ପ୍ରାପ୍ତା ଵିଦ୍ଯା ମଯା ଶଂଭୋର୍ଯୁଷ୍ମାନଧ୍ଯାପ ଯାମି ତାମ୍
ମୁଁ ଯେ ଜ୍ଞାନ ଶିବଙ୍କଠାରୁ ପାଇଥିଲି, ସେହି ଜ୍ଞାନ ଏବେ ତୁମମାନେଙ୍କୁ ଶିଖାଉଛି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୁରୋର୍ଵାକ୍ଯଂ କାଵ୍ଯଂ ରୂପଧରସ୍ଯ ତେ
ଗୁରୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଯେମାନେ କାବ୍ୟଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ—
କାଵ୍ଯେନ ବହୁଧା ତତ୍ର ବୋଧିତାଃ କିଲ ଦାନଵାଃ
କାବ୍ୟଙ୍କ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଉପଦେଶରେ, ସେଠାରେ ଦାନବମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଜ୍ଞାନୀ ହୋଇଥିଲେ।
ଏଵଂ ତେ ନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ତତୋ ଭାର୍ଗଵମବ୍ରୁଵନ୍ 4.14.
ଏଭଳି ନିଷ୍ପତ୍ତି କରି, ସେମାନେ ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦଶଵର୍ଷାଣି ସତତମଯଂ ନଃ ଶାସ୍ତି ଭାର୍ଗଵଃ
ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ଭାର୍ଗବ ଆମକୁ ଅବିରତ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭାର୍ଗଵଂ ମୂଢା ନିର୍ଭର୍ତ୍ସ୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ଏହିପରି କହି, ମୂଢ଼ ହୋଇ ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଭାର୍ଗବଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କରିଲେ।
କାଵ୍ଯସ୍ତୁ ତନ୍ମଯାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୁକୋପାଽଥ ଶଶାପ ଚ
କିନ୍ତୁ କାବ୍ୟ, ସେମାନେ ଏପରି ହେବାକୁ ଦେଖି, କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ଶାପ ଦେଲେ।
ଯସ୍ମାନ୍ମଯା ବୋଧିତା ଵୈ ଗୃହ୍ଣୀଯୁର୍ନ ଚ ମେ ଵଚଃ
ମୁଁ ଉପଦେଶ ଦେଇଥିଲି ବୋଲି ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ମୋ କଥା ଶୁଣୁନାହାଁ—
ମଦଵଜ୍ଞାଫଲଂ କାମଂ ସ୍ଵଲ୍ପେ କାଲେ ହ୍ଯଵାପ୍ସ୍ଯଥ
ମୋତେ ଅବମାନନା କରିବାର ଫଳ ତୁମେ ଅତି ସିଘ୍ର ଭୋଗିବ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ବୃହସ୍ପତିର୍ମୁଦଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ତତ୍ର ସମାହିତଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ବୃହସ୍ପତି ଆନନ୍ଦ ପାଇ ଶାନ୍ତ ହୋଇ ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ତତଃ ଶପ୍ତାନ୍ଗୁରୁ ର୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତାନ୍ଭାର୍ଗଵେଣ ହି
ତାପରେ, ଭାର୍ଗବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାଇତ୍ୟମାନେ ଶାପିତ ହେବାକୁ ଜାଣି,
ଗତ୍ଵୋଵାଚ ତଦା ଶକ୍ରଂ କୃତଂ କାର୍ଯଂ ମଯା ଧୁଵମ୍
ସେ ଯାଇ ଶକ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ନିଶ୍ଚୟ କାମ ସଫଳ କରିଛି।'
ନିରାଧାରା କୃତା ନୂନଂ ଯତଧ୍ଵଂ ସୁରସତ୍ତମାଃ
ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି; ଏବେ, ହେ ଦେବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗୁରୋର୍ଵାକ୍ଯଂ ମଘଵା ମୁଦମାପ୍ତଵାନ୍ 4.14.
ଗୁରୁଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ମଘବାନ୍ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ସଂଗ୍ରାମାଯ ମତିଂ ଚକ୍ରୁଃ ସଂଵିଚାର୍ଯ ମିଥଃ ପୁନଃ
ସେମାନେ ପୁନିଥରେ ଆଲୋଚନା କରି, ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଲେ।
ସୁରାନ୍ସମୁଦ୍ଯତାନ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା କୃତୋଦ୍ଯୋଗାନ୍ମହାବଲାନ୍
ଦେବତାମାନେ ଏକଠି ହୋଇ, ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସହିତ ଦୃଢ଼ ହେବାକୁ ଦେଖି,
ପରସ୍ପରମଥୋଚୁସ୍ତେ ମୋହିତାସ୍ତସ୍ଯ ମାଯଯା
ସେମାନେ ପରସ୍ପରେ କଥା ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ସେଠାରେ ମାୟାରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଵଂଚଯିତ୍ଵା ଗତଃ ପାପୋ ଗୁରୁଃ କପଟପଂଡିତଃ
ପାପୀ ଗୁରୁ, ଯିଏ ଠକିବାରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଦେଖାଏ, ସେ ଆମକୁ ଠକି ଚାଲିଗଲେ।
କିଂ କୁର୍ମଃ କ୍ଵ ଚ ଗଚ୍ଛାମଃ କଥଂ କାଵ୍ଯଂ ପ୍ରକୋପିତମ୍
ଆମେ କଣ କରିବୁ, କେଉଁଠି ଯିବୁ, କିପରି କ୍ରୋଧିତ ଋଷିଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିବୁ?
ଇତି ସଂଚିଂତ୍ଯ ତେ ସର୍ଵେ ମିଲିତା ଭଯକଂପିତାଃ
ଏଭଳି ଭାବି, ସମସ୍ତେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହୋଇ ଏକଠି ହେଲେ।
ପ୍ରଣେମୁଶ୍ଚରଣୌ ତସ୍ଯ ମୁନେର୍ମୌନଭୃତସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ମୌନ ମୁନିଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ମଯା ପ୍ରବୋଧିତା ଯୂଯଂ ମୋହିତା ଗୁରୁମାଯଯା
ମୁଁ ତୁମମାନୋଁକୁ ସଚେତନ କରିଛି, କିନ୍ତୁ ଗୁରୁଙ୍କର ମାୟାରେ ତୁମେ ଭ୍ରମିତ ହେଇଛ।
ତଦାଽଵଗଣିତଶ୍ଚାହଂ ଭଵଦ୍ଭିସ୍ତଦ୍ଵଶଂ ଗତୈଃ
ସେ ସମୟରେ, ତୁମେ ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଥିବାରୁ ମୋତେ ଅଗ୍ରହ୍ୟ କରିଥିଲ।
ତତ୍ର ଗଚ୍ଛତ ସଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟା ଯତ୍ରାସୌ କପଟାକୃତିଃ 4.14.
ତୁମେ ସେଠାକୁ ଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଠକିବା ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଧର୍ମରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ପ୍ରହ୍ଲାଦସ୍ତଂ ତଦୋଵାଚ ଗୃହୀତ୍ଵା ଚରଣୌ ତତଃ
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ପରେ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ମୁନିଙ୍କର ପାଦ ଧରି କହିଲେ।
ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଉଵାଚ ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ନାର୍ହସି ସର୍ଵଜ୍ଞ ତ୍ଵଦ୍ଧିତାଂସ୍ତନଯାନ୍ହି ନଃ
ପ୍ରହ୍ଲାଦ କହିଲେ: ସବୁଜାଣିଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଆମ ପୁଅମାନେ ତୁମ ଭଲରେ ନିର୍ଭର କରିଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବାଉଚିତ୍ତ ନୁହେଁ।
ଗତେ ତ୍ଵଯି ତୁ ମଂତ୍ରାର୍ଥଂ ଶୈଲୂଷେଣ ଦୁରାତ୍ମନା
ତୁମେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦୁଷ୍ଟ ଶୈଲୂଷ ଆସି ସମସ୍ତ ପରାମର୍ଶକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କଲା।
ଅଜ୍ଞାନକୃତଦୋଷେଣ ନୈଵ କୁପ୍ଯତି ଶାଂତିମାନ୍
ଅଜ୍ଞାନରେ ହୋଇଥିବା ଦୋଷକୁ ଶାନ୍ତ ମନିଷ୍ୟ କେବେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏନାହିଁ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ନସ୍ତପସା ଭାଵଂ ତ୍ଯଜ କୋପଂ ମହାମତେ
ତୁମେ ତପସ୍ୟାରେ ଆମ ଭାବକୁ ଜାଣିଛ, ତେଣୁ ବଡ଼ ଜ୍ଞାନୀ, ଦୟାକରି କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼।
ଜଲଂ ସ୍ଵଭାଵତ ଶୀତଂ ଵହ୍ନ୍ଯାତପ ସମାଗ ମାତ୍
ପାଣି ସ୍ୱଭାବତଃ ଢଣ୍ଡା, କିନ୍ତୁ ଅଗ୍ନି କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ସମ୍ପର୍କରେ ଗରମ ହୋଇଯାଏ।