କୁର୍ଵନ୍ତି ନୈଵ ଵିବୁଧାସ୍ତପସୋ ଵ୍ଯଯଂ ଵୈ ଶାପେନ ତୁଚ୍ଛଫଲଦେନ ମହାନୁଭାଵାଃ । ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତ୍ଥଂ ନିଶମ୍ଯ ଵଚନଂ ସୁରକାମିନୀନାଂ ତାଵୂଚତୁର୍ମୁନିଵରୌ ଵିନଯାନତାନାମ୍
ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ କେବେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାକୁ ଅର୍ଥହୀନ ଶାପ ଦେଇ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତିନାହିଁ । ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏପରି ଦେବାଙ୍ଗନାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦୁଇଜଣ ମହାନ ମୁନି, ଯେଉଁମାନେ ବିନୟରେ ନମିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।
ପ୍ରୀତୌ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନୌ ଜିତକାମଲୋଭୌ ଧର୍ମାତ୍ମଜୌ ନିଜତପୋରୁଚିଶୋଭିତାଙ୍ଗୌ । ନରନାରାଯଣାଵୂଚତୁଃ ବ୍ରୁଵନ୍ତୁ ଵାଞ୍ଛିତାନ୍ କାମାନ୍ଦଦାଵସ୍ତୁଷ୍ଟମାନସୌ
ପ୍ରୀତି ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ମୁହଁ, କାମ ଓ ଲୋଭକୁ ଜିତିଥିବା, ଧର୍ମର ସନ୍ତାନ, ନିଜ ତପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଦେହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ନର ଓ ନାରାୟଣ କହିଲେ: ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, କହ; ଆମେ ଖୁସି ହୋଇ, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବୁ ।
ଯାନ୍ତୁ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗହୀତ୍ଵେମାମୁର୍ଵଶୀଂ ଚାରୁଲୋଚନାମ୍ । ଉପାଯନମିଯଂ ବାଲା ଗଚ୍ଛତ୍ଵଦ୍ଯ ମନୋହରା
ଏହି ଚମତ୍କାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଉର୍ବଶୀକୁ ନେଇ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉନ୍ତୁ । ଏହି ମନୋହର ଜିଅ ତୁମମାନଙ୍କର ଉପହାର, ଆଜି ତୁମେ ଯାଉ ।
ଦତ୍ତାଵାଭ୍ଯାଂ ମଘଵତଃ ପ୍ରୀଣନାଯୋରୁସମ୍ଭଵା । ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ସର୍ଵଦେଵେଭ୍ଯୋ ଯଥେଷ୍ଟଂ ପ୍ରଵ୍ରଜନ୍ତୁ ଚ
ମଘବାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଆମ ଜଙ୍ଘାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଉର୍ବଶୀକୁ ଦିଆଯାଉଛି । ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଉନ୍ତୁ ।
( ନ କସ୍ଯାପି ତପୋଵିଘ୍ନଂ ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯମତଃ ପରମ୍ ।) ॥ ଦେଵ୍ଯ ଊଚୁଃ କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମୋ ମହାଭାଗ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତେ ପାଦପଙ୍କଜମ୍ । ନାରାଯଣ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯା ମୁଦା
(ଏଠାରୁ ପରେ କେହି ତପସ୍ୟାର ବାଧା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।) ଦେବୀମାନେ କହିଲେ: ହେ ମହାଭାଗ, ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବୁ? ଆମେ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ, ହେ ନାରାୟଣ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ।
ଵାଞ୍ଛିତଂ ଚେଦ୍ଵରଂ ନାଥ ଦଦାସି ମଧୁସୂଦନ । ତୁଷ୍ଟଃ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷ ବ୍ରଵୀମୋ ମନସେପ୍ସିତମ୍
ଯଦି ଆପଣ, ହେ ନାଥ, ଆମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛୁ, ଦେଇପାରିବେ, ହେ ମଧୁସୂଦନ, ଖୁସି ଏବଂ କମଳପତ୍ର ନୟନ ଥିବା, ତେବେ ଆମେ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ, କହିବୁ ।
ପତିସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵ ଦେଵେଶ ଵରମେନଂ ପରନ୍ତପ । ଭଵାମଃ ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତାସ୍ତ୍ଵାଂ ସେଵିତୁଂ ଜଗଦୀଶ୍ଵର
ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଆପଣ ଆମର ପତି ହେଉନ୍ତୁ, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ । ଆମେ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ, ସେବା କରିପାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ।
ତ୍ଵଯା ଚୋତ୍ପାଦିତା ନାର୍ଯଃ ସନ୍ତ୍ଯନ୍ଯାଶ୍ଚାରୁଲୋଚନାଃ । ଉର୍ଵଶ୍ଯାଦ୍ଯାସ୍ତଥା ଯାନ୍ତୁ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଵୈ ଭଵଦାଜ୍ଞଯା
ଆପଣ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଜିଅମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ଉର୍ବଶୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉନ୍ତୁ ।
ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଷୋଡଶସାହସ୍ରଂ ତିଷ୍ଠତ୍ଵତ୍ର ଶତାର୍ଧକମ୍ । ସେଵାଂ ତେଽତ୍ର କରିଷ୍ଯାମୋ ଯୁଵଯୋସ୍ତାପସୋତ୍ତମୌ
ଷୋଳେ ହଜାର ପାଞ୍ଚ ଶହ ଜିଅ ଏଠି ରୁହନ୍ତୁ । ଆମେ ଏଠି, ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ, ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ।
ଵାଞ୍ଛିତଂ ଦେହି ଦେଵେଶ ସତ୍ଯଵାଗ୍ଭଵ ମାଧଵ । ଆଶାଭଙ୍ଗୋ ହି ନାରୀଣାଂ ହିଂସନଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଆମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛୁ, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ହେ ମାଧବ, ସତ୍ୟବାଦୀ ହେଉନ୍ତୁ । କାରଣ, ନାରୀମାନଙ୍କର ଆଶା ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ହିଁସା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।
କାମାର୍ତାନାଞ୍ଚ ମୁନିଭିର୍ଧର୍ମଜ୍ଞୈସ୍ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିଭିଃ । ଭାଗ୍ଯଯୋଗାଦିହ ପ୍ରାପ୍ତାଃ ସ୍ଵର୍ଗାତ୍ପ୍ରେମପରିପ୍ଲୁତାଃ
ଯେମାନେ ଆସକ୍ତିରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେମାନେ ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ସତ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରୁଥିବା ମୁନିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ଭାଗ୍ୟ ଓ ସଂଯୋଗ ପାଇଛନ୍ତି; ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଥିବା ଲୋକମାନେଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରେମରେ ପ୍ରଭୃତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ତ୍ଯକ୍ତୁଂ ନାର୍ହସି ଦେଵେଶ ସମର୍ଥୋଽସି ଜଗତ୍ପତେ । ନାରାଯଣ ଉଵାଚ ପୂର୍ଣଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ତପସ୍ତପ୍ତଂ ମଯାତ୍ର ଵୈ
ହେ ଦେବମାନ୍ୟ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ ଏବଂ ସମର୍ଥ। ନାରାୟଣ କହିଲେ: ଏଠାରେ ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତପସ୍ୟା କରିଛି।
ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯେଣ ଚାର୍ଵଙ୍ଗ୍ଯଃ କଥଂ ଭଙ୍ଗଂ କରୋମ୍ଯତଃ । ନେଚ୍ଛା କାମେ ସୁଖେ କାଚିତ୍ସୁଖଧର୍ମଵିନାଶକେ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଛି ଓ ଶରୀର ଶୋଭାବାନ୍, ଏପରି ସ୍ଥିତିରେ ଏହାକୁ କିପରି ଭଙ୍ଗ କରିପାରିବି? ଧର୍ମର ସୁଖକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା କାମସୁଖ ପ୍ରତି ମୋର କୌଣସି ଆଗ୍ରହ ନାହିଁ।
ପଶୂନାମପି ସାଧର୍ମ୍ଯେ ରମେତ ମତିମାନ୍କଥମ୍ । ଅପ୍ସରସ ଊଚୁଃ ଶବ୍ଦାଦୀନାଂ ଚ ପଞ୍ଚାନାଂ ମଧ୍ଯେ ସ୍ପର୍ଶସୁଖଂ ଵରମ୍
ପଶୁମାନଙ୍କ ସହ ମିଳିଥିବା ସାଧାରଣତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି କିପରି ଏହି ଭୋଗରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିପାରିବେ?
ଆନନ୍ଦରସମୂଲଂ ଵୈ ନାନ୍ଯଦସ୍ତି ସୁଖଂ କିଲ । ଅତୋଽସ୍ମାକଂ ମହାରାଜ ଵଚନଂ କୁରୁ ସର୍ଵଥା
ଅପ୍ସରାମାନେ କହିଲେ: ପାଞ୍ଚଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ପର୍ଶର ସୁଖ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ; ଏହା ଆନନ୍ଦର ମୂଳ, ଏବଂ ଏହାଠାରୁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସୁଖ ନାହିଁ। ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ମହାରାଜ, ଆମର ଅନୁରୋଧ ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।
ନିର୍ଭରଂ ସୁଖମାସାଦ୍ଯ ଚରସ୍ଵ ଗନ୍ଧମାଦନେ । ଯଦି ଵାଞ୍ଛସି ନାକତ୍ଵଂ ନାଧିକୋ ଗନ୍ଧମାଦନାତ୍
ଅଧିକ ସୁଖ ପାଇଁ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତରେ ଆନନ୍ଦରେ ରୁହନ୍ତୁ; ଯଦି ଆପଣ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାହାନ୍ତି, ତେବେ ଗନ୍ଧମାଦନଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ।
ରମସ୍ଵାତ୍ର ଶୁଭେ ସ୍ଥାନେ ପ୍ରାପ୍ଯ ସର୍ଵାଃ ସୁରାଙ୍ଗନାଃ
ଏହି ଶୁଭ୍ର ସ୍ଥାନରେ ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍ଗନାମାନେ ମିଳିଲେ, ଆନନ୍ଦରେ ରୁହନ୍ତୁ।
ଅହଙ୍କାରାଵର୍ତନଵର୍ଣନମ୍ ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତ୍ଯାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚସ୍ତାସାଂ ଧର୍ମପୁତ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍ । ଵିମର୍ଶମକରୋଚ୍ଚିତ୍ତେ କିଂ କର୍ତଵ୍ଯଂ ମଯାଧୁନା
ଅହଂକାରର ଚକ୍ର ବିବର୍ଣ୍ଣନା। ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଧର୍ମର ପୁତ୍ର ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ନରେ ମନରେ ଭାବିଲେ—'ଏବେ ମୁଁ କଣ କରିବି?'
ହାସ୍ଯୋଽହଂ ମୁନିଵୃନ୍ଦେଷୁ ଭଵିଷ୍ଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ସଙ୍ଗମାତ୍ । ଅହଂକାରାଦିଦଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଦୁଃଖଂ ନାତ୍ର ଵିଚାରଣା । ମୂଲଂ ଧର୍ମଵିନାଶସ୍ଯ ପ୍ରଥମଂ ଯଦହଙ୍କୃତିଃ
ଆଜି ଏହି ସଂଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ମୁନିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହସ୍ୟସ୍ପଦ ହେବି; ଏହି ଦୁଃଖ ମୋର ଅହଂକାରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଧର୍ମ ନାଶର ମୂଳ ଆଦିରେ ଏହି ଅଭିମାନ।
ମୂଲଂ ସଂସାରଵୃକ୍ଷସ୍ଯ ଯତଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମହାତ୍ମଭିଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୌନଂ ସମାଧାଯ ନ ସ୍ଥିତୋଽହଂ ସମାଗତମ୍
ମହାତ୍ମାମାନେ କହିଛନ୍ତି, ସଂସାରର ବୃକ୍ଷର ମୂଳ ଏହି ଅଭିମାନ; ଏହା ଦେଖି ମୁଁ ମୌନ ଓ ଶାନ୍ତ ରହିପାରିଲି ନାହିଁ, ଏହି ସଂଯୋଗକୁ ଆଣିଲି।
ଵାରାଙ୍ଗନାଗଣଂ ଜୁଷ୍ଟଂ ତେନାସଂ ଦୁଃଖଭାଜନମ୍ । ଉତ୍ପାଦିତାସ୍ତଥା ନାର୍ଯୋ ମଯା ଧର୍ମଵ୍ଯଯେନ ଵୈ
ଏହି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଦେବଙ୍ଗନାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଦୁଃଖର ଭାଗୀ ହୋଇଛି; ଏଭଳି ମୁଁ ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ କରି ନାରୀମାନେକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛି।
ତାସ୍ତୁ ମାଂ ବାଧିତୁଂ ଵୃତ୍ତାଃ କାମାର୍ତାଃ ପ୍ରମଦୋତ୍ତମାଃ । ଊର୍ଣନାଭିରିଵାଦ୍ଯାହଂ ଜାଲେନ ସ୍ଵକୃତେନ ଵୈ
ଏହି ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ, କାମରେ ଆସକ୍ତ ହୋଇ, ମୋତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହୋଇଛନ୍ତି; ମୁଁ ମକଡ଼ା ପରି ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିବା ଜାଲରେ ଆଟକିଛି।
ବଦ୍ଧୋଽସ୍ମି ସୁଦୃଢେନାତ୍ର କିଂ କର୍ତଵ୍ଯମତଃ ପରମ୍ । ଯଦି ଚିନ୍ତାଂ ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ସନ୍ତ୍ଯଜାମ୍ଯବଲା ଇମାଃ
ମୁଁ ଏଠାରେ ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଛି; ଏଠାରୁ ପରେ ମୁଁ କଣ କରିବି? ଯଦି ଚିନ୍ତାକୁ ଛାଡ଼ି ଏହି ଅଶକ୍ତ ନାରୀମାନେକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଉ—
ଶପ୍ତ୍ଵା ଭ୍ରଷ୍ଟା ଵ୍ରଜିଷ୍ଯନ୍ତି ସର୍ଵା ଭଗ୍ନମନୋରଥାଃ । ମୁକ୍ତୋଽହଂ ସଞ୍ଚରିଷ୍ଯାମି ଵିଜନେ ପରମଂ ତପଃ
ଶାପ ଦେଇ ଏମାନେ ଭଙ୍ଗ ଆଶା ସହିତ ଚାଲିଯିବେ; ମୁଁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ଏକାକି ଘୁରିବି ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୟା କରିବି।
ତସ୍ମାତ୍କ୍ରୋଧଂ ସମୁତ୍ପାଦ୍ଯ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମି ସୁନ୍ଦରୀଗଣମ୍ । ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା ମୁନିର୍ନାରାଯଣସ୍ତଦା
ସେହିପରି, କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ କରି, ମୁଁ ସୁନ୍ଦରୀମାନେକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେବି। ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏଭଳି ମନରେ ଭାବି, ମୁନି ନାରାୟଣ—
ଵିମର୍ଶମକରୋଚ୍ଚିତ୍ତେ ସୁଖୋତ୍ପାଦନସାଧନେ । ଦ୍ଵିତୀଯୋଽଯଂ ମହାଶତ୍ରୁଃ କ୍ରୋଧଃ ସନ୍ତାପକାରକଃ
ସୁଖ କିପରି ମିଳିବ, ଏହି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ; ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ କ୍ରୋଧ, ଯାହା ଦୁଃଖର କାରଣ।
କାମାଦପ୍ଯଧିକୋ ଲୋକେ ଲୋଭାଦପି ଚ ଦାରୁଣଃ । କ୍ରୋଧାଭିଭୂତଃ କୁରୁତେ ହିଂସାଂ ପ୍ରାଣଵିଘାତିନୀମ୍
ଏହା ଲୋକରେ କାମଠାରୁ ଅଧିକ ଏବଂ ଲୋଭଠାରୁ ଭୟଙ୍କର; କ୍ରୋଧରେ ଆବୃତ ହେଲେ ଲୋକ ହିଂସା କରେ, ଯାହା ପ୍ରାଣକୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଦୁଃଖଦାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ନରକାରାମଦୀର୍ଘିକାମ୍ । ଯଥାଗ୍ନିର୍ଘର୍ଷଣାଜ୍ଜାତଃ ପାଦପଂ ପ୍ରଦହେତ୍ତଥା
ଏହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛି ଏବଂ ନରକର ଗଭୀର ଗଡ଼ି ତିଆରି କରେ; ଯେପରି ଘର୍ଷଣରେ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇ ଗଛକୁ ପୁଡ଼ାଇଦିଏ, ସେପରି।
ଦେହୋତ୍ପନ୍ନସ୍ତଥା କ୍ରୋଧୋ ଦେହଂ ଦହତି ଦାରୁଣଃ । ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯମାନଂ ତଂ ଭ୍ରାତରଂ ଦୀନମାନସମ୍
ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା କ୍ରୋଧ ଦେହକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଜଳାଇ ଦେଇଥାଏ । ବ୍ୟାସ କହିଲେ — ଏଭଳି ଭାବେ ଦୁଃଖିତ ମନରେ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧ୍ୟାନ ହେଉଥିବା ତାଙ୍କର ଭାଇକୁ ଚିନ୍ତା କରି—
ଉଵାଚ ଵଚନଂ ତଥ୍ଯଂ ନରୋ ଧର୍ମସୁତୋଽନୁଜଃ । ନର ଉଵାଚ ନାରାଯଣ ମହାଭାଗ କୋପଂ ଯଚ୍ଛ ମହାମତେ
ସେ ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ; ଧର୍ମର ପୁଅ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ । ନର କହିଲେ — ନାରାୟଣ, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କର ।