ଦୈଵାଦ୍ଯୁଦ୍ଧେ ଜଯଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନିହତୋଽସୌ ମହାସୁରଃ । ଆନୀତା ଚ ପୁନଃ ସୀତା ପ୍ରାପ୍ତାଯୋଧ୍ଯା ମଯା ତଥା
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ମିଳିଲା, ସେ ମହା ଦାନବ ହତ ହେଲା; ସୀତାକୁ ପୁଣି ଆଣାଗଲା, ମୁଁ ଆୟୋଧ୍ୟାକୁ ଫେରିଲି।
ଵର୍ଷାଣି କତିଚିତ୍ତତ୍ର ସୁଖଂ ସଂସାରସମ୍ଭଵମ୍ । ପ୍ରାପ୍ତଂ ରାଜ୍ଯଞ୍ଚ ସମ୍ପୂର୍ଣଂ କୋସଲାନଧିତିଷ୍ଠତା
ସେଠାରେ କିଛି ବର୍ଷ ମୁଁ ସଂସାରର ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କଲି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି କୋଶଳ ଶାସନ କଲି।
ପୁରୈଵଂ ଵର୍ତମାନେନ ପ୍ରାପ୍ତରାଜ୍ଯେନ ଵୈ ତଦା । ଲୋକାପଵାଦଭୀତେନ ତ୍ଯକ୍ତା ସୀତା ଵନେ ମଯା
ସେତେବେଳେ ମଧ୍ୟ, ରାଜ୍ୟ ଶାସନ କରୁଥିବା ସମୟରେ, ଲୋକଙ୍କ ନିନ୍ଦାର ଭୟରୁ ମୁଁ ସୀତାକୁ ଜଙ୍ଗଳରେ ଛାଡ଼ିଦେଲି।
କାନ୍ତାଵିରହଜଂ ଦୁଃଖଂ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଦୁରାସଦମ୍ । ପାତାଲଂ ସା ଗତା ପଶ୍ଚାଦ୍ଧରାଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ଧରାତ୍ମଜା
ପୁଣି ମୁଁ ପ୍ରିୟା ବିୟୋଗର ଅସହ୍ୟ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲି; ପରେ ଧରାକୁମାରୀ ଧରାକୁ ଭେଦି ପାତାଳକୁ ଗଲେ।
ଏଵଂ ରାମାଵତାରେଽପି ଦୁଃଖଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ନିରନ୍ତରମ୍ । ପରତନ୍ତ୍ରେଣ ମେ ନୂନଂ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରଃ କୋ ଭଵେତ୍ତଦା
ଏଭଳି ରାମ ଅବତାରରେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ଅବିରତ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲି; ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିବା ବେଳେ, କିଏ ସ୍ୱାଧୀନ ହୋଇପାରିବ?
ପଶ୍ଚାତ୍କାଲଵଶାତ୍ପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଵର୍ଗୋ ମେ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ । ପରତନ୍ତ୍ରସ୍ଯ କା ଵାର୍ତା ଵକ୍ତଵ୍ଯା ଵିବୁଧେନ ଵୈ
ପରେ କାଳର ଚଳାଚଳରେ ମୁଁ ଭାଇମାନେ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚିଲି; ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର ଥିବା ଅବସ୍ଥା ବିଷୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ କଣ କହିବେ?
ପରତନ୍ତ୍ରୋଽତ୍ମ୍ଯହଂ ନୂନଂ ପଦ୍ମଯୋନେ ନିଶାମଯ । ତଥା ତ୍ଵମପି ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ଚାନ୍ଯେ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ହେ ପଦ୍ମଯୋନି, ଦେଖ, ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ଅନ୍ୟଠାରୁ ନିର୍ଭର କରେ। ଏହିପରି ତୁମେ, ରୁଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଛନ୍ତି।
ଦେଵାନ୍ ପ୍ରତି ଦେଵୀଵାକ୍ଯଵର୍ଣନମ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପୁନରାହ ପ୍ରଜାପତିମ୍ । ଯନ୍ମାଯାମୋହିତଃ ସର୍ଵସ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ଜାନାତି ନୋ ଜନଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏଭଳି କହି, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ପୁଣି ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ମୋହିତ, କେହିଁଯିଏ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।'
ଵଯଂ ମାଯାଵୃତାଃ କାମଂ ନ ସ୍ମରାମୋ ଜଗଦ୍ଗୁରୁମ୍ । ପରମଂ ପୁରୁଷଂ ଶାନ୍ତଂ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦମଵ୍ଯଯମ୍
ମାୟାରେ ଢାକାଯାଇ, ଆମେ ଏହି ସଂସାରର ଗୁରୁ, ଶାନ୍ତ, ସତ୍ୟ, ଚିତ୍, ଆନନ୍ଦ ଓ ଅବିନାଶୀ ପରମ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ମନେ ପକାନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଅହଂ ଵିଷ୍ଣୁରହଂ ବ୍ରହ୍ମା ଶିଵୋଽହମିତି ମୋହିତାଃ । ନ ଜାନୀମୋ ଵଯଂ ଧାତଃ ପରଂ ଵସ୍ତୁ ସନାତନମ୍
ମୋହରେ ଆମେ 'ମୁଁ ବିଷ୍ଣୁ, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ ଶିବ' ବୋଲି ଭାବୁଛୁ, କିନ୍ତୁ ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଆମେ ସେଇ ପରମ, ଶାଶ୍ୱତ ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଜାଣୁନାହିଁ।
ଯନ୍ମାଯାମୋହିତଶ୍ଚାହଂ ସଦା ଵର୍ତେ ପରାତ୍ମନଃ । ପରଵାନ୍ଦାରୁପାଞ୍ଚାଲୀ ମାଯିକସ୍ଯ ଯଥା ଵଶେ
ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, ମୁଁ ସଦା ପରମ ଆତ୍ମାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ଚଳିଛି, ଯେପରି ଦ୍ରୌପଦୀ ମାୟାମୟ ପାଶାର ଅଧୀନ ଥିଲେ।
ଭଵତାପି ତଥା ଦୃଷ୍ଟା ଵିଭୂତିସ୍ତସ୍ଯ ଚାଦ୍ଭୁତା । କଲ୍ପାଦୌ ଭଵଯୁକ୍ତେନ ମଯାପି ଚ ସୁଧାର୍ଣଵେ
ଏହିପରି, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିକୁ ଦେଖିଛ; ସୃଷ୍ଟିର ଆରମ୍ଭରେ, ସୃଷ୍ଟିଶକ୍ତିରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅମୃତ ସାଗରରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲି।
ମଣିଦ୍ଵୀପେଽଥ ମନ୍ଦାରଵିଟପେ ରାସମଣ୍ଡଲେ । ସମାଜେ ତତ୍ର ସା ଦୃଷ୍ଟା ଶ୍ରୁତା ନ ଵଚସାପି ଚ
ତାପରେ ମଣିଦ୍ୱୀପରେ, ମନ୍ଦାର ଗଛ ତଳେ, ରାସ ମଣ୍ଡଳରେ, ସେଇ ସଭାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଇଥିଲା— ଶୁଣାଯାଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ଶବ୍ଦରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ତାଂ ପରମାଂ ଶକ୍ତିଂ ସ୍ମରନ୍ତ୍ଵଦ୍ଯ ସୁରାଃ ଶିଵାମ୍ । ସର୍ଵକାମପ୍ରଦାଂ ମାଯାମାଦ୍ଯାଂ ଶକ୍ତିଂ ପରାତ୍ମନଃ
ସେହିଠାରୁ, ଆଜି, ହେ ଦେବଗଣ, ସେଇ ପରମ ଶକ୍ତି, ସମସ୍ତ କାମ ପୂରଣ କରୁଥିବା ମୂଳ ମାୟା, ପରମ ଆତ୍ମାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଶୁଭାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ହରିଣା ଦେଵା ବ୍ରହ୍ମାଦ୍ଯା ଭୁଵନେଶ୍ଵରୀମ୍ । ସସ୍ମରୁର୍ମନସା ଦେଵୀଂ ଯୋଗମାଯାଂ ସନାତନୀମ୍
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏଭଳି ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ଆଦି ଦେବତାମାନେ ଭୁବନେଶ୍ୱରୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ମନରେ ସ୍ମରଣ କଲେ, ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ ଯୋଗମାୟାଙ୍କୁ।
ସ୍ମୃତମାତ୍ରା ତଦା ଦେଵୀ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଦର୍ଶନଂ ଦଦୌ । ପାଶାଙ୍କୁଶଵରାଭୀତିଧରା ଦେଵୀ ଜପାରୁଣା । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରମୁଦିତା ଦେଵାସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁସ୍ତାଂ ସୁଦର୍ଶନାମ୍
ସେଇ ସମୟରେ ଦେବୀ ସ୍ମରଣ ହେବାମାତ୍ରେ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ; ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ, ବର ଓ ଅଭୟ ଧରି, ଜପାପୁଷ୍ପ ରଙ୍ଗରେ ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଦେଵା ଊଚୁଃ ଊର୍ଣନାଭାଦ୍ଯଥା ତନ୍ତୁର୍ଵିସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗା ଵିଭାଵସୋଃ । ତଥା ଜଗଦ୍ଯଦେତସ୍ଯା ନିର୍ଗତଂ ତାଂ ନତା ଵଯମ୍
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: ଯେପରି ମକଡ଼ା ତାନ୍ତୁ ବାହାର କରେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନିରୁ ଚିଙ୍ଗାରି ଉଠେ, ସେପରି ଏହି ସଂସାର ତାଙ୍କୁ ଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ଯନ୍ମାଯାଶକ୍ତିସଂକୢପ୍ତଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ଚରାଚରମ୍ । ତାଂ ଚିତଂ ଭୁଵନାଧୀଶାଂ ସ୍ମରାମଃ କରୁଣାର୍ଣଵାମ୍
ଯାହାଙ୍କ ମାୟା ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଚଳ-ଅଚଳ ଜଗତ ତିଆରି ହୋଇଛି, ସେଇ ଦୟାର ସାଗର, ଭୁବନର ମାଲିକାଙ୍କୁ ଆମେ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ।
ଯଦଜ୍ଞାନାଦ୍ଭଵୋତ୍ପତ୍ତିର୍ଯଜ୍ଜ୍ଞାନାଦ୍ଭଵନାଶନମ୍ । ସଂଵିଦ୍ରୂପାଂ ଚ ତାଂ ଦେଵୀଂ ସ୍ମରାମଃ ସା ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍
ଯାଙ୍କ ଅଜ୍ଞାନରୁ ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ ଜ୍ଞାନରୁ ନାଶ ହୁଏ, ସେଇ ଚେତନାର ମୂର୍ତ୍ତି ଦେବୀଙ୍କୁ ଆମେ ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ; ସେ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣ କରୁନ୍ତୁ।
ମହାଲକ୍ଷ୍ଯୈ ଚ ଵିଦ୍ମହେ ସର୍ଵଶକ୍ତ୍ଯୈ ଚ ଧୀମହି । ତନ୍ନୋ ଦେଵୀ ପ୍ରଚୋଦଯାତ୍
ଆମେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ ଜାଣୁଛୁ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଧ୍ୟାନ କରୁଛୁ; ସେଇ ଦେବୀ ଆମକୁ ପ୍ରେରଣ କରୁନ୍ତୁ।
ମାତର୍ନତାଃ ସ୍ମ ଭୁଵନାର୍ତିହରେ ପ୍ରସୀଦ ଶନ୍ତୋ ଵିଧେହି କୁରୁ କାର୍ଯମିଦଂ ଦଯାର୍ଦ୍ରେ । ଭାରଂ ହରସ୍ଵ ଵିନିହତ୍ଯ ସୁରାରିଵର୍ଗଂ ମହ୍ଯା ମହେଶ୍ଵରି ସତାଂ କୁରୁ ଶଂ ଭଵାନି
ମାଆ, ଆମେ ତୁମେଠାରେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ, ଭୁବନର ଦୁଃଖ ହରଣ କରୁଥିବା ମାଆ, ଦୟା କର। ଦୟାମୟୀ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଶାନ୍ତିରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କର। ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କର, ପୃଥିବୀର ଭାର କମା, ଓ ସଜ୍ଜନମାନେକୁ ମଙ୍ଗଳ ଦିଅ, ହେ ମହେଶ୍ୱରୀ।
ଯଦ୍ଯମ୍ବୁଜାକ୍ଷି ଦଯସେ ନ ସୁରାନ୍କଦାଚିତ୍ କିଂ ତେ କ୍ଷମା ରଣମୁଖେଽସିଶରୈଃ ପ୍ରହର୍ତୁମ୍ । ଏତତ୍ତ୍ଵଯୈଵ ଗଦିତଂ ନନୁ ଯକ୍ଷରୂପଂ ଧୃତ୍ଵା ତୃଣଂ ଦହ ହୁତାଶ ପଦାଭିଲାଷୈଃ
ଯଦି ହେ କମଳନୟନୀ, ତୁମେ କେବେ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ କୃପା କରୁନାହାଁ, ତେବେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ତଳୱାର ଓ ବାଣର ଆଘାତ କାହିଁକି ସହିଛ? ତୁମେ ଯକ୍ଷ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ତୁମ ପାଦ ପ୍ରେମରେ ତୃଣକୁ ପୁଡ଼ିବାକୁ କହିଥିଲ, ଏହା କି ତୁମେ କହିନଥିଲ?
କଂସଃ କୁଜୋଽଥ ଯଵନେନ୍ଦ୍ରସୁତଶ୍ଚ କେଶୀ ବାର୍ହଦ୍ରଥୋ ବକବକୀଖରଶାଲ୍ଵମୁଖ୍ଯାଃ । ଯେଽନ୍ଯେ ତଥା ନୃପତଯୋ ଭୁଵି ସନ୍ତି ତାଂସ୍ତ୍ଵଂ ହତ୍ଵା ହରସ୍ଵ ଜଗତୋ ଭରମାଶୁ ମାତଃ
କଂସ, କୁଜ, ଯବନରାଜଙ୍କ ପୁଅ, କେଶୀ, ବାଣାସୁର, ବକ, ବକୀ, ଖର, ଶାଲ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟ ଅନେକ ରାଜାମାନେ— ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ଅଛନ୍ତି— ମାଆ, ତୁମେ ସେମାନେକୁ ଶୀଘ୍ର ନଶ୍ଟ କରି, ଜଗତର ଭାର ହର।
ଯେ ଵିଷ୍ଣୁନା ନ ନିହତାଃ କିଲ ଶଙ୍କରେଣ ଯେ ଵା ଵିଗୃହ୍ଯ ଜଲଜାକ୍ଷି ପୁରନ୍ଦରେଣ । ତେ ତେ ମୁଖଂ ସୁଖକରଂ ସୁସମୀକ୍ଷମାଣାଃ ୍ ସଂଖ୍ଯେ ଶରୈର୍ଵିନିହତା ନିଜଲୀଲଯା ତେ
ଯେଉଁମାନେକୁ ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ କିମ୍ବା ଇନ୍ଦ୍ର ମାରିପାରିଲେ ନାହାଁ, ହେ କମଳନୟନୀ, ସେଇ ଶତ୍ରୁମାନେ ତୁମ ମୁହଁର ଦୟାମୟ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ଲୀଳାରେ, ତୁମ ବାଣରେ ବିନାଶ ପାଇଲେ।
ଶକ୍ତିଂ ଵିନା ହରିହରପ୍ରମୁଖାଃ ସୁରାଶ୍ଚ ॥ ନୈଵେଶ୍ଵରା ଵିଚଲିତୁଂ ତଵ ଦେଵଦେଵି । କିଂ ଧାରଣାଵିରହିତଃ ପ୍ରଭୁରପ୍ଯନନ୍ତୋ ଧର୍ତୁଂ ଧରାଞ୍ଚ ରଜନୀଶକଲାଵତଂସେ
ତୁମର ଶକ୍ତି ବିନା, ହରି, ହରା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେ, ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦେବଦେବୀ, କିଛି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ । ଯେପରି, ଧ୍ୟାନ ଛଡ଼ି, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ରାତିର ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧିଥିବା ମହାପ୍ରଭୁ ମଧ୍ୟ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଵାଚା ଵିନା ଵିଧିରଲଂ ଭଵତୀହ ଵିଶ୍ଵଂ କର୍ତୁଂ ହରିଃ କିମୁ ରମାରହିତୋଽଥ ପାତୁମ୍ । ସଂହର୍ତୁମୀଶ ଉମଯୋଜ୍ଝିତ ଈଶ୍ଵରଃ କିଂ ତେ ତାଭିରେଵ ସହିତାଃ ପ୍ରଭଵଃ ପ୍ରଜେଶାଃ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ: ଉଚ୍ଚାରଣ ଛଡ଼ି, ବ୍ରହ୍ମା କିପରି ଏହି ବିଶ୍ୱକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବେ? ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବିନା ହରି କିପରି ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ? ଉମା ଛଡ଼ି ଶିବ କିପରି ସଂହାର କରିପାରିବେ? ପ୍ରଜାମାନଙ୍କର ନାୟକମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକାଠି ହୋଇ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି ।
ଵିଷ୍ଣୁରୁଵାଚ କର୍ତୁଂ ପ୍ରଭୁର୍ନ ଦ୍ରୁହିଣୋ ନ କଦାଚନାହଂ ନାପୀଶ୍ଵରସ୍ତଵ କଲାରହିତସ୍ତ୍ରିଲୋକ୍ଯାଃ । କର୍ତୁଂ ପ୍ରଭୁତ୍ଵମନଘେଽତ୍ର ତଥା ଵିହର୍ତୁଂ ତ୍ଵଂ ଵୈ ସମସ୍ତଵିଭଵେଶ୍ଵରି ଭାସି ନୂନମ୍
ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ: ହେ ନିର୍ମଳା, ବ୍ରହ୍ମା, ମୁଁ କିମ୍ବା ଇଶ୍ୱର, ତୁମର ଅଂଶ ବିନା କେବେ ମଧ୍ୟ ଏହି ତିନି ଲୋକରେ କିଛି କରିପାରିବୁ ନାହିଁ । ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ମାଲିକା, ଏଠାରେ ତୁମେ ଏକା ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିର ଅଧିପତି ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହେଉଛ ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ତଦା ଦେଵୀ ତାନାହ ଵିବୁଧେଶ୍ଵରାନ୍ । କିଂ ତତ୍କାର୍ଯଂ ଵଦନ୍ତ୍ଵଦ୍ଯ କରୋମି ଵିଗତଜ୍ଵରାଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏପରି ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରାଯିବା ପରେ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ଏବେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ, କଣ କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ମୋତେ କୁହ ।'
ଅସାଧ୍ଯମପି ଲୋକେଽସ୍ମିଂସ୍ତତ୍କରୋମି ସୁରେପ୍ସିତମ୍ । ଶଂସନ୍ତୁ ଭଵତାଂ ଦୁଃଖଂ ଧରାଯାଶ୍ଚ ସୁରୋତ୍ତମାଃ
'ଏହି ସଂସାରରେ ଯାହା ଅସମ୍ଭବ, ଦେବତାମାନେ ଯଦି ଚାହାନ୍ତି, ମୁଁ ସେଠି ମଧ୍ୟ କରିଦେବି । ଦେବତାମାନଙ୍କର ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଦୁଃଖ କ'ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ କହନ୍ତୁ ।'
ଦେଵା ଊଚୁଃ ଵସୁଧେଯଂ ଭରାକ୍ରାନ୍ତା ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଵିବୁଧାନ୍ପ୍ରତି । ରୁଦତୀ ଵେପମାନା ଚ ପୀଡିତା ଦୁଷ୍ଟଭୂଭୁଜୈଃ
ଦେବତାମାନେ କହିଲେ: 'ଏହି ପୃଥିବୀ ଭାରରେ ଦବିଯାଇଛି, ଦୁଷ୍ଟ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ, କନ୍ଦୁଥିବା ଓ କମ୍ପିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛି ।'