ଅଗ୍ରେ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାଶ୍ଚେଲୁଃ ସର୍ଵେ ଯଦୂତ୍ତମାଃ । କତିଚିଦ୍ଦିଵସୈଃ ପ୍ରାପୁଃ ପୁରୀଂ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ କିଲ
ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଯାଦବମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ। କିଛି ଦିନ ପରେ ସେମାନେ ଦ୍ୱାରାବତୀ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଶିଲ୍ପିଭିଃ କାରଯାମାସ ଜୀର୍ଣୋଦ୍ଧାରଂ ହି ମାଧଵଃ । ସଂସ୍ଥାପ୍ଯ ଯାଦଵାଂସ୍ତତ୍ର ତାଵେତୌ ବଲକେଶଵୌ
ମାଧବ ଶିଳ୍ପୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗା ଘରବାଡ଼ିକୁ ନବୀନ କରାଇଲେ। ସେଠାରେ ବଳରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ସହିତ ଯାଦବମାନେ ବସିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତରସା ମଥୁରାମେତ୍ଯ ସଂସ୍ଥିତୌ ନିର୍ଜନାଂ ପୁରୀମ୍ । ତଦା ତତ୍ରୈଵ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ବଲଵାନ୍ ଯଵନାଧିପଃ
ତେବେ ଦୁଇଜଣେ ତ୍ୱରିତ ମଥୁରାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଶୂନ୍ୟ ନଗରରେ ରହିଲେ। ସେଇ ସମୟରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯବନ ରାଜା ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵୈନମାଗତଂ କୃଷ୍ଣୋ ନିର୍ଯଯୌ ନଗରାଦ୍ବହିଃ । ପଦାତିରଗ୍ରେ ତସ୍ଯାଭୂଦ୍ଯଵନସ୍ଯ ଜନାର୍ଦନଃ
ତାଙ୍କୁ ଆସିଥିବା ଜାଣି, କୃଷ୍ଣ ନଗରରୁ ବାହାରିଲେ। ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ପଦାତି ଭାବେ ଯବନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ।
ପୀତାମ୍ବରଧରଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ପ୍ରାହସନ୍ମଧୁସୂଦନଃ । ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁରତୋ ଯାନ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଂ କମଲଲୋଚନମ୍
ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା ଶ୍ରୀମାନ୍ ମଧୁସୂଦନ ହସିଲେ। ସେଠାରେ କମଳନୟନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଯଵନୋଽପି ପଦାତିଃ ସନ୍ପୃଷ୍ଠତୋଽନୁଗତଃ ଖଲଃ । ପ୍ରସୁପ୍ତୋ ଯତ୍ର ରାଜର୍ଷିର୍ମୁଚୁକୁନ୍ଦୋ ମହାବଲଃ
ଯବନ ମଧ୍ୟ ପଦାତି ହୋଇ, ଚୁପଚାପ ପଛରେ ଅନୁସରଣ କଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ରାଜା ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଶୁଅଁଥିଲେ।
ପ୍ରଯଯୌ ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ର ସକାଲଯଵନୋ ହରିଃ । ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ମୁଚୁକୁନ୍ଦଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଚ
ଭଗବାନ୍ ହରି ଯବନ ସହିତ ସେଠାକୁ ଗଲେ। ସେଠାରେ ମୁଚୁକୁନ୍ଦଙ୍କୁ ଦେଖି, ବିଷ୍ଣୁ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ଯଵନଃ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସୁପ୍ତଭୂତମପଶ୍ଯତ । ମତ୍ଵା ତଂ ଵାସୁଦେଵଂ ସ ପାଦେନାତାଡଯନ୍ନୃପମ୍
ସେଠାରେ ଯବନ ଆସି, ଏକ ଶୁଅଁଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ବାସୁଦେବ ଭାବି, ପାଦରେ ରାଜାଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ପ୍ରବୁଦ୍ଧଃ କ୍ରୋଧରକ୍ତାକ୍ଷସ୍ତଂ ଦଦାହ ମହାବଲଃ । ତଂ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ମୁଚୁକୁନ୍ଦୋଽଥ ଦଦର୍ଶ କମଲେକ୍ଷଣମ୍
ଜାଗିଉଠି, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ୍ ଚକୁ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ତାଙ୍କୁ ଜଳାଇଦେଲେ। ତାକୁ ଦହିଦେଇ, ମୁଚୁକୁନ୍ଦ ପରେ କମଳନୟନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵାସୁଦେଵଂ ସୁଦେଵେଶଂ ପ୍ରଣମ୍ଯ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ଵନମ୍ । ଜଗାମ ଦ୍ଵାରକାଂ କୃଷ୍ଣୋ ବଲଦେଵସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ବାସୁଦେବ, ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ଦେଖି, ପ୍ରଣାମ କରିବା ପରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ। କୃଷ୍ଣ ବଳରାମ ସହିତ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ।
ଉଗ୍ରସେନଂ ନୃପଂ କୃତ୍ଵା ଵିଜହାର ଯଥାରୁଚି । ଅହରଦ୍ରୁକ୍ମିଣୀ କାମଂ ଶିଶୁପାଲସ୍ଵଯଂଵରାତ୍
ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ରାଜା କରି, ସେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଆନନ୍ଦ କଲେ। ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ସ୍ୱୟଂବରରୁ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ବଳେ ନେଇଆସିଲେ।
ରାକ୍ଷସେନ ଵିଵାହେନ ଚକ୍ରେ ଦାରଵିଧିଂ ହରିଃ । ତତୋ ଜାମ୍ବଵତୀଂ ସତ୍ଯାଂ ମିତ୍ରଵିନ୍ଦାଞ୍ଚ ଭାମିନୀମ୍
ହରି ରାକ୍ଷସ ପ୍ରଥାରେ ବିବାହ କଲେ। ତା'ପରେ ଜାମ୍ବବତୀ, ସତ୍ୟଭାମା ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ମିତ୍ରବିନ୍ଦାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ।
କାଲିନ୍ଦୀଂ ଲକ୍ଷଣାଂ ଭଦ୍ରାଂ ତଥା ନାଗ୍ନଜିତୀଂ ଶୁଭାମ୍ । ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍ସମାନୀଯାପ୍ଯୁପଯେମେ ଜନାର୍ଦନଃ
ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ କାଳିନ୍ଦୀ, ଲକ୍ଷଣା, ଭଦ୍ରା ଓ ଶୁଭ ନାଗ୍ନଜିତିଙ୍କୁ ଆଣି ବିବାହ କଲେ।
ଅଷ୍ଟାଵେଵ ମହୀପାଲ ପତ୍ନ୍ଯଃ ପରମଶୋଭନାଃ । ପ୍ରାସୂତ ରୁକ୍ମିଣୀ ପୁତ୍ରଂ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ଚାରୁଦର୍ଶନମ୍
ହେ ରାଜନ୍, ଏଠି ଆଠଜଣ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦରୀ ରାଣୀ ଥିଲେ। ରୁକ୍ମିଣୀ ଏକ ଚରୁଦର୍ଶନ ପୁଅ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ଜାତକର୍ମାଦିକଂ ତସ୍ଯ ଚକାର ମଧୁସୂଦନଃ । ହୃତୋଽସୌ ସୂତିକାଗେହାଚ୍ଛମ୍ବରେଣ ବଲୀଯସା
ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସଂସ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶମ୍ବର ତାଙ୍କୁ ସୂତିଘରରୁ ଚୁରି କରିନେଲେ।
ନୀତଶ୍ଚ ସ୍ଵପୁରୀଂ ବାଲୋ ମାଯାଵତ୍ଯୈ ସମର୍ପିତଃ । ଵାସୁଦେଵୋ ହୃତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁତ୍ରଂ ଶୋକସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ଶିଶୁକୁ ତାଙ୍କର ସ୍ୱନଗରକୁ ନେଇ ମାୟାବତୀଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ। ପୁଅକୁ ହରାଇ ଦେଖି, ବାସୁଦେବ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲେ।
ଜଗାମ ଶରଣଂ ଦେଵୀଂ ଭକ୍ତିଯୁକ୍ତେନ ଚେତସା । ଵୃତ୍ରାସୁରାଦଯୋ ଦୈତ୍ଯା ଲୀଲଯୈଵ ଯଯା ହତାଃ
ଭକ୍ତିଭାବରେ ମନ ଭରି, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ; ଯିଏ ଖେଳେଇ ଭାବେ ବୃତ୍ରାସୁର ଓ ଅନ୍ୟ ଦାୟତ୍ୟମାନେକୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ତତୋଽସୌ ଯୋଗମାଯାଯାଶ୍ଚକାର ପରମାଂ ସ୍ମୃତିମ୍ । ଵଚୋଭିଃ ପରମୋଦାରୈରକ୍ଷରୈଃ ସ୍ତଵନୈଃ ଶୁଭୈଃ
ତା'ପରେ ସେ ଯୋଗମାୟାଙ୍କ ପରମ ଶକ୍ତିକୁ ସ୍ମରଣ କଲେ; ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଶୁଭ ଶବ୍ଦରେ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଉଵାଚ ମାତର୍ମଯାତିତପସା ପରିତୋଷିତା ତ୍ଵଂ ପ୍ରାଗ୍ଜନ୍ମନି ପ୍ରସୁମନାଦିଭିରର୍ଚିତାସି । ଧର୍ମାତ୍ମଜେନ ବଦରୀଵନଖଣ୍ଡମଧ୍ଯେ କିଂ ଵିସ୍ମୃତୋ ଜନନି ତେ ତ୍ଵଯି ଭକ୍ତିଭାଵଃ
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ କହିଲେ, ମାଆ, ମୁଁ ଗଭୀର ତପସ୍ୟା କରି ତୁମକୁ ଖୁସି କରିଛି, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଫୁଲ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପହାର ଦେଇ ପୂଜା କରିଥିଲି। ଧର୍ମର ପୁଅ, ବଦରୀ ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ, ମୋର ତୁମପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଭାବ କି ଭୁଲିଗଲି?
ସୂତୀଗୃହାଦପହୃତଃ କିମୁ ବାଲକୋ ମେ କେନାପି ଦୁଷ୍ଟମନସାପ୍ଯଥ କୌତୁକାଦ୍ଵା । ମାନାପହାରକରଣାଯ ମମାଦ୍ଯ ନୂନଂ ଲଜ୍ଜା ତଵାମ୍ବ ଖଲୁ ଭକ୍ତଜନସ୍ଯ ଯୁକ୍ତା
ମୋ ଶିଶୁଟିକୁ କିଏ ଗର୍ଭଗୃହରୁ ନେଇଗଲା? କିଏ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ରଖି କିମ୍ବା ଆଗ୍ରହ ରେ ଏହା କଲା? ମାଆ, ଆଜି ତୁମେ ମୋତେ ନମ୍ରତା ଶିଖାଇବାକୁ ଏହି ଦୁଃଖ ଦେଲା। ତୁମ ଭକ୍ତମାନେ ଏପରି ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରିବା ଯଥାୟତ।
ଦୁର୍ଗୋ ମହାନତିତରାଂ ନଗରୀ ସୁଗୁପ୍ତା ତତ୍ରାପି ମେଽସ୍ତି ସଦନଂ କିଲ ମଧ୍ଯଭାଗେ । ଅନ୍ତଃପୁରେ ଚ ପିହିତଂ ନନୁ ସୂତିଗେହଂ ବାଲୋ ହୃତଃ ଖଲୁ ତଥାପି ମମୈଵ ଦୋଷାତ୍
ଦୁର୍ଗା ଏକ ବଡ଼ ଏବଂ ଭଲ ରକ୍ଷିତ ନଗର, ଏହାର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ମୋର ଘର ଅଛି। ଗର୍ଭଗୃହ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ଲୁଚିଥିଲା, ତଥାପି ଶିଶୁଟି ନେଇଯିବା ମୋର ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ହେଲା।
ନାହଂ ଗତଃ ପରପୁରଂ ନ ଚ ଯାଦଵାଶ୍ଚ ରକ୍ଷାଵତୀଵ ନଗରୀ କିଲ ଵୀରଵର୍ଯୈଃ । ମାଯା ତଵୈଵ ଜନନି ପ୍ରକଟପ୍ରଭାଵା ମେ ବାଲକଃ ପରିହୃତଃ କୁହକେନ କେନ
ମୁଁ ଅନ୍ୟ ନଗରକୁ ଯାଇନଥିଲି, ଯାଦବମାନେ ମଧ୍ୟ ଯାଇନଥିଲେ; ନଗର ଶୂରବୀରମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ମାଆ, ନିଶ୍ଚୟ ତୁମ ମାୟା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ମାୟାବୀ ମୋର ଶିଶୁଟିକୁ ନେଇଗଲା।
ନୋ ଵେଦ୍ମ୍ଯହଂ ଜନନି ତେ ଚରିତଂ ସୁଗୁପ୍ତଂ କୋ ଵେଦ ମନ୍ଦମତିରଲ୍ପଵିଦେଵ ଦେହୀ । କ୍ଵାସୌ ଗତୋ ମମ ଭଟୈର୍ନ ଚ ଵୀକ୍ଷିତୋ ଵା ହର୍ତାମ୍ବିକେ ଜଵନିକା ତଵ କଲ୍ପିତେଯମ୍
ମୁଁ ଜାଣିନି, ମାଆ, ତୁମ ଗୁପ୍ତ ଚାଳ; ମୁଁ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ବୁଦ୍ଧି ଓ ସୀମିତ ଜ୍ଞାନ ରଖି ଅଛି, କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଶିଶୁ କେଉଁଠି ଗଲା? ମୋର ପ୍ରହରୀମାନେ ଦେଖିନଥିଲେ, ଉପଲବ୍ଧ ହେଇନଥିଲା। ଅମ୍ବିକା, ତୁମେ ତିଆରି କରିଥିବା ପରଦା ସତ୍ୟରେ ଅପାର।
ଚିତ୍ରଂ ନ ତେଽତ୍ର ପୁରତୋ ମମ ମାତୃଗର୍ଭୋ ନୀତସ୍ତ୍ଵଯାର୍ଧସମଯେ କିଲ ମାଯଯାସୌ । ଯଂ ରୋହିଣୀ ହଲଧରଂ ସୁଷୁଵେ ପ୍ରସିଦ୍ଧଂ ଦୂରେ ସ୍ଥିତା ପତିପରା ମିଥୁନଂ ଵିନାପି
ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ମୋ ଆଖି ସାମ୍ନାରେ ତୁମେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଅଜନ୍ମ ଶିଶୁଟିକୁ ଆଧା ଅବଧିରେ ଗର୍ଭରୁ ନେଇଗଲା। ରୋହିଣୀ, ହଳଧରଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ତାଙ୍କ ପତିଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଦୂରେ ଶିଶୁଟିକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ସୃଷ୍ଟିଂ କରୋଷି ଜଗତାମନୁପାଲନଂ ଚ ନାଶଂ ତଥୈଵ ପୁନରପ୍ଯନିଶଂ ଗୁଣୈସ୍ତ୍ଵମ୍ । କୋ ଵେଦ ତେଽମ୍ବ ଚରିତଂ ଦୁରିତାନ୍ତକାରି ପ୍ରାଯେଣ ସର୍ଵମଖିଲଂ ଵିହିତଂ ତ୍ଵଯୈତତ୍
ତୁମେ ଜଗତକୁ ସୃଷ୍ଟି କର, ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ଗୁଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୁନଃପୁନଃ ନାଶ କର। ମାଆ, ଦୁଷ୍ଟତା ନାଶ କରିବାରେ ତୁମ ଚାଳ କିଏ ଜାଣିପାରିବ? ଏହି ସମସ୍ତ କାମ ତୁମେ କରୁଛ।
ଉତ୍ପାଦ୍ଯ ପୁତ୍ରଜନନପ୍ରଭଵଂ ପ୍ରମୋଦଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁନର୍ଵିରହଜଂ କିଲ ଦୁଃଖଭାରମ୍ । ତ୍ଵଂ କ୍ରୀଡସେ ସୁଲଲିତୈଃ ଖଲୁ ତୈର୍ଵିହାରୈ- ର୍ନୋ ଚେତ୍କଥଂ ମମ ସୁତାପ୍ତିରତିର୍ଵୃଥା ସ୍ଯାତ୍
ପୁଅ ଜନ୍ମର ଆନନ୍ଦ ଦେଇ, ପୁନଃ ବିଚ୍ଛିନ୍ନତାର ଦୁଃଖ ଭାର ଦେଉଛ। ତୁମେ ଏପରି ସୁନ୍ଦର ଖେଳ କରୁଛ। ନାହିଁ ହେଲେ, କିପରି ମୋର ପୁଅପ୍ରତି ଗଭୀର ମମତା ଅନର୍ଥକ ହେବ?
ମାତାସ୍ଯ ରୋଦିତି ଭୃଶଂ କୁରରୀଵ ବାଲା ଦୁଃଖଂ ତନୋତି ମମ ସନ୍ନିଧିଗା ସଦୈଵ । କଷ୍ଟଂ ନ ଵେତ୍ସି ଲଲିତେଽପ୍ରମିତପ୍ରଭାଵେ ମାତସ୍ତ୍ଵମେଵ ଶରଣଂ ଭଵପୀଡିତାନାମ୍
ଏହାର ମାଆ ତୀବ୍ର ଦୁଃଖରେ କୁରରୀ ପକ୍ଷୀର ଛୁଆଁ ପରି କାନ୍ଦୁଛି, ଏହି ଦୁଃଖ ସଦା ମୋ ସାମ୍ନାରେ ବଢ଼ିଯାଉଛି। ଲଳିତା, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରୁଥିବା, ତୁମେ ଏହି କଷ୍ଟ ଜାଣନାହିଁ କି? ମାଆ, ତୁମେ ଏହି ଭବଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତମାନଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ଆଶ୍ରୟ।
ସୀମା ସୁଖସ୍ଯ ସୁତଜନ୍ମ ତଦୀଯନାଶୋ ଦୁଃଖସ୍ଯ ଦେଵି ଭଵନେ ଵିବୁଧା ଵଦନ୍ତି । ତତ୍କିଂ କରୋମି ଜନନି ପ୍ରଥମେ ପ୍ରନଷ୍ଟେ ପୁତ୍ରେ ମମାଦ୍ଯ ହୃଦଯଂ ସ୍ଫୁଟତୀଵ ମାତଃ
ପୁଅ ଜନ୍ମ ହେଉଛି ଶୁଖର ସୀମା, ତାହାର ନାଶ ହେଉଛି ଘରର ଦୁଃଖର ଶୀର୍ଷ, ଦେବୀ, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହିପରି କହିଛନ୍ତି। ମାଆ, ପ୍ରଥମ ପୁଅ ହରାଇବା ପରେ ମୁଁ କଣ କରିବି? ଆଜି ମୋର ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଅନୁଭବ ହେଉଛି।
ଯଜ୍ଞଂ କରୋମି ତଵ ତୁଷ୍ଟିକରଂ ଵ୍ରତଂ ଵା ଦୈଵଂ ଚ ପୂଜନମଥାଖିଲଦୁଃଖହା ତ୍ଵମ୍ । ମାତଃ ସୁତୋଽତ୍ର ଯଦି ଜୀଵତି ଦର୍ଶଯାଶୁ ତ୍ଵଂ ଵୈ କ୍ଷମା ସକଲଶୋକଵିନାଶନାଯ
ମୁଁ କି ତୁମକୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ବ୍ରତ କରିବି, କିମ୍ବା ଦେବତାମାନେ ପୂଜିବି? ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଦୁଃଖ ଦୂର କରିବାରି। ମାଆ, ଯଦି ମୋର ପୁଅ ଏଠି ଜୀବିତ ଅଛି, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଦେଖାଇଦିଅ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶୋକ ନାଶ କରିବାରି।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ତଦା ଦେଵୀ କୃଷ୍ଣେନାକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମଣା । ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଦର୍ଶନା ଭୂତ୍ଵା ତମୁଵାଚ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏପରି ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ନିର୍ମଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦେବୀ ବଢ଼ିଆ ଭାବରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ, ତାପରେ ଜଗତ୍ଗୁରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେବୀ ଦେଖାଦେଲେ ଏବଂ କଥା କହିଲେ।