ଇତି ବ୍ରୁଵତି ଵିପ୍ରାଗ୍ର୍ଯେ ଦେଵେ ନାରାଯଣେ ଵିଭୌ । ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟିପଥଂ ପ୍ରାପ୍ତା ମନ୍ମଥପ୍ରମୁଖାସ୍ତଦା
ଏପରି କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାରାୟଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତେ, କାମଦେବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଦୃଷ୍ଟିପଥରେ ଆସିଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଭଗଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନରୋ ନାରାଯଣସ୍ତଥା । ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟମନସୌ ବଭୂଵତୁରୁଭାଵପି
ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣ ଏବଂ ନର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଦୁହେଁ ମନରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କଲେ।
ମନ୍ମଥଂ ମେନକାଂ ଚୈଵ ରମ୍ଭାଂ ଚୈଵ ତିଲୋତ୍ତମାମ୍ । ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧାଂ ସୁକେଶୀଂ ଚ ମହାଶ୍ଵେତାଂ ମନୋରମାମ୍
ସେମାନେ କାମଦେବ, ମେନକା, ରମ୍ଭା, ତିଲୋତ୍ତମା, ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧା, ସୁକେଶୀ, ମହାଶ୍ୱେତା ଏବଂ ମନୋରମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରମଦ୍ଵରାଂ ଧୃତାଚୀଞ୍ଚ ଗୀତଜ୍ଞାଂ ଚାରୁହାସିନୀମ୍ । ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାଂ ଚ ସୋମାଂ ଚ କୋକିଲାଲାପମଣ୍ଡିତାମ୍
ସେମାନେ ପ୍ରମଦ୍ବରା, ଧୃତାଚୀ, ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ହସ ଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ସୋମା ଏବଂ କୋକିଳ ରବିରେ ଶୋଭିତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲାମ୍ବୁଜାକ୍ଷ୍ଯୌ ଚ ତଥା କାଞ୍ଚନମାଲିନୀମ୍। ଏତାଶ୍ଚାନ୍ଯା ଵରାରୋହା ଦୃଷ୍ଟାସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ତଦାନ୍ତିକେ
ସେମାନେ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳା, ଅମ୍ବୁଜାକ୍ଷୀ ଏବଂ ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଜଣେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକୃତିର ଅନେକ ମହିଳାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖିଲେ।
ତାସାଂ ଦ୍ଵ୍ଯଷ୍ଟସହସ୍ରାଣି ପଞ୍ଚାଶଦଧିକାନି ଚ । ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତୌ ଵିସ୍ମିତୌ ଜାତୌ କାମସୈନ୍ଯଂ ସୁଵିସ୍ତରମ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଏହି ମହିଳାମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଦୁଇ ହଜାର ପଚାସି, ଏହି ଅପାର କାମଦେବଙ୍କ ସେନାକୁ ଦେଖି ଦୁହେଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯାଗ୍ରେ ସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵା ଦେଵଵାରାଙ୍ଗନାସ୍ତଦା । ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷାଢ୍ଯା ଦିଵ୍ଯମାଲୋପଶୋଭିତାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କ ଅପସରାମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ।
ଜଗୁଶ୍ଛଲେନ ତାଃ ସର୍ଵାଃ ପୃଥିଵ୍ଯାମତିଦୁର୍ଲଭମ୍ । ତତ୍ତଥାଵସ୍ଥିତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମନ୍ମଥାଦିଵିଵର୍ଧନମ୍
ସମସ୍ତେ ଚତୁରତା ସହିତ ଏମିତି ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଯାହା ପୃଥିବୀରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ସଭା କାମଦେବଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇ ଏଠାରେ ରହିଲା।
ଶୁଶ୍ରାଵ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ନରୋ ନାରାଯଣସ୍ତଦା । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ ତାସ୍ତତ୍ର ପ୍ରୀତ୍ଯା ନାରାଯଣୋ ମୁନିଃ
ତାହା ସେଇ ସମୟରେ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ନର ଏବଂ ନାରାୟଣ ଶୁଣିଲେ; ଶୁଣିବା ପରେ ମୁନି ନାରାୟଣ ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ।
ଆସ୍ଯତାଂ ସୁଖମତ୍ରୈଵ କରୋମ୍ଯାତିଥ୍ଯମଦ୍ଭୁତମ୍ । ଭଵତ୍ଯୋଽତିଥିଧର୍ମେଣ ପ୍ରାପ୍ତାଃସ୍ଵର୍ଗାତ୍ସୁମଧ୍ଯମାଃ
ଏଠାରେ ସୁଖରେ ବସନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣମାନେ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କରିବି। ଆପଣମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅତିଥି ଭାବେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ, ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ସାଭିମାନସ୍ତୁ ସଞ୍ଚାତସ୍ତଦା ନାରାଯଣୋ ମୁନିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ପ୍ରେଷିତା ନୂନଂ ତଥା ଵିଘ୍ନଚିକୀର୍ଷଯା
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ସେ ସମୟରେ ନାରାୟଣ ମୁନି ଅଭିମାନରେ ଭରିଗଲେ; ଭାବିଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ଏମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମର ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ପଠାଯାଇଛନ୍ତି।
ଵରାକ୍ଯଃ କା ଇମାଃ ସର୍ଵାଃ ସୃଜାମ୍ଯଦ୍ଯ ନଵାଃ କିଲ । ଏତାଭ୍ଯୋ ଦିଵ୍ଯରୂପାଶ୍ଚ ଦର୍ଶଯାମି ତପୋବଲମ୍
ଏମାନେ ସମସ୍ତେ କିଏ, ଏମିତି ଦୁଃଖିନୀ? ଆଜି ମୁଁ ନୂତନ ମହିଳାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିବି; ଏମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଇ ମୋ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ପ୍ରମାଣ କରିବି।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା କରେଣୋରୁଂ ପ୍ରତାଡ୍ଯ ଵୈ । ତରସୋତ୍ପାଦଯାମାସ ନାରୀଂ ସର୍ଵାଙ୍ଗସୁନ୍ଦରୀମ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି, ହାତରେ ଜଙ୍ଘାକୁ ଜୋରରେ ମାରିଲେ । ତାପରେ ତୁରନ୍ତ, ସେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏକ ଜଣେ ଜିଅକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ ।
ନାରାଯଣୋରୁସମ୍ଭୂତା ହ୍ଯୁର୍ଵଶୀତି ତତଃ ଶୁଭା । ଦଦୃଶୁସ୍ତାଃ ସ୍ଥିତାସ୍ତତ୍ର ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଯଯୁଃ
ନାରାୟଣଙ୍କର ଜଙ୍ଘାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେ ଶୁଭ ଜିଅଙ୍କୁ 'ଉର୍ବଶୀ' ବୋଲି ନାମ ଦିଆଗଲା । ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ତାସାଂ ଚ ପରିଚର୍ଯାର୍ଥଂ ତାଵତୀଶ୍ଚାତିସୁନ୍ଦରୀଃ । ପ୍ରାଦୁଶ୍ଚକାର ତରସା ତଦା ମୁନିରସମ୍ଭ୍ରମଃ
ସେମାନଙ୍କର ସେବା ପାଇଁ, ତାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେତେ ଦରକାର ଅତି ସୁନ୍ଦର ଜିଅମାନେ, ମୁନି ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଭାବେ, କୌଣସି ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି, ସୃଷ୍ଟି କଲେ ।
ଗାଯନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ହସନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ନାନୋପାଯନପାଣଯଃ । ପ୍ରଣେମୁସ୍ତା ମୁନୀ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଥିତାଃ କୃତ୍ଵାଞ୍ଜଲିଂ ପୁରଃ
ସେମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ହସୁଥିଲେ, ହାତରେ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଧରିଥିଲେ । ସେ ସମସ୍ତ ଜିଅମାନେ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି, ବନ୍ଦନା କଲେ ।
ତାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଭ୍ରମକରୀଂ ତପସୋ ଵିଭୂତିଂ ॥ ଦେଵାଙ୍ଗନା ହି ମୁମୁହୁଃ ପ୍ରଵିମୋହଯନ୍ତ୍ଯଃ । ଊଚୁଶ୍ଚ ତୌ ପ୍ରମୁଦିତାନନପଦ୍ଯଶୋଭା ରୋମୋଦ୍ଗମୋଲ୍ଲସିତଚାରୁନିଜାଙ୍ଗଵଲ୍ଲ୍ଯଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯିଏ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ମହିମା ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେଇ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଅସ୍ତିର ହୋଇଗଲେ, ମନ ଭୁଲିଗଲା । ସେମାନେ ଅତି ଖୁସିରେ ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୋମାଞ୍ଚିତ ଅଙ୍ଗରେ ଚମକି, କହିଲେ ।
କୁର୍ଯୁଃ କଥଂ ସ୍ତୁତିମହୋ ତପସୋ ମହତ୍ତ୍ଵଂ ଧୈର୍ଯଂ ତଥୈଵ ଭଵତାମଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ବାଲାଃ । ଅସ୍ମତ୍କଟାକ୍ଷଵିଷଦିଗ୍ଧଶରେଣ ଦଗ୍ଧଃ କୋ ଵା ନ ତତ୍ର ଭଵତାଂ ମନସୋ ଵ୍ଯଥା ନ
ହେ ଯୁବକମାନେ, ଆମେ କିପରି ତୁମର ତପସ୍ୟାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏବଂ ଧୈର୍ୟ୍ୟର ସ୍ତୁତି କରିପାରିବୁ? ତୁମର ଚାହିଁ ଦେଖିଲେ, ଆମ ପ୍ରତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚାହିଁ ଦେଖିବାର ଶର ଲାଗିଲେ, କିଏ ମନରେ ବେଦନା ଅନୁଭବ କରିନଥିବ?
ଜ୍ଞାତୌ ଯୁଵାଂ ନରହରେଃ ପରମାଂଶଭୂତୌ ଦେଵୌ ମୁନୀ ଶମଦମାଦିନିଧୀ ସଦୈଵ । ସେଵାନିମିତ୍ତମିହ ନୋ ଗମନଂ ନ କାମଂ କାର୍ଯଂ ହରେଃ ଶତମଖସ୍ଯ ଵିଧାତୁମେଵ
ଆମେ ଜାଣୁଛୁ ଯେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ନରହରିଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଂଶ, ଦେବତା ଓ ମୁନି, ସଦା ଶାନ୍ତି ଓ ଦମ ଆଦି ଧନର ଅଧିକାରୀ । ଆମେ ଏଠାକୁ କେବଳ ସେବା ପାଇଁ ଆସିଛୁ, ଇଚ୍ଛାବଶତାରୁ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ହରିଙ୍କର, ଯିଏ ଶତକ୍ରତୁ, ତାଙ୍କର କାମ ସାଧନ ପାଇଁ ।
ଭାଗ୍ଯେନ କେନ ଯୁଵଯୋଃ କିଲ ଦର୍ଶନଂ ନଃ ସମ୍ପାଦିତଂ ନ ଵିଦିତଂ ଖଲୁ ସଞ୍ଚିତଂ ତତ୍ । ଚିତ୍ତଂ କ୍ଷମଂ ନିଜଜନେ ଵିହିତଂ ଯୁଵାଭ୍ଯା- ମସ୍ମଦ୍ଵିଧେ କିଲ କୃତାଗସି ତାପମୁକ୍ତମ୍
କେଉଁ ଭାଗ୍ୟରେ ଆମେ ତୁମର ଦର୍ଶନ ପାଇଲୁ? ଏହା କିପରି ସଞ୍ଚୟ ହୋଇଥିଲା, ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ । ଆମ ମନ, ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଭଲପାଏ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଯୋଗ୍ୟ କରିଦେଲ । ଆମ ପରି ଅପରାଧୀମାନେ ପାଇଁ, ତୁମେ ତାପ ଦୂର କରିଦେଲ ।
କୁର୍ଵନ୍ତି ନୈଵ ଵିବୁଧାସ୍ତପସୋ ଵ୍ଯଯଂ ଵୈ ଶାପେନ ତୁଚ୍ଛଫଲଦେନ ମହାନୁଭାଵାଃ । ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ଇତ୍ଥଂ ନିଶମ୍ଯ ଵଚନଂ ସୁରକାମିନୀନାଂ ତାଵୂଚତୁର୍ମୁନିଵରୌ ଵିନଯାନତାନାମ୍
ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବତାମାନେ କେବେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାକୁ ଅର୍ଥହୀନ ଶାପ ଦେଇ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତିନାହିଁ । ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ଏପରି ଦେବାଙ୍ଗନାମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦୁଇଜଣ ମହାନ ମୁନି, ଯେଉଁମାନେ ବିନୟରେ ନମିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ।
ପ୍ରୀତୌ ପ୍ରସନ୍ନଵଦନୌ ଜିତକାମଲୋଭୌ ଧର୍ମାତ୍ମଜୌ ନିଜତପୋରୁଚିଶୋଭିତାଙ୍ଗୌ । ନରନାରାଯଣାଵୂଚତୁଃ ବ୍ରୁଵନ୍ତୁ ଵାଞ୍ଛିତାନ୍ କାମାନ୍ଦଦାଵସ୍ତୁଷ୍ଟମାନସୌ
ପ୍ରୀତି ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ମୁହଁ, କାମ ଓ ଲୋଭକୁ ଜିତିଥିବା, ଧର୍ମର ସନ୍ତାନ, ନିଜ ତପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଦେହ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ନର ଓ ନାରାୟଣ କହିଲେ: ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, କହ; ଆମେ ଖୁସି ହୋଇ, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବୁ ।
ଯାନ୍ତୁ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗହୀତ୍ଵେମାମୁର୍ଵଶୀଂ ଚାରୁଲୋଚନାମ୍ । ଉପାଯନମିଯଂ ବାଲା ଗଚ୍ଛତ୍ଵଦ୍ଯ ମନୋହରା
ଏହି ଚମତ୍କାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଉର୍ବଶୀକୁ ନେଇ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉନ୍ତୁ । ଏହି ମନୋହର ଜିଅ ତୁମମାନଙ୍କର ଉପହାର, ଆଜି ତୁମେ ଯାଉ ।
ଦତ୍ତାଵାଭ୍ଯାଂ ମଘଵତଃ ପ୍ରୀଣନାଯୋରୁସମ୍ଭଵା । ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯସ୍ତୁ ସର୍ଵଦେଵେଭ୍ଯୋ ଯଥେଷ୍ଟଂ ପ୍ରଵ୍ରଜନ୍ତୁ ଚ
ମଘବାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଆମ ଜଙ୍ଘାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଉର୍ବଶୀକୁ ଦିଆଯାଉଛି । ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ସେମାନେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଯାଉନ୍ତୁ ।
( ନ କସ୍ଯାପି ତପୋଵିଘ୍ନଂ ପ୍ରକର୍ତଵ୍ଯମତଃ ପରମ୍ ।) ॥ ଦେଵ୍ଯ ଊଚୁଃ କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମୋ ମହାଭାଗ ପ୍ରାପ୍ତାସ୍ତେ ପାଦପଙ୍କଜମ୍ । ନାରାଯଣ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭକ୍ତ୍ଯା ପରମଯା ମୁଦା
(ଏଠାରୁ ପରେ କେହି ତପସ୍ୟାର ବାଧା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ।) ଦେବୀମାନେ କହିଲେ: ହେ ମହାଭାଗ, ଆମେ କେଉଁଠି ଯିବୁ? ଆମେ ତୁମର ପଦପଦ୍ମକୁ ପହଞ୍ଚିଛୁ, ହେ ନାରାୟଣ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ।
ଵାଞ୍ଛିତଂ ଚେଦ୍ଵରଂ ନାଥ ଦଦାସି ମଧୁସୂଦନ । ତୁଷ୍ଟଃ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷ ବ୍ରଵୀମୋ ମନସେପ୍ସିତମ୍
ଯଦି ଆପଣ, ହେ ନାଥ, ଆମେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଚାହୁଁଛୁ, ଦେଇପାରିବେ, ହେ ମଧୁସୂଦନ, ଖୁସି ଏବଂ କମଳପତ୍ର ନୟନ ଥିବା, ତେବେ ଆମେ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରୁଛୁ, କହିବୁ ।
ପତିସ୍ତ୍ଵଂ ଭଵ ଦେଵେଶ ଵରମେନଂ ପରନ୍ତପ । ଭଵାମଃ ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତାସ୍ତ୍ଵାଂ ସେଵିତୁଂ ଜଗଦୀଶ୍ଵର
ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଆପଣ ଆମର ପତି ହେଉନ୍ତୁ, ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ହେ ଶତ୍ରୁନାଶକ । ଆମେ ପ୍ରେମରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ଜଗତ୍ସ୍ୱାମୀ, ସେବା କରିପାରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ।
ତ୍ଵଯା ଚୋତ୍ପାଦିତା ନାର୍ଯଃ ସନ୍ତ୍ଯନ୍ଯାଶ୍ଚାରୁଲୋଚନାଃ । ଉର୍ଵଶ୍ଯାଦ୍ଯାସ୍ତଥା ଯାନ୍ତୁ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଵୈ ଭଵଦାଜ୍ଞଯା
ଆପଣ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଜିଅମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ଉର୍ବଶୀ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆପଣଙ୍କର ଆଜ୍ଞାରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଉନ୍ତୁ ।
ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଷୋଡଶସାହସ୍ରଂ ତିଷ୍ଠତ୍ଵତ୍ର ଶତାର୍ଧକମ୍ । ସେଵାଂ ତେଽତ୍ର କରିଷ୍ଯାମୋ ଯୁଵଯୋସ୍ତାପସୋତ୍ତମୌ
ଷୋଳେ ହଜାର ପାଞ୍ଚ ଶହ ଜିଅ ଏଠି ରୁହନ୍ତୁ । ଆମେ ଏଠି, ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ, ସେବା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ ।
ଵାଞ୍ଛିତଂ ଦେହି ଦେଵେଶ ସତ୍ଯଵାଗ୍ଭଵ ମାଧଵ । ଆଶାଭଙ୍ଗୋ ହି ନାରୀଣାଂ ହିଂସନଂ ପରିକୀର୍ତିତମ୍
ହେ ଦେବତାଙ୍କର ନାଥ, ଆମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛୁ, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ, ହେ ମାଧବ, ସତ୍ୟବାଦୀ ହେଉନ୍ତୁ । କାରଣ, ନାରୀମାନଙ୍କର ଆଶା ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ହିଁସା ବୋଲି କୁହାଯାଏ ।