ପ୍ରବୋଧଂ ପ୍ରାପତୁଃ କାମଂ ଯଥାସ୍ଥାନଂ ଚ ଜଗ୍ମତୁଃ
ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ସଚେତନ ହେଲେ ଏବଂ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଦୈଵାଧୀନଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷମ୍
ଦେବତା, ଅସୁର ଓ ମଣିଷ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭାଗ୍ୟର ଅଧୀନ।
ଦେଵୀକଥନେନ ଦାନଵାନାଂ ରସାତଲଂ ପ୍ରତି ଗମନମ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତି ତସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭାର୍ଗଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ତୁ ସୁସଂହୃଷ୍ଟୋ ବଭୂଵ ନୃପନନ୍ଦନଃ
ଭାର୍ଗବଙ୍କର ଉକ୍ତି ଶୁଣି ପ୍ରହ୍ଲାଦ, ରାଜାମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୈଵଂ ବଲିଷ୍ଠଞ୍ଚ ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ତାନୁଵାଚ ହ । କୃତେଽପି ଯୁଦ୍ଧେ ନ ଜଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି କଦାଚନ
ଭାଗ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୋଲି ଜାଣି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ—'ଯୁଦ୍ଧ କଲେ ମଧ୍ୟ କେବେ ବିଜୟ ମିଳିବ ନାହିଁ।'
ତଦା ତେ ଜଯିନଃ ପ୍ରୋଚୁର୍ଦାନଵା ମଦଗର୍ଵିତାଃ । ସଂଗ୍ରାମସ୍ତୁ ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯୋ ଦୈଵଂ କିଂ ନ ଵିଦାମହେ
ତେବେ ଅହଂକାରରେ ଭରିଥିବା ଦାନବମାନେ କହିଲେ—'ଯୁଦ୍ଧ ହେବା ଦରକାର, ଭାଗ୍ୟ କ’ଣ ଆମେ ଜାଣୁନାହିଁ କି?'
ନିରୁଦ୍ଯମାନାଂ ଦୈଵଂ ହି ପ୍ରଧାନମସୁରାଧିପ । କେନ ଦୃଷ୍ଟଂ କ୍ଵ ଵା ଦୃଷ୍ଟଂ କୀଦୃଶଂ କେନ ନିର୍ମିତମ୍
ହେ ଅସୁରନାୟକ, ଭାଗ୍ୟକୁ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, କିନ୍ତୁ କିଏ ଦେଖିଛି, କେଉଁଠି ଦେଖାଯାଇଛି, କେମିତି ଦେଖାଯାଏ, କିଏ ଏହାକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି?
ତସ୍ମାଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ କରିଷ୍ଯାମୋ ବଲମାସ୍ଥାଯ ସାମ୍ପ୍ରତମ୍ । ଭଵାଗ୍ରେ ଦୈତ୍ଯଵର୍ଯ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଜ୍ଞୋଽସି ମହାମତେ
ସେଥିପାଇଁ, ଏବେ ଆମେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା। ହେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ସବୁକିଛି ଜାଣିଛ, ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତସ୍ତୈସ୍ତଦା ରାଜନ୍ ପ୍ରହ୍ଲାଦଃ ପ୍ରବଲାରିହା । ସେନାନୀଶ୍ଚ ତଦା ଭୂତ୍ଵା ଦେଵାନ୍ଯୁଦ୍ଧେ ସମାହ୍ଵଯତ୍
ସେମାନେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ରାଜା, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ହରାଇ, ସେନାପତି ହେଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
ତେଽପି ତତ୍ରାସୁରାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂଗ୍ରାମେ ସମୁପସ୍ଥିତାନ୍ । ସର୍ଵେ ସମ୍ଭୃତସମ୍ଭାରା ଦେଵାସ୍ତାନ୍ସମଯୋଧଯନ୍
ସେଠାରେ ଅସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଯୁଦ୍ଧ ଉପକରଣ ସହିତ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ସଂଗ୍ରାମସ୍ତୁ ତଦା ଘୋରଃ ଶକ୍ରପ୍ରହ୍ଲାଦଯୋରଭୂତ୍ । ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷଶତଂ ତତ୍ର ମୁନୀନାଂ ଵିସ୍ମଯାଵହଃ
ତାପରେ ଶକ୍ର ଓ ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯାହା ପୂରା ଶତବର୍ଷ ଚାଲିଲା ଏବଂ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପକାଇଲା।
ଵର୍ତମାନେ ମହାଯୁଦ୍ଧେ ଶୁକ୍ରେଣ ପ୍ରତିପାଲିତାଃ । ଜଯମାପୁସ୍ତଦା ଦୈତ୍ଯାଃ ପ୍ରହ୍ଲାଦପ୍ରମୁଖା ନୃପ
ଏହି ମହାଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ଶୁକ୍ରଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଓ ଦାନବମାନେ ବିଜୟ ଲାଭ କଲେ, ରାଜା।
ତଦୈଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଗୁରୋର୍ଵାକ୍ଯାତ୍ସର୍ଵଦୁଃଖଵିନାଶିନୀମ୍ । ସସ୍ମାର ମନସା ଦେଵୀଂ ମୁକ୍ତିଦାଂ ପରମାଂ ଶିଵାମ୍
ତାହାବେଳେ, ଗୁରୁଙ୍କର ଉପଦେଶରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ମନରେ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ନାଶକ ଓ ମୋକ୍ଷଦାୟିନୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବୀଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଉଵାଚ ଜଯ ଦେଵି ମହାମାଯେ ଶୂଲଧାରିଣି ଚାମ୍ବିକେ । ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମଖଡ୍ଗହସ୍ତେଽଭଯପ୍ରଦେ
ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ—'ଜୟ ହେଉ, ମହାମାୟା ଦେବୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରିଣୀ ଅମ୍ବିକା! ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ପଦ୍ମ ଓ ଖଡ୍ଗ ହସ୍ତରେ ଧରି, ତୁମେ ଭୟହରା।'
ନମସ୍ତେ ଭୁଵନେଶାନି ଶକ୍ତିଦର୍ଶନନାଯିକେ । ଦଶତତ୍ତ୍ଵାତ୍ମିକେ ମାତର୍ମହାବିନ୍ଦୁସ୍ଵରୂପିଣି
ନମସ୍କାର ହେଉ, ଜଗତ୍ର ମା, ଶକ୍ତି ଦର୍ଶନର ଆରମ୍ଭକାରିଣୀ, ଦଶତତ୍ତ୍ୱର ମୂର୍ତ୍ତି, ମା, ମହାବିନ୍ଦୁ ରୂପିଣୀ।
ମହାକୁଣ୍ଡଲିନୀରୂପେ ସଚ୍ଚିଦାନନ୍ଦରୂପିଣି । ପ୍ରାଣାଗ୍ନିହୋତ୍ରଵିଦ୍ଯେ ତେ ନମୋ ଦୀପଶିଖାତ୍ମିକେ
ମହାକୁଣ୍ଡଳିନୀ ରୂପ, ସତ୍-ଚିତ୍-ଆନନ୍ଦ ମୂର୍ତ୍ତି, ପ୍ରାଣାଗ୍ନିହୋତ୍ର ବିଦ୍ୟାର ଜ୍ଞାନି, ଦୀପଶିଖା ସ୍ୱରୂପିଣୀ, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ପଞ୍ଚକୋଶାନ୍ତରଗତେ ପୁଚ୍ଛବ୍ରହ୍ମସ୍ଵରୂପିଣି । ଆନନ୍ଦକଲିକେ ମାତଃ ସର୍ଵୋପନିଷଦର୍ଚିତେ
ପଞ୍ଚକୋଶ ଭିତରେ ବସିଥିବା, ପୁଛରେ ବ୍ରହ୍ମ ରୂପିଣୀ, ଆନନ୍ଦ ମଞ୍ଜୁଳି, ସମସ୍ତ ଉପନିଷଦର ପୂଜିତ ମା।
ମାତଃ ପ୍ରସୀଦ ସୁମୁଖୀ ଭଵ ହୀନସତ୍ତ୍ଵାଂ- ସ୍ତ୍ରାଯସ୍ଵ ନୋ ଜନନି ଦୈତ୍ଯପରାଜିତାନ୍ ଵୈ । ତ୍ଵଂ ଦେଵି ନଃ ଶରଣଦା ଭୁଵନେ ପ୍ରମାଣା ଶକ୍ତାସି ଦୁଃଖଶମନେଽଖିଲଵୀର୍ଯଯୁକ୍ତେ
ମା, ଦୟା କର, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ହାତରେ ପରାଜିତ ଆମକୁ ଉଦ୍ଧାର କର। ଦେବୀ, ତୁମେ ଆମର ଶରଣ ଓ ଜଗତର ଆଧାର, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଥିବା ଦୁଃଖ ନାଶିନୀ।
ଧ୍ଯାଯନ୍ତି ଯେଽପି ସୁଖିନୋ ନିତରାଂ ଭଵନ୍ତି ଦୁଃଖାନ୍ଵିତାଵିଗତଶୋକଭଯାସ୍ତଥାନ୍ଯେ । ମୋକ୍ଷାର୍ଥିନୋ ଵିଗତମାନଵିମୁକ୍ତସଙ୍ଗାଃ ସଂସାରଵାରିଧିଜଲଂ ପ୍ରତରନ୍ତି ସନ୍ତଃ
ଯେଉଁମାନେ ମାତାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ବହୁତ ସୁଖୀ ହୁଅନ୍ତି; ଦୁଃଖ ଓ ଭୟରେ ପୀଡିତ ଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ମୋକ୍ଷ ଚାହାଁଥିବା, ଅହଂକାର ଓ ଆସକ୍ତି ଛାଡିଥିବା ମହାନମାନେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଦେଵି ଵିଶ୍ଵଜନନି ପ୍ରଥିତପ୍ରଭାଵା ସଂରକ୍ଷଣାର୍ଥମୁଦିତାର୍ତିହରପ୍ରତାପା । ସଂହର୍ତୁମେତଦଖିଲଂ କିଲ କାଲରୂପା କୋ ଵେତ୍ତି ତେଽମ୍ବ ଚରିତଂ ନନୁ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧିଃ
ହେ ଦେବୀ, ଆପଣି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମାଆ, ଆପଣଙ୍କର ଶକ୍ତି ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଆପଣ ଉଦ୍ୟତ ହୁଅନ୍ତି, ଆପଣଙ୍କ ତେଜରେ ଦୁଃଖ ଦୂର ହୁଏ। କିନ୍ତୁ, ଯେତେବେଳେ ଆପଣ କାଳର ରୂପ ଧରି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ସଂହାର କରନ୍ତି, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କିଏ ବୁଝିପାରିବ, ମାଆ? ମୁଁ ଯେପରି ମନ୍ଦ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକ, ଆପଣଙ୍କ ଚରିତ୍ରକୁ କେମିତି ବୁଝିପାରିବି?
ବ୍ରହ୍ମା ହରଶ୍ଚ ହରିଦଶ୍ଵରଥୋ ହରିଶ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯମୋଽଥ ଵରୁଣୋଽଗ୍ନିସମୀରଣୌ ଚ । ଜ୍ଞାତୁଂ କ୍ଷମା ନ ମୁନଯୋଽପି ମହାନୁଭାଵା ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରଭାଵମତୁଲଂ ନିଗମାଗମାଶ୍ଚ
ବ୍ରହ୍ମା, ଶିବ, ଦେବତାଙ୍କ ରଥଚାଳକ, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯମ, ବରୁଣ, ଅଗ୍ନି ଓ ବାୟୁ—ଏମାନେ, କିମ୍ବା ବଡ଼ ବଡ଼ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯାହାଙ୍କ ମହିମା ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ, ସେଇ ଦେବୀଙ୍କର ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିକୁ ବୁଝିପାରିନାହାନ୍ତି।
ଧନ୍ଯାସ୍ତ ଏଵ ତଵ ଭକ୍ତିପରା ମହାନ୍ତଃ ସଂସାରଦୁଃଖରହିତାଃ ସୁଖସିନ୍ଧୁମଗ୍ନାଃ । ଯେ ଭକ୍ତିଭାଵରହିତା ନ କଦାପି ଦୁଃଖା-
ଯେମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତିରେ ନିଷ୍ଠା ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ସଂସାରର ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦର ସାଗରରେ ବିଲିନ ହୋଇ ରହନ୍ତି—ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ। ଯେଉଁମାନେ ଭକ୍ତି ଭାବରୁ ଶୂନ୍ୟ, ସେମାନେ ଏପରି ଦୁଃଖ କେବେ ଅନୁଭବ କରନ୍ତିନାହିଁ—
ଯେ ଵୀଜ୍ଯମାନାଃ ସିତଚାମରୈଶ୍ଚ କ୍ରୀଡନ୍ତି ଧନ୍ଯାଃ ଶିବିକାଧିରୂଢାଃ । ତୈଃ ପୂଜିତା ତ୍ଵଂ କିଲ ପୂର୍ଵଦେହେ ନାନୋପହାରୈରିତି ଚିନ୍ତଯାମି
ଯେମାନେ ଧଳା ଚାମର ଦ୍ୱାରା ବିଜ୍ୟିତ ହେଉଛନ୍ତି, ଆନନ୍ଦରେ ଖେଳୁଛନ୍ତି, ଶିବିକାରେ ବସି ଯାଉଛନ୍ତି—ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଧନ୍ୟ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ମାଆ, ସେମାନେ ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଯେ ପୂଜ୍ଯମାନା ଵରଵାରଣସ୍ଥା ଵିଲାସିନୀଵୃନ୍ଦଵିଲାସଯୁକ୍ତାଃ । ସାମନ୍ତକୈଶ୍ଚୋପନତୈର୍ଵ୍ରଜନ୍ତି ମନ୍ଯେ ହି ତୈସ୍ତ୍ଵଂ କିଲ ପୂଜିତାସି
ଯେମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀରେ ବସି, ସୁନ୍ଦରୀମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ଅନେକ ସାମନ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ଯାଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ମାଆ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଏଵଂ ସ୍ତୁତା ମଘଵତା ଦେଵୀ ଵିଶ୍ଵେଶ୍ଵରୀ ତଦା । ପ୍ରାଦୁର୍ବଭୂଵ ତରସା ସିଂହାରୂଢା ଚତୁର୍ଭୁଜା
ବ୍ୟାସ କହିଲେ—ଏଭଳି ମଘବାନ୍ଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେବା ପରେ, ଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ମାଆ, ତୁରନ୍ତ ସିଂହ ଉପରେ ଚାଡ଼ି, ଚାରିଟି ହାତ ନେଇ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାପଦ୍ମାନ୍ବିଭ୍ରତୀ ଚାରୁଲୋଚନା । ରକ୍ତାମ୍ବରଧରା ଦେଵୀ ଦିଵ୍ଯମାଲ୍ଯଵିଭୂଷଣା
ସେ ଦେବୀ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର, ଲାଲ ଆମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ତାନୁଵାଚ ସୁରାନ୍ଦେଵୀ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନା ଗିରା । ଭଯଂ ତ୍ଯଜନ୍ତୁ ଭୋ ଦେଵାଃ ଶଂ ଵିଧାସ୍ଯେ କିଲାଧୁନା
ଦେବୀ ହସ୍ତେ ମୃଦୁ ହାସ୍ୟ ସହିତ ଦେବତାମାନେଂକୁ କହିଲେ—'ହେ ଦେବତାମାନେ, ଭୟ ଛାଡ଼, ମୁଁ ଏବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମମାନେଂକୁ ଶୁଭ କରିବି।'
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସା ତଦା ଦେଵୀ ସିଂହାରୂଢାତିସୁନ୍ଦରୀ । ଜଗାମ ତରସା ତତ୍ର ଯତ୍ର ଦୈତ୍ଯା ମଦାନ୍ଵିତାଃ
ଏପରି କହି, ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଦେବୀ, ସିଂହ ଉପରେ ଚାଡ଼ି, ତୁରନ୍ତ ସେଠାକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦାନବମାନେ ଅହଂକାରରେ ମତ୍ତ ହୋଇ ଥିଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦପ୍ରମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵୀଂ ପୁରଃସ୍ଥିତାମ୍ । ଊଚୁଃ ପରସ୍ପରଂ ଭୀତାଃ କିଂ କର୍ତଵ୍ଯମିତସ୍ତଦା
ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ଦେବୀଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖି, ଭୟରେ ପରସ୍ପରେ କହିଲେ—'ଏବେ କଣ କରିବା ଉଚିତ?'
ଦେଵଂ ନାରାଯଣଂ ଚାତ୍ର ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଚଣ୍ଡିକା କିଲ । ମହିଷାନ୍ତକରୀ ନୂନଂ ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡଵିନାଶିନୀ
ଏଠାରେ ନାରାୟଣ ଆସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଚଣ୍ଡିକା ମଧ୍ୟ, ଯିଏ ମହିଷାସୁରଙ୍କୁ ମାରିଥିଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ଚଣ୍ଡ ଓ ମୁଣ୍ଡଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ନିହନିଷ୍ଯତି ନଃ ସର୍ଵାନମ୍ବିକା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ । ଵକ୍ରଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଯଯା ପୂର୍ଵଂ ନିହତୌ ମଧୁକୈଟଭୌ
ଆମ୍ବିକା ଆମ୍ଭମାନେଂକୁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦେବେ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ତିର୍ଯ୍ୟକ୍ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେ ପୂର୍ବରୁ ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କୁ ମାରିଥିଲେ।