ଦୁର୍ଗୋ ମହାନତିତରାଂ ନଗରୀ ସୁଗୁପ୍ତା ତତ୍ରାପି ମେଽସ୍ତି ସଦନଂ କିଲ ମଧ୍ଯଭାଗେ । ଅନ୍ତଃପୁରେ ଚ ପିହିତଂ ନନୁ ସୂତିଗେହଂ ବାଲୋ ହୃତଃ ଖଲୁ ତଥାପି ମମୈଵ ଦୋଷାତ୍
ଦୁର୍ଗା ଏକ ବଡ଼ ଏବଂ ଭଲ ରକ୍ଷିତ ନଗର, ଏହାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମୋର ଘର ଅଛି। ଗର୍ଭଗୃହ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଲୁଚିଥିଲା, ତଥାପି ଶିଶୁଟି ନେଇଯିବା ମୋର ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ହେଲା।
ନାହଂ ଗତଃ ପରପୁରଂ ନ ଚ ଯାଦଵାଶ୍ଚ ରକ୍ଷାଵତୀଵ ନଗରୀ କିଲ ଵୀରଵର୍ଯୈଃ । ମାଯା ତଵୈଵ ଜନନି ପ୍ରକଟପ୍ରଭାଵା ମେ ବାଲକଃ ପରିହୃତଃ କୁହକେନ କେନ
ମୁଁ ଅନ୍ୟ ନଗରକୁ ଯାଇନଥିଲି, ଯାଦବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାଇନଥିଲେ; ନଗର ଶୂରବୀରମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ମାଆ, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ମାୟା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ମାୟାବୀ ମୋର ଶିଶୁଟିକୁ ନେଇଗଲା।
ନୋ ଵେଦ୍ମ୍ଯହଂ ଜନନି ତେ ଚରିତଂ ସୁଗୁପ୍ତଂ କୋ ଵେଦ ମନ୍ଦମତିରଲ୍ପଵିଦେଵ ଦେହୀ । କ୍ଵାସୌ ଗତୋ ମମ ଭଟୈର୍ନ ଚ ଵୀକ୍ଷିତୋ ଵା ହର୍ତାମ୍ବିକେ ଜଵନିକା ତଵ କଲ୍ପିତେଯମ୍
ମୁଁ ଜାଣିନି, ମାଆ, ତୁମ ଗୁପ୍ତ ଚାଳ; ମୁଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବୁଦ୍ଧି ଓ ସୀମିତ ଜ୍ଞାନ ରଖି ଅଛି, କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଶିଶୁ କେଉଁଠି ଗଲା? ମୋର ପ୍ରହରୀମାନେ ଦେଖିନଥିଲେ, ଉପଲବ୍ଧ ହେଇନଥିଲା। ଅମ୍ବିକା, ତୁମେ ତିଆରି କରିଥିବା ପରଦା ସତ୍ୟରେ ଅପାର।
ଚିତ୍ରଂ ନ ତେଽତ୍ର ପୁରତୋ ମମ ମାତୃଗର୍ଭୋ ନୀତସ୍ତ୍ଵଯାର୍ଧସମଯେ କିଲ ମାଯଯାସୌ । ଯଂ ରୋହିଣୀ ହଲଧରଂ ସୁଷୁଵେ ପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ଦୂରେ ସ୍ଥିତା ପତିପରା ମିଥୁନଂ ଵିନାପି
ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ମୋ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ତୁମେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଅଜନ୍ମ ଶିଶୁଟିକୁ ଆଧା ଅବଧିରେ ଗର୍ଭରୁ ନେଇଗଲା। ରୋହିଣୀ, ହଳଧରଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ତାଙ୍କ ପତିଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ଶିଶୁଟିକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ସୃଷ୍ଟିଂ କରୋଷି ଜଗତାମନୁପାଲନଂ ଚ ନାଶଂ ତଥୈଵ ପୁନରପ୍ଯନିଶଂ ଗୁଣୈସ୍ତ୍ଵମ୍ । କୋ ଵେଦ ତେଽମ୍ବ ଚରିତଂ ଦୁରିତାନ୍ତକାରି ପ୍ରାଯେଣ ସର୍ଵମଖିଲଂ ଵିହିତଂ ତ୍ଵଯୈତତ୍
ତୁମେ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କର, ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ଗୁଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନଃ ନାଶ କର। ମାଆ, ଦୁଷ୍ଟତା ନାଶ କରିବାରେ ତୁମ ଚାଳ କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଏହି ସମସ୍ତ କାମ ତୁମେ କରୁଛ।
ଉତ୍ପାଦ୍ଯ ପୁତ୍ରଜନନପ୍ରଭଵଂ ପ୍ରମୋଦଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁନର୍ଵିରହଜଂ କିଲ ଦୁଃଖଭାରମ୍ । ତ୍ଵଂ କ୍ରୀଡସେ ସୁଲଲିତୈଃ ଖଲୁ ତୈର୍ଵିହାରୈ- ର୍ନୋ ଚେତ୍କଥଂ ମମ ସୁତାପ୍ତିରତିର୍ଵୃଥା ସ୍ଯାତ୍
ପୁଅ ଜନ୍ମର ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ପୁନଃ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତାର ଦୁଃଖ ଭାର ଦେଉଛ। ତୁମେ ଏପରି ସୁନ୍ଦର ଖେଳ କରୁଛ। ନାହିଁ ହେଲେ, କିପରି ମୋର ପୁଅପ୍ରତି ଗଭୀର ମମତା ଅନର୍ଥକ ହେବ?
ମାତାସ୍ଯ ରୋଦିତି ଭୃଶଂ କୁରରୀଵ ବାଲା ଦୁଃଖଂ ତନୋତି ମମ ସନ୍ନିଧିଗା ସଦୈଵ । କଷ୍ଟଂ ନ ଵେତ୍ସି ଲଲିତେଽପ୍ରମିତପ୍ରଭାଵେ ମାତସ୍ତ୍ଵମେଵ ଶରଣଂ ଭଵପୀଡିତାନାମ୍
ଏହାର ମାଆ ତୀବ୍ର ଦୁଃଖରେ କୁରରୀ ପକ୍ଷୀର ଛୁଆଁ ପରି କାନ୍ଦୁଛି, ଏହି ଦୁଃଖ ସଦା ମୋ ସାମ୍ନାରେ ବଢ଼ିଯାଉଛି। ଲଳିତା, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମେ ଏହି କଷ୍ଟ ଜାଣନାହିଁ କି? ମାଆ, ତୁମେ ଏହି ଭବଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ।
ସୀମା ସୁଖସ୍ଯ ସୁତଜନ୍ମ ତଦୀଯନାଶୋ ଦୁଃଖସ୍ଯ ଦେଵି ଭଵନେ ଵିବୁଧା ଵଦନ୍ତି । ତତ୍କିଂ କରୋମି ଜନନି ପ୍ରଥମେ ପ୍ରନଷ୍ଟେ ପୁତ୍ରେ ମମାଦ୍ଯ ହୃଦଯଂ ସ୍ଫୁଟତୀଵ ମାତଃ
ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଉଛି ଶୁଖର ସୀମା, ତାହାର ନାଶ ହେଉଛି ଘରର ଦୁଃଖର ଶୀର୍ଷ, ଦେବୀ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି। ମାଆ, ପ୍ରଥମ ପୁଅ ହରାଇବା ପରେ ମୁଁ କଣ କରିବି? ଆଜି ମୋର ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଅନୁଭବ ହେଉଛି।
ଯଜ୍ଞଂ କରୋମି ତଵ ତୁଷ୍ଟିକରଂ ଵ୍ରତଂ ଵା ଦୈଵଂ ଚ ପୂଜନମଥାଖିଲଦୁଃଖହା ତ୍ଵମ୍ । ମାତଃ ସୁତୋଽତ୍ର ଯଦି ଜୀଵତି ଦର୍ଶଯାଶୁ ତ୍ଵଂ ଵୈ କ୍ଷମା ସକଲଶୋକଵିନାଶନାଯ
ମୁଁ କି ତୁମକୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ବ୍ରତ କରିବି, କିମ୍ବା ଦେବତାମାନେ ପୂଜିବି? ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରି। ମାଆ, ଯଦି ମୋର ପୁଅ ଏଠି ଜୀବିତ ଅଛି, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଦେଖାଇଦିଅ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶୋକ ନାଶ କରିବାରି।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ତଦା ଦେଵୀ କୃଷ୍ଣେନାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣା । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଦର୍ଶନା ଭୂତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବୀ ବଢ଼ିଆ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ, ତାପରେ ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେବୀ ଦେଖାଦେଲେ ଏବଂ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ଶୋକଂ ମା କୁରୁ ଦେଵେଶ ଶାପୋଽଯଂ ତେ ପୁରାତନଃ । ତସ୍ଯ ଯୋଗେନ ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଶମ୍ବରେଣ ହୃତୋ ବଲାତ୍
ଶ୍ରୀଦେବୀ କହିଲେ: ଦେବେଶ, ଦୁଃଖ କରନାହିଁ; ଏହା ତୁମ ପ୍ରାଚୀନ ଶାପ। ଏହାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମର ପୁଅ ଶମ୍ବରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜବରଦସ୍ତି ନେଇଯିବା ହୋଇଛି।
ଅତସ୍ତେ ଷୋଡଶେ ଵର୍ଷେ ହତ୍ଵା ତଂ ଶମ୍ବରଂ ବଲାତ୍ । ଆଗମିଷ୍ଯତି ପୁତ୍ରସ୍ତେ ମତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ନ ସଂଶଯଃ
ଏହିପରି, ତାଙ୍କ ଷୋଡଶ ବର୍ଷରେ, ମୋର କୃପାରେ ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ମାରି ତୁମର ପୁଅ ଫେରିଆସିବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ଦେଵୀ ଚଣ୍ଡିକା ଚଣ୍ଡଵିକ୍ରମା । ଭଗଵାନପି ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଶୋକଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାଭଵତ୍ସୁଖୀ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏପରି କହି ଚଣ୍ଡିକା ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ପୁଅର ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।
ପରାଶକ୍ତେଃ ସର୍ଵଜ୍ଞତ୍ଵକଥନମ୍ ରାଜୋଵାଚ ସନ୍ଦେହୋ ମେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜାଯତେ ଵଚନାତ୍ତଵ । ଵୈଷ୍ଣଵାଂଶେ ଭଗଵତି ଦୁଃଖୋତ୍ପତ୍ତିଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଚ
ରାଜା କହିଲେ: ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ କଥା ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବ ବଂଶରେ ଦୁଃଖ ଜନ୍ମ ଦେଖି ମୋର ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଦେଉଛି।
ନାରାଯଣାଂଶସମ୍ଭୂତୋ ଵାସୁଦେଵଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । କଥଂ ସ ସୂତିକାଗାରାଦ୍ଧୃତୋ ବାଲୋ ହରେରପି
ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବାସୁଦେବ, ସେ ହରି ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ କିପରି ଶିଶୁଟିକୁ ଗର୍ଭଗୃହରୁ ନେଇଯିବା ହୋଇଲା?
ସୁଗୁପ୍ତନଗରେ ରମ୍ଯେ ଗୁପ୍ତେଽଥ ସୂତିକାଗୃହେ । ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତେନ ଦୈତ୍ଯେନ ଗୃହୀତୋଽସୌ କଥଂ ଶିଶୁଃ
ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଭଲ ରକ୍ଷିତ ନଗରରେ, ଲୁଚିଥିବା ଗର୍ଭଗୃହରେ, ଏହି ଦୈତ୍ୟ କିପରି ପ୍ରବେଶ କରି ଶିଶୁଟିକୁ ଧରି ନେଇଗଲା?
ନ ଜ୍ଞାତୋ ଵାସୁଦେଵେନ ଚିତ୍ରମେତନ୍ମମାଦ୍ଭୁତମ୍ । ଜାଯତେ ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଚିତ୍ତେ ସତ୍ଯଵତୀସୁତ
ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁଅ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥାକୁ ବାସୁଦେବ ଜାଣିନଥିଲେ । ମନରେ ବଡ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଉଛି ।
ବ୍ରୂହି ତତ୍କାରଣଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ ଜ୍ଞାତଂ କେଶଵେନ ଯତ୍ । ହରଣଂ ତତ୍ରସଂସ୍ଥେନ ଶିଶୋର୍ଵା ସୂତିକାଗୃହାତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କେଶବ ଜାଣିନଥିବା ଏହି କଥାର କାରଣ କହ । ଯେଉଁଠାରେ ଶିଶୁ ଥିଲା, ସେଠାରୁ ଶିଶୁକୁ ନେଇଯିବା ଯେଉଁଥିରେ ଅଛି ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ମାଯା ବଲଵତୀ ରାଜନ୍ନରାଣାଂ ବୁଦ୍ଧିମୋହିନୀ । ଶାମ୍ଭଵୀ ଵିଶ୍ରୁତା ଲୋକେ କୋ ଵା ମୋହଂ ନ ଗଚ୍ଛତି
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ମାୟା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରାଜା, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ । ଲୋକେ ଏହାକୁ 'ଶାମ୍ଭବୀ' ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି । କିଏ ଭ୍ରମରେ ପଡିନାହିଁ ?
ମାନୁଷଂ ଜନ୍ମ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଗୁଣାଃ ସର୍ଵେଽପି ମାନୁଷାଃ । ଭଵନ୍ତି ଦେହଜା କାମଂ ନ ଦେଵା ନାସୁରାସ୍ତଦା
ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ, ଦେହରୁ ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ଏହା ସ୍ବାଭାବିକ । ସେ ସମୟରେ ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବମାନେ ଏହି ଗୁଣ ରଖିନାହନ୍ତି ।
କ୍ଷୁତ୍ତୃଣ୍ନିଦ୍ରା ଭଯଂ ତନ୍ଦ୍ରା ଵ୍ଯାମୋହଃ ଶୋକସଂଶଯଃ । ହର୍ଷଶ୍ଚୈଵାଭିମାନଶ୍ଚ ଜରାମରଣମେଵ ଚ
ଭୋକ, ପିଆସ, ଘୁମ, ଭୟ, ଅଳସ୍ୟ, ଭ୍ରମ, ଦୁଃଖ, ସନ୍ଦେହ, ଆନନ୍ଦ, ଅଭିମାନ, ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁ—
ଅଜ୍ଞାନଂ ଗ୍ଲାନିରପ୍ରୀତିରୀର୍ଷ୍ଯାସୂଯା ମଦଃ ଶ୍ରମଃ । ଏତେ ଦେହଭଵା ଭାଵାଃ ପ୍ରଭଵନ୍ତି ନରାଧିପ
ଅଜ୍ଞାନ, କ୍ଳାନ୍ତି, ଅସନ୍ତୋଷ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ଦ୍ୱେଷ, ମଦ, ଶ୍ରମ— ଏହି ସମସ୍ତ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଭାବଗୁଡିକ ରାଜା, ମନୁଷ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକଟ ହୁଏ ।
ଯଥା ହେମମୃଗଂ ରାମୋ ନ ବୁବୋଧ ପୁରୋଗତମ୍ । ଜାନକ୍ଯା ହରଣଞ୍ଚୈଵ ଜଟାଯୁମରଣଂ ତଥା
ଯେପରି ରାମ ନାଗଦେଖିବା ପୂର୍ବରୁ ସୁନା ମୃଗକୁ ଚିହ୍ନିପାରିନଥିଲେ, ଜାନକୀଙ୍କ ହରଣ ଓ ଜଟାୟୁଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣିପାରିନଥିଲେ—
ଅଭିଷେକଦିନେ ରାମୋ ଵନଵାସଂ ନ ଵେଦ ଚ । ତଥା ନ ଜ୍ଞାତଵାନ୍ ରାମଃ ସ୍ଵଶୋକାନ୍ମରଣଂ ପିତୁଃ
ଅଭିଷେକ ଦିନରେ ରାମ ତାଙ୍କର ବନବାସ ବିଷୟରେ ଜାଣିନଥିଲେ । ଏହିପରି ନିଜ ଦୁଃଖରେ ରାମ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁକୁ ମଧ୍ୟ ଅନୁଭବ କରିନଥିଲେ ।
ଅଜ୍ଞଵଦ୍ଵିଚଚାରାସୌ ପଶ୍ଯମାନୋ ଵନେ ଵନେ । ଜାନକୀଂ ନ ଵିଵେଦାଥ ରାଵଣେନ ହୃତାଂ ବଲାତ୍
ସେ ଅଜ୍ଞାନୀ ପରି ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଖୋଜୁଥିଲେ, ତଥାପି ରାବଣ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିପୂର୍ବକ ହରାଯାଇଥିବା ଜାନକୀକୁ ଚିହ୍ନିପାରିନଥିଲେ ।
ସହାଯାନ୍ ଵାନରାନ୍କୃତ୍ଵା ହତ୍ଵା ଶକ୍ରସୁତଂ ବଲାତ୍ । ସାଗରେ ସେତୁବନ୍ଧଞ୍ଚ କୃତ୍ଵୋତ୍ତୀର୍ଯ ସରିତ୍ପତିମ୍
ବାନରମାନେ ସହାୟ ହେଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅକୁ ଶକ୍ତିପୂର୍ବକ ମାରିଦେଲେ, ସାଗର ଉପରେ ସେତୁ ତିଆରି କରି ନଦୀର ମହାପତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କଲେ ।
ପ୍ରେଷଯାମାସ ସର୍ଵାସୁ ଦିକ୍ଷୁ ତାନ୍କପିକୁଞ୍ଜରାନ୍ । ସଂଗ୍ରାମଂ କୃତଵାନ୍ଘୋରଂ ଦୁଃଖଂ ପ୍ରାପ ରଣାଜିରେ
ସେ ସମସ୍ତ ବାନର ଯୋଦ୍ଧାମାନେକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଠାଇଲେ, ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ, ରଣଭୂମିରେ ବଡ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଲେ ।
ବନ୍ଧନଂ ନାଗପାଶେନ ପ୍ରାପ ରାମୋ ମହାବଲଃ । ଗରୁଡାନ୍ମୋକ୍ଷଣଂ ପଶ୍ଚାଦନ୍ଵଭୂଦ୍ରଘୁନନ୍ଦନଃ
ମହାବଳୀ ରାମ ନାଗପାଶରେ ବାନ୍ଧା ହେଲେ । ପରେ ଗରୁଡଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତି ମିଳିଲା, ରଘୁବଂଶୀ ।
ଅହନଦ୍ରାଵଣଂ ସଂଖ୍ଯେ କୁମ୍ଭକର୍ଣଂ ମହାବଲମ୍ । ମେଘନାଦଂ ନିକୁମ୍ଭଞ୍ଚ କୁପିତୋ ରଘୁନନ୍ଦନଃ
କ୍ରୋଧିତ ରଘୁନନ୍ଦନ ଯୁଦ୍ଧରେ ରାବଣ, କୁମ୍ଭକର୍ଣ୍ଣ, ମେଘନାଦ ଓ ନିକୁମ୍ଭକୁ ମାରିଦେଲେ ।
ଅଦୂଷ୍ଯତ୍ଵଞ୍ଚ ଜାନକ୍ଯା ନ ଵିଵେଦ ଜନାର୍ଦନଃ । ଦିଵ୍ଯଞ୍ଚ କାରଯାମାସ ଜ୍ଵଲିତେଽଗ୍ନୌ ପ୍ରଵେଶନମ୍
ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ସୀତାଙ୍କ ନିର୍ମଳତାକୁ ଚିହ୍ନିପାରିନଥିଲେ । ସେ ଦିବ୍ୟ ଭାବରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ ।