ପ୍ରଣେମୁଶ୍ଚରଣୌ ତସ୍ଯ ମୁନେର୍ମୌନଭୃତସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ମୌନ ମୁନିଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ମଯା ପ୍ରବୋଧିତା ଯୂଯଂ ମୋହିତା ଗୁରୁମାଯଯା
ମୁଁ ତୁମମାନୋଁକୁ ସଚେତନ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ଗୁରୁଙ୍କର ମାୟାରେ ତୁମେ ଭ୍ରମିତ ହେଇଛ।
ତଦାଽଵଗଣିତଶ୍ଚାହଂ ଭଵଦ୍ଭିସ୍ତଦ୍ଵଶଂ ଗତୈଃ
ସେ ସମୟରେ, ତୁମେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଥିବାରୁ ମୋତେ ଅଗ୍ରହ୍ୟ କରିଥିଲ।
ତତ୍ର ଗଚ୍ଛତ ସଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟା ଯତ୍ରାସୌ କପଟାକୃତିଃ 4.14.
ତୁମେ ସେଠାକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଠକିବା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଧର୍ମରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ତଂ ତଦୋଵାଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚରଣୌ ତତଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ପରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମୁନିଙ୍କର ପାଦ ଧରି କହିଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଉଵାଚ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ନାର୍ହସି ସର୍ଵଜ୍ଞ ତ୍ଵଦ୍ଧିତାଂସ୍ତନଯାନ୍ହି ନଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ: ସବୁଜାଣିଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପୁଅମାନେ ତୁମ ଭଲରେ ନିର୍ଭର କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାଉଚିତ୍ତ ନୁହେଁ।
ଗତେ ତ୍ଵଯି ତୁ ମଂତ୍ରାର୍ଥଂ ଶୈଲୂଷେଣ ଦୁରାତ୍ମନା
ତୁମେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଶୈଲୂଷ ଆସି ସମସ୍ତ ପରାମର୍ଶକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲା।
ଅଜ୍ଞାନକୃତଦୋଷେଣ ନୈଵ କୁପ୍ଯତି ଶାଂତିମାନ୍
ଅଜ୍ଞାନରେ ହୋଇଥିବା ଦୋଷକୁ ଶାନ୍ତ ମନିଷ୍ୟ କେବେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନସ୍ତପସା ଭାଵଂ ତ୍ଯଜ କୋପଂ ମହାମତେ
ତୁମେ ତପସ୍ୟାରେ ଆମ ଭାବକୁ ଜାଣିଛ, ତେଣୁ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ, ଦୟାକରି କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼।
ଜଲଂ ସ୍ଵଭାଵତ ଶୀତଂ ଵହ୍ନ୍ଯାତପ ସମାଗ ମାତ୍
ପାଣି ସ୍ୱଭାବତଃ ଢଣ୍ଡା, କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ସମ୍ପର୍କରେ ଗରମ ହୋଇଯାଏ।
କ୍ରୋଧଶ୍ଚାଂଡାଲରୂପୋ ଵୈ ତ୍ଯକ୍ତଵ୍ଯଃ ସର୍ଵଥା ବୁଧୈଃ
କ୍ରୋଧ ଚାଣ୍ଡାଳ ରୂପ ଧାରଣ କରେ, ତେଣୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସେଠାରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବିମୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ।
ଯଦି ନ ତ୍ଯଜସି କ୍ରୋଧଂ ତ୍ଯଜସ୍ଯସ୍ମାନ୍ସୁଦୁଃଖିତାନ୍
ଯଦି ଆପଣ କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଆମ ଦୁଃଖିତମାନୋଁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଉଛନ୍ତି।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଵିଲୋକ୍ଯ ସୁମନା ଭୂତ୍ଵା ତାନୁଵାଚ ହସନ୍ନିଵ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ — ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖି ମନରେ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ହସୁଥିବା ପରି ଉପରେଖା କରି କଥା କହିଲେ।
ନ ଭେତଵ୍ଯଂ ନ ଗଂତଵ୍ଯଂ ଦାନଵା ଵା ରସାତଲମ୍ 4.14.
ଭୟ କରିବାକୁ ନାହିଁ, ଦାନବମାନେ, ତୁମେ ତଳସ୍ଥଳକୁ ଯିବାକୁ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ହିତଂ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରଵୀମ୍ଯଦ୍ଯ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ତତ୍ତୁ ନିଶ୍ଚଯମ୍
ମୁଁ ଆଜି ଯାହା ଉପକାରୀ ଏବଂ ସତ୍ୟ, ସେଇ କଥା କହୁଛି; ଏହି ନିଶ୍ଚିତ କଥା ଶୁଣ।
ଅଵଶ୍ଯଂଭାଵିନୋ ଭାଵାଃ ପ୍ରଭଵଂତି ଶୁଭାଽଶୁଭାଃ
ଯେଉଁ ଘଟଣା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିବାକୁ ଥାଏ, ସେଗୁଡିକ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟିଯାଏ।
ଅଦ୍ଯ ମଂଦବଲା ଯୂଯଂ କାଲଯୋଗାଦସଂଶଯମ୍
ଆଜି କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଛ।
ପ୍ରାପ୍ତଃ ପର୍ଯାଯକାଲୋ ଵୈ ଇତି ବ୍ରହ୍ମାଽଭ୍ଯଭାଷତ
ପରିବର୍ତ୍ତନର ସମୟ ଆସିଯାଇଛି — ଏହିପରି ବ୍ରହ୍ମା କହିଥିଲେ।
ଯୁଗାନି ଦଶ ପୂର୍ଣାନି ଦେଵାନାକ୍ରମ୍ଯ ମୂର୍ଧନି
ଦଶଟି ଯୁଗ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଦେବତାମାନେ ଶିରୋପରି ରାଜ କରିଥିଲେ।
ସାଵର୍ଣିକେ ମନୌ ରାଜ୍ଯଂ ପୁନସ୍ତତ୍ତୁ ଭଵିଷ୍ଯତି
ସାବର୍ଣ୍ଣି ମନୁଙ୍କର ଯୁଗରେ, ସେଇ ସମ୍ରାଜ୍ୟ ପୁଣି ତୁମର ହେବ।
ଯଦା ଵାମନରୂପେଣ ହୃତଂ ଦେଵେନ ଵିଷ୍ଣୁନା
ଯେବେ ବାମନ ରୂପ ଧରି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ ରାଜ୍ୟ ନେଇଥିଲେ,
ହୃତଂ ଯେନ ବଲେ ରାଜ୍ଯଂ ଦେଵଵାଂଛାର୍ଥ ସିଦ୍ଧଯେ
ବଳିଙ୍କଠାରୁ ରାଜ୍ୟ ନେଇଯାଇଥିଲା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ।
ଭାର୍ଗଵ ଉଵାଚ ଅଦୃଶ୍ଯଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଗୁପ୍ତଶ୍ଚରତି ଭୀତଵତ୍
ଭାର୍ଗବ କହିଲେ — ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଲୁଚି ଲୁଚି ଭୟଭୀତ ଭାବେ ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ଏକଦା ଵାସଵେନାସୌ ବଲିର୍ଗର୍ଦଭରୂପଭାକ୍ 4.14.
ଏକଥର ବାସବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଳି ଗଧା ରୂପ ଧରିଥିଲେ।
ପୃଷ୍ଟଶ୍ଚ ବହୁଧା ତେନ ଵାସଵେନ ବଲିସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ବାସବ ବଳିଙ୍କୁ ବହୁ ପ୍ରକାରରେ ପଚାରିଥିଲେ।
ଭୋକ୍ତା ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ଚ ପ୍ରଶାସିତା ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯରାଜୋ ବଲିସ୍ତଦା
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଭୋଗତା ଏବଂ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶାସକ ହେବ; ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୈତ୍ୟରାଜ ବଳି
ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ଶକ୍ରଂ କୋଽତ୍ର ଶୋକଃ ଶତକ୍ରତୋ
ଶକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ — ଏଠାରେ କଣ ଦୁଃଖ ଅଛି, ଶତକ୍ରତୁ?
ତଥାଽହଂ ଖରରୂପେଣ ସଂସ୍ଥିତଃ କାଲଯୋଗତଃ
ଏଭଳି, କାଳର ପ୍ରଭାବରେ ମୁଁ ଗଧା ରୂପରେ ଅଛି।
ପୀଡିତଶ୍ଚ ତଥା ହ୍ଯଦ୍ଯ ସ୍ଥିତୋଽହଂ ଖରରୂପଧୃକ୍
ଏବଂ ଆଜି ଯେପରି ଦୁଃଖିତ ହୋଇଛି, ଗଧା ରୂପ ଧରି ରହିଛି।
କାଲଃ କରୋତି ଵୈ ନୂନଂ ଯଦିଚ୍ଛତି ଯଥା ତଥା ଇତି ତୌ ବଲିଦେଵେଶୌ କୃତ୍ଵା ସଂଵିଦମୁତ୍ତମାମ୍
କାଳ ଯେମିତି ଇଚ୍ଛା କରେ, ସେମିତି କାମ କରେ; ଏଭଳି, ବଳି ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତମ ସମ୍ମତି ହେଲା।