ଉଗ୍ରସେନଂ ନୃପଂ କୃତ୍ଵା ଵିଜହାର ଯଥାରୁଚି । ଅହରଦ୍ରୁକ୍ମିଣୀ କାମଂ ଶିଶୁପାଲସ୍ଵଯଂଵରାତ୍
ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ରାଜା କରି, ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବରରୁ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ବଳେ ନେଇଆସିଲେ।
ରାକ୍ଷସେନ ଵିଵାହେନ ଚକ୍ରେ ଦାରଵିଧିଂ ହରିଃ । ତତୋ ଜାମ୍ବଵତୀଂ ସତ୍ଯାଂ ମିତ୍ରଵିନ୍ଦାଞ୍ଚ ଭାମିନୀମ୍
ହରି ରାକ୍ଷସ ପ୍ରଥାରେ ବିବାହ କଲେ। ତା'ପରେ ଜାମ୍ବବତୀ, ସତ୍ୟଭାମା ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ।
କାଲିନ୍ଦୀଂ ଲକ୍ଷଣାଂ ଭଦ୍ରାଂ ତଥା ନାଗ୍ନଜିତୀଂ ଶୁଭାମ୍ । ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ସମାନୀଯାପ୍ଯୁପଯେମେ ଜନାର୍ଦନଃ
ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ କାଳିନ୍ଦୀ, ଲକ୍ଷଣା, ଭଦ୍ରା ଓ ଶୁଭ ନାଗ୍ନଜିତିଙ୍କୁ ଆଣି ବିବାହ କଲେ।
ଅଷ୍ଟାଵେଵ ମହୀପାଲ ପତ୍ନ୍ଯଃ ପରମଶୋଭନାଃ । ପ୍ରାସୂତ ରୁକ୍ମିଣୀ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଚାରୁଦର୍ଶନମ୍
ହେ ରାଜନ୍, ଏଠି ଆଠଜଣ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଣୀ ଥିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ଏକ ଚରୁଦର୍ଶନ ପୁଅ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଜାତକର୍ମାଦିକଂ ତସ୍ଯ ଚକାର ମଧୁସୂଦନଃ । ହୃତୋଽସୌ ସୂତିକାଗେହାଚ୍ଛମ୍ବରେଣ ବଲୀଯସା
ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସଂସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶମ୍ବର ତାଙ୍କୁ ସୂତିଘରରୁ ଚୁରି କରିନେଲେ।
ନୀତଶ୍ଚ ସ୍ଵପୁରୀଂ ବାଲୋ ମାଯାଵତ୍ଯୈ ସମର୍ପିତଃ । ଵାସୁଦେଵୋ ହୃତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁତ୍ରଂ ଶୋକସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ଶିଶୁକୁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱନଗରକୁ ନେଇ ମାୟାବତୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ପୁଅକୁ ହରାଇ ଦେଖି, ବାସୁଦେବ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ।
ଜଗାମ ଶରଣଂ ଦେଵୀଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତେନ ଚେତସା । ଵୃତ୍ରାସୁରାଦଯୋ ଦୈତ୍ଯା ଲୀଲଯୈଵ ଯଯା ହତାଃ
ଭକ୍ତିଭାବରେ ମନ ଭରି, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ; ଯିଏ ଖେଳେଇ ଭାବେ ବୃତ୍ରାସୁର ଓ ଅନ୍ୟ ଦାୟତ୍ୟମାନେକୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ତତୋଽସୌ ଯୋଗମାଯାଯାଶ୍ଚକାର ପରମାଂ ସ୍ମୃତିମ୍ । ଵଚୋଭିଃ ପରମୋଦାରୈରକ୍ଷରୈଃ ସ୍ତଵନୈଃ ଶୁଭୈଃ
ତା'ପରେ ସେ ଯୋଗମାୟାଙ୍କ ପରମ ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଶୁଭ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ମାତର୍ମଯାତିତପସା ପରିତୋଷିତା ତ୍ଵଂ ପ୍ରାଗ୍ଜନ୍ମନି ପ୍ରସୁମନାଦିଭିରର୍ଚିତାସି । ଧର୍ମାତ୍ମଜେନ ବଦରୀଵନଖଣ୍ଡମଧ୍ଯେ କିଂ ଵିସ୍ମୃତୋ ଜନନି ତେ ତ୍ଵଯି ଭକ୍ତିଭାଵଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, ମାଆ, ମୁଁ ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କରି ତୁମକୁ ଖୁସି କରିଛି, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ପୂଜା କରିଥିଲି। ଧର୍ମର ପୁଅ, ବଦରୀ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ, ମୋର ତୁମପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଭାବ କି ଭୁଲିଗଲି?
ସୂତୀଗୃହାଦପହୃତଃ କିମୁ ବାଲକୋ ମେ କେନାପି ଦୁଷ୍ଟମନସାପ୍ଯଥ କୌତୁକାଦ୍ଵା । ମାନାପହାରକରଣାଯ ମମାଦ୍ଯ ନୂନଂ ଲଜ୍ଜା ତଵାମ୍ବ ଖଲୁ ଭକ୍ତଜନସ୍ଯ ଯୁକ୍ତା
ମୋ ଶିଶୁଟିକୁ କିଏ ଗର୍ଭଗୃହରୁ ନେଇଗଲା? କିଏ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ରଖି କିମ୍ବା ଆଗ୍ରହ ରେ ଏହା କଲା? ମାଆ, ଆଜି ତୁମେ ମୋତେ ନମ୍ରତା ଶିଖାଇବାକୁ ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଲା। ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ଏପରି ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରିବା ଯଥାୟତ।
ଦୁର୍ଗୋ ମହାନତିତରାଂ ନଗରୀ ସୁଗୁପ୍ତା ତତ୍ରାପି ମେଽସ୍ତି ସଦନଂ କିଲ ମଧ୍ଯଭାଗେ । ଅନ୍ତଃପୁରେ ଚ ପିହିତଂ ନନୁ ସୂତିଗେହଂ ବାଲୋ ହୃତଃ ଖଲୁ ତଥାପି ମମୈଵ ଦୋଷାତ୍
ଦୁର୍ଗା ଏକ ବଡ଼ ଏବଂ ଭଲ ରକ୍ଷିତ ନଗର, ଏହାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମୋର ଘର ଅଛି। ଗର୍ଭଗୃହ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଲୁଚିଥିଲା, ତଥାପି ଶିଶୁଟି ନେଇଯିବା ମୋର ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ହେଲା।
ନାହଂ ଗତଃ ପରପୁରଂ ନ ଚ ଯାଦଵାଶ୍ଚ ରକ୍ଷାଵତୀଵ ନଗରୀ କିଲ ଵୀରଵର୍ଯୈଃ । ମାଯା ତଵୈଵ ଜନନି ପ୍ରକଟପ୍ରଭାଵା ମେ ବାଲକଃ ପରିହୃତଃ କୁହକେନ କେନ
ମୁଁ ଅନ୍ୟ ନଗରକୁ ଯାଇନଥିଲି, ଯାଦବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାଇନଥିଲେ; ନଗର ଶୂରବୀରମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ମାଆ, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ମାୟା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ମାୟାବୀ ମୋର ଶିଶୁଟିକୁ ନେଇଗଲା।
ନୋ ଵେଦ୍ମ୍ଯହଂ ଜନନି ତେ ଚରିତଂ ସୁଗୁପ୍ତଂ କୋ ଵେଦ ମନ୍ଦମତିରଲ୍ପଵିଦେଵ ଦେହୀ । କ୍ଵାସୌ ଗତୋ ମମ ଭଟୈର୍ନ ଚ ଵୀକ୍ଷିତୋ ଵା ହର୍ତାମ୍ବିକେ ଜଵନିକା ତଵ କଲ୍ପିତେଯମ୍
ମୁଁ ଜାଣିନି, ମାଆ, ତୁମ ଗୁପ୍ତ ଚାଳ; ମୁଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବୁଦ୍ଧି ଓ ସୀମିତ ଜ୍ଞାନ ରଖି ଅଛି, କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଶିଶୁ କେଉଁଠି ଗଲା? ମୋର ପ୍ରହରୀମାନେ ଦେଖିନଥିଲେ, ଉପଲବ୍ଧ ହେଇନଥିଲା। ଅମ୍ବିକା, ତୁମେ ତିଆରି କରିଥିବା ପରଦା ସତ୍ୟରେ ଅପାର।
ଚିତ୍ରଂ ନ ତେଽତ୍ର ପୁରତୋ ମମ ମାତୃଗର୍ଭୋ ନୀତସ୍ତ୍ଵଯାର୍ଧସମଯେ କିଲ ମାଯଯାସୌ । ଯଂ ରୋହିଣୀ ହଲଧରଂ ସୁଷୁଵେ ପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ଦୂରେ ସ୍ଥିତା ପତିପରା ମିଥୁନଂ ଵିନାପି
ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ମୋ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ତୁମେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଅଜନ୍ମ ଶିଶୁଟିକୁ ଆଧା ଅବଧିରେ ଗର୍ଭରୁ ନେଇଗଲା। ରୋହିଣୀ, ହଳଧରଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ତାଙ୍କ ପତିଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ଶିଶୁଟିକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ସୃଷ୍ଟିଂ କରୋଷି ଜଗତାମନୁପାଲନଂ ଚ ନାଶଂ ତଥୈଵ ପୁନରପ୍ଯନିଶଂ ଗୁଣୈସ୍ତ୍ଵମ୍ । କୋ ଵେଦ ତେଽମ୍ବ ଚରିତଂ ଦୁରିତାନ୍ତକାରି ପ୍ରାଯେଣ ସର୍ଵମଖିଲଂ ଵିହିତଂ ତ୍ଵଯୈତତ୍
ତୁମେ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କର, ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ଗୁଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନଃ ନାଶ କର। ମାଆ, ଦୁଷ୍ଟତା ନାଶ କରିବାରେ ତୁମ ଚାଳ କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଏହି ସମସ୍ତ କାମ ତୁମେ କରୁଛ।
ଉତ୍ପାଦ୍ଯ ପୁତ୍ରଜନନପ୍ରଭଵଂ ପ୍ରମୋଦଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁନର୍ଵିରହଜଂ କିଲ ଦୁଃଖଭାରମ୍ । ତ୍ଵଂ କ୍ରୀଡସେ ସୁଲଲିତୈଃ ଖଲୁ ତୈର୍ଵିହାରୈ- ର୍ନୋ ଚେତ୍କଥଂ ମମ ସୁତାପ୍ତିରତିର୍ଵୃଥା ସ୍ଯାତ୍
ପୁଅ ଜନ୍ମର ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ପୁନଃ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତାର ଦୁଃଖ ଭାର ଦେଉଛ। ତୁମେ ଏପରି ସୁନ୍ଦର ଖେଳ କରୁଛ। ନାହିଁ ହେଲେ, କିପରି ମୋର ପୁଅପ୍ରତି ଗଭୀର ମମତା ଅନର୍ଥକ ହେବ?
ମାତାସ୍ଯ ରୋଦିତି ଭୃଶଂ କୁରରୀଵ ବାଲା ଦୁଃଖଂ ତନୋତି ମମ ସନ୍ନିଧିଗା ସଦୈଵ । କଷ୍ଟଂ ନ ଵେତ୍ସି ଲଲିତେଽପ୍ରମିତପ୍ରଭାଵେ ମାତସ୍ତ୍ଵମେଵ ଶରଣଂ ଭଵପୀଡିତାନାମ୍
ଏହାର ମାଆ ତୀବ୍ର ଦୁଃଖରେ କୁରରୀ ପକ୍ଷୀର ଛୁଆଁ ପରି କାନ୍ଦୁଛି, ଏହି ଦୁଃଖ ସଦା ମୋ ସାମ୍ନାରେ ବଢ଼ିଯାଉଛି। ଲଳିତା, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମେ ଏହି କଷ୍ଟ ଜାଣନାହିଁ କି? ମାଆ, ତୁମେ ଏହି ଭବଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ।
ସୀମା ସୁଖସ୍ଯ ସୁତଜନ୍ମ ତଦୀଯନାଶୋ ଦୁଃଖସ୍ଯ ଦେଵି ଭଵନେ ଵିବୁଧା ଵଦନ୍ତି । ତତ୍କିଂ କରୋମି ଜନନି ପ୍ରଥମେ ପ୍ରନଷ୍ଟେ ପୁତ୍ରେ ମମାଦ୍ଯ ହୃଦଯଂ ସ୍ଫୁଟତୀଵ ମାତଃ
ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଉଛି ଶୁଖର ସୀମା, ତାହାର ନାଶ ହେଉଛି ଘରର ଦୁଃଖର ଶୀର୍ଷ, ଦେବୀ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି। ମାଆ, ପ୍ରଥମ ପୁଅ ହରାଇବା ପରେ ମୁଁ କଣ କରିବି? ଆଜି ମୋର ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଅନୁଭବ ହେଉଛି।
ଯଜ୍ଞଂ କରୋମି ତଵ ତୁଷ୍ଟିକରଂ ଵ୍ରତଂ ଵା ଦୈଵଂ ଚ ପୂଜନମଥାଖିଲଦୁଃଖହା ତ୍ଵମ୍ । ମାତଃ ସୁତୋଽତ୍ର ଯଦି ଜୀଵତି ଦର୍ଶଯାଶୁ ତ୍ଵଂ ଵୈ କ୍ଷମା ସକଲଶୋକଵିନାଶନାଯ
ମୁଁ କି ତୁମକୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ବ୍ରତ କରିବି, କିମ୍ବା ଦେବତାମାନେ ପୂଜିବି? ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରି। ମାଆ, ଯଦି ମୋର ପୁଅ ଏଠି ଜୀବିତ ଅଛି, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଦେଖାଇଦିଅ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶୋକ ନାଶ କରିବାରି।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ତଦା ଦେଵୀ କୃଷ୍ଣେନାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣା । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଦର୍ଶନା ଭୂତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବୀ ବଢ଼ିଆ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ, ତାପରେ ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେବୀ ଦେଖାଦେଲେ ଏବଂ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୀଦେଵ୍ଯୁଵାଚ ଶୋକଂ ମା କୁରୁ ଦେଵେଶ ଶାପୋଽଯଂ ତେ ପୁରାତନଃ । ତସ୍ଯ ଯୋଗେନ ପୁତ୍ରସ୍ତେ ଶମ୍ବରେଣ ହୃତୋ ବଲାତ୍
ଶ୍ରୀଦେବୀ କହିଲେ: ଦେବେଶ, ଦୁଃଖ କରନାହିଁ; ଏହା ତୁମ ପ୍ରାଚୀନ ଶାପ। ଏହାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମର ପୁଅ ଶମ୍ବରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜବରଦସ୍ତି ନେଇଯିବା ହୋଇଛି।
ଅତସ୍ତେ ଷୋଡଶେ ଵର୍ଷେ ହତ୍ଵା ତଂ ଶମ୍ବରଂ ବଲାତ୍ । ଆଗମିଷ୍ଯତି ପୁତ୍ରସ୍ତେ ମତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ନ ସଂଶଯଃ
ଏହିପରି, ତାଙ୍କ ଷୋଡଶ ବର୍ଷରେ, ମୋର କୃପାରେ ଶମ୍ବରଙ୍କୁ ମାରି ତୁମର ପୁଅ ଫେରିଆସିବ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ଦେଵୀ ଚଣ୍ଡିକା ଚଣ୍ଡଵିକ୍ରମା । ଭଗଵାନପି ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଶୋକଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାଭଵତ୍ସୁଖୀ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏପରି କହି ଚଣ୍ଡିକା ଦେବୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଭଗବାନ ମଧ୍ୟ ପୁଅର ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତି ଅନୁଭବ କଲେ।
ପରାଶକ୍ତେଃ ସର୍ଵଜ୍ଞତ୍ଵକଥନମ୍ ରାଜୋଵାଚ ସନ୍ଦେହୋ ମେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜାଯତେ ଵଚନାତ୍ତଵ । ଵୈଷ୍ଣଵାଂଶେ ଭଗଵତି ଦୁଃଖୋତ୍ପତ୍ତିଂ ଵିଲୋକ୍ଯ ଚ
ରାଜା କହିଲେ: ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ କଥା ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ବୈଷ୍ଣବ ବଂଶରେ ଦୁଃଖ ଜନ୍ମ ଦେଖି ମୋର ମନରେ ସନ୍ଦେହ ଦେଉଛି।
ନାରାଯଣାଂଶସମ୍ଭୂତୋ ଵାସୁଦେଵଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । କଥଂ ସ ସୂତିକାଗାରାଦ୍ଧୃତୋ ବାଲୋ ହରେରପି
ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବାସୁଦେବ, ସେ ହରି ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ କିପରି ଶିଶୁଟିକୁ ଗର୍ଭଗୃହରୁ ନେଇଯିବା ହୋଇଲା?
ସୁଗୁପ୍ତନଗରେ ରମ୍ଯେ ଗୁପ୍ତେଽଥ ସୂତିକାଗୃହେ । ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତେନ ଦୈତ୍ଯେନ ଗୃହୀତୋଽସୌ କଥଂ ଶିଶୁଃ
ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଭଲ ରକ୍ଷିତ ନଗରରେ, ଲୁଚିଥିବା ଗର୍ଭଗୃହରେ, ଏହି ଦୈତ୍ୟ କିପରି ପ୍ରବେଶ କରି ଶିଶୁଟିକୁ ଧରି ନେଇଗଲା?
ନ ଜ୍ଞାତୋ ଵାସୁଦେଵେନ ଚିତ୍ରମେତନ୍ମମାଦ୍ଭୁତମ୍ । ଜାଯତେ ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଚିତ୍ତେ ସତ୍ଯଵତୀସୁତ
ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁଅ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥାକୁ ବାସୁଦେବ ଜାଣିନଥିଲେ । ମନରେ ବଡ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଜନ୍ମ ନେଉଛି ।
ବ୍ରୂହି ତତ୍କାରଣଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ନ ଜ୍ଞାତଂ କେଶଵେନ ଯତ୍ । ହରଣଂ ତତ୍ରସଂସ୍ଥେନ ଶିଶୋର୍ଵା ସୂତିକାଗୃହାତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କେଶବ ଜାଣିନଥିବା ଏହି କଥାର କାରଣ କହ । ଯେଉଁଠାରେ ଶିଶୁ ଥିଲା, ସେଠାରୁ ଶିଶୁକୁ ନେଇଯିବା ଯେଉଁଥିରେ ଅଛି ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ମାଯା ବଲଵତୀ ରାଜନ୍ନରାଣାଂ ବୁଦ୍ଧିମୋହିନୀ । ଶାମ୍ଭଵୀ ଵିଶ୍ରୁତା ଲୋକେ କୋ ଵା ମୋହଂ ନ ଗଚ୍ଛତି
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ମାୟା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରାଜା, ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ । ଲୋକେ ଏହାକୁ 'ଶାମ୍ଭବୀ' ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି । କିଏ ଭ୍ରମରେ ପଡିନାହିଁ ?
ମାନୁଷଂ ଜନ୍ମ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଗୁଣାଃ ସର୍ଵେଽପି ମାନୁଷାଃ । ଭଵନ୍ତି ଦେହଜା କାମଂ ନ ଦେଵା ନାସୁରାସ୍ତଦା
ମନୁଷ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଲେ, ଦେହରୁ ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଗୁଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ । ଏହା ସ୍ବାଭାବିକ । ସେ ସମୟରେ ଦେବତା କିମ୍ବା ଦାନବମାନେ ଏହି ଗୁଣ ରଖିନାହନ୍ତି ।