୍ମୋଵାଚ ମହିଷେଣ ସୁରେଶାନ ପୀଡିତାଃ ସ୍ଵର୍ନିଵାସିନଃ । ଭ୍ରମନ୍ତି ଗିରିଦୁର୍ଗେଷୁ ଭଯତ୍ରସ୍ତାଃ ସଵାସଵାଃ
ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ: ଦେବମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନାୟକମାନେ ମହିଷ ଦ୍ୱାରା ଦୁଃଖିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଭୟରେ ପାହାଡ଼ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଉଛନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞଭୁଗ୍ମହିଷୋ ଜାତସ୍ତଥାନ୍ଯେ ସୁରଶତ୍ରଵଃ । ପୀଡିତା ଲୋକପାଲାଶ୍ଚ ତ୍ଵାମଦ୍ଯ ଶରଣଂ ଗତାଃ
ଯଜ୍ଞ ଭୋଗୀ ମହିଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟ; ଲୋକପାଳମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଆଜି ତୁମକୁ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି।
ମଯା ତେ ଭଵନଂ ଶମ୍ଭୋ ପ୍ରାପିତାଃ କାର୍ଯଗୌରଵାତ୍ । ଯଦ୍ଯୁକ୍ତଂ ତଦ୍ଵିଧତ୍ସ୍ଵାଦ୍ଯ ସୁରକାର୍ଯଂ ସୁରେଶ୍ଵର
ମୁଁ କାର୍ଯ୍ୟର ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଖି ସେମାନେ ତୁମ ଘରକୁ ଆଣିଛି, ଶମ୍ଭୁ; ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଯାହା ଯଥାଯଥିକ, ଆଜି ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଦେବମାନଙ୍କ ନାୟକ।
ତ୍ଵଯି ଭାରୋଽସ୍ତି ସର୍ଵେଷାଂ ଦେଵାନାଂ ଭୂତଭାଵନ । ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତି ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶଙ୍କରଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ
ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ଭାର ତୁମ ଉପରେ ଅଛି, ଭୂତମାନଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା। ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶଙ୍କର ହସିଥିବା ପରି,
ଵଚନଂ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଵାଚା ପ୍ରୋଵାଚ ପଦ୍ମଜଂ ପ୍ରତି । ଶିଵ ଉଵାଚ ଭଵତୈଵ କୃତଂ କାର୍ଯଂ ଵରଦାନାତ୍ପୁରା ଵିଭୋ
ପଦ୍ମଜଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଭାବରେ କଥା କହିଲେ: ଶିବ କହିଲେ: ମହାଶକ୍ତି, ତୁମେ ପୂର୍ବେ ଦାନ ଦେଇ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ।
ଅନର୍ଥଦଞ୍ଚ ଦେଵାନାଂ କିଂ କର୍ତଵ୍ଯମତଃ ପରମ୍ । ଈଦୃଶୋ ବଲଵାଞ୍ଛୂରଃ ସର୍ଵଦେଵଭଯପ୍ରଦଃ
ଏହା ଦେବମାନଙ୍କୁ ଅନର୍ଥ ଦେଇଛି, ଏବେ ଆଉ କଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ? ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବୀର ଜଣେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କୁ ଭୟ ଦେଉଛି।
କା ସମର୍ଥା ଵରା ନାରୀ ତଂ ହନ୍ତୁଂ ମଦଦର୍ପିତମ୍ । ନ ମେ ଭାର୍ଯା ନ ତେ ଭାର୍ଯା ସଂଗ୍ରାମଂ ଗନ୍ତୁମର୍ହତି
ମଦରେ ଅଭିମାନୀ ତାକୁ ମାରିବାକୁ କେଉଁ ଜନାନୀ ସମର୍ଥ? ମୋ ଭାର୍ଯ୍ୟା ନୁହେଁ, ତୁମ ଭାର୍ଯ୍ୟା ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଗତ୍ଵୈଵ ତେ ମହାଭାଗେ ଯୁଯୁଧାତେ କଥଂ ପୁନଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଚ ମହାଭାଗା ନ ଯୁଦ୍ଧକୁଶଲାସ୍ତି ହି
ମହାଭାଗ, ତାଙ୍କମାନେ ଯିବିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କିପରି ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ? ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ମଧ୍ୟ ମହାଭାଗିନୀ ହେଲେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ ନୁହେଁ।
କାନ୍ଯା ହନ୍ତୁଂ ସମର୍ଥାସ୍ତି ତଂ ପାପଂ ମଦଦର୍ପିତମ୍ । ମମେଦଂ ମତମଦ୍ଯୈଵ ଗତ୍ଵା ଦେଵଂ ଜନାର୍ଦନମ୍
କେଉଁ ଝିଅ ଏହି ପାପୀ, ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ, ତାକୁ ମାରିପାରିବ? ଏହି ମୋ ମନସ୍କାମନା ନେଇ, ଆସନ୍ତୁ, ଆଜି ଏଠିଏ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯିବା।
ସ୍ତୁତ୍ଵା ତଂ ଦେଵକାର୍ଯାଯ ପ୍ରେରଯାମଃ ସୁସତ୍ଵରମ୍ । ସୋଽତିବୁଦ୍ଧିମତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ସର୍ଵାର୍ଥସାଧନେ
ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଦେବୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଉତ୍ସାହିତ କରିବା ଦରକାର; କାରଣ ବିଷ୍ଣୁ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ମିଲିତ୍ଵା ଵାସୁଦେଵଂ ଵୈ କର୍ତଵ୍ଯଂ କାର୍ଯଚିନ୍ତନମ୍ । ପ୍ରପଞ୍ଚେନ ଚ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ସ ସଂଵିଧାସ୍ଯତି ସାଧନମ୍
ବସୁଦେବଙ୍କ ସହିତ ମିଳି, ଆମେ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା-ଭାବନା କରିବା ଉଚିତ; ତାଙ୍କର ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ସେ ଏହାର ସମସ୍ତ ଉପାୟ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଦେବେ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତି ରୁଦ୍ରଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯାଃ ସୁରସତ୍ତମାଃ । ଉତ୍ଥିତାସ୍ତେ ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଶିଵେନ ସହ ସତ୍ଵରାଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏପରି ରୁଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବ୍ରହ୍ମା ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି କହି, ଶିବଙ୍କ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଚାଲିଗଲେ।