ଶିଶିରଂ ଭୀମମାତଙ୍ଗଂ ଦାରଯନ୍ସ୍ଵଖରୈର୍ନଖୈଃ । ଵସନ୍ତକେସରୀ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପଲାଶକୁସୁମୈର୍ମୁନେ
ଭୟଙ୍କର ଶୀତ ଋତୁ, ମହା ହାତୀ ପରି, ବସନ୍ତ ଋତୁର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ନଖରେ ଚିରିଯାଇଛି; ମୁନି, ବସନ୍ତ ପଳାଶ ଫୁଲ ନେଇ ଆସିଛି।
ରକ୍ତାଶୋକକରା ତନ୍ଵୀ ଦେଵର୍ଷେ କିଂଶୁକାଙ୍ଘ୍ରିକା । ନୀଲାଶୋକକଚା ଶ୍ଯାମା ଵିକାସିକମଲାନନା
ଲାଲ ଅଶୋକ ହାତ ଥିବା ସୁକୁମାରୀ କିମ୍ଶୁକ, ଦେବ ଋଷି, ନୀଳ ଅଶୋକ କେଶ ଥିବା ଶ୍ୟାମା, ଯାହାର ମୁହଁ ଖିଲିଥିବା କମଳ ପରି—
ନୀଲେନ୍ଦୀଵରନେତ୍ରା ସା ବିଲ୍ଵଵୃକ୍ଷଫଲସ୍ତନୀ । ପ୍ରୋସ୍ଫୁଲ୍ଲକୁନ୍ଦରଦନା ମଞ୍ଜରୀକର୍ଣଶୋଭିତା
ନୀଳ କମଳ ଦୃଷ୍ଟି, ବେଳ ଫଳ ପରି ଅଂଶ, ଖିଲିଥିବା କୁନ୍ଦ ଫୁଲ ପରି ଦାନ୍ତ, ମଞ୍ଜରୀ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା କାନ ଶୋଭିତ—
ବନ୍ଧୁଜୀଵାଧରା ଶୁଭ୍ରା ସିନ୍ଧୁଵାରନଖୋଦ୍ଭଵା । ପୁଂସ୍କୋକିଲସ୍ଵରା ପୁଣ୍ଯା କଦମ୍ବଵସନା ଶୁଭା
ବନ୍ଧୁଜୀବ ଫଳ ପରି ଠୋଉଁ, ଧଳା ରୂପ, ସିନ୍ଧୁବାର ନଖରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ପୁରୁଷ କୋଇଲୀ ସ୍ୱର, ପବିତ୍ର ଓ କଦମ୍ବ ଫୁଲରେ ପରିଧାନ କରିଥିବା ଶୁଭା।
ବର୍ହିଵୃନ୍ଦକଲାପା ଚ ସାରସସ୍ଵନନୂପୁରା । ଵାସନ୍ତୀ ବଦ୍ଧରଶନା ମତ୍ତହଂସଗତିସ୍ତଥା
ସେ ବଘା ପାଖ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସାରସ ପକ୍ଷୀର ଡାକ ଭଳି ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା ନୂପୁର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ବସନ୍ତ ଋତୁର ଶୃଙ୍ଗାର ପୋଷାକ ପରିଧାନ କରି ମଧୁର ରେଶମ ଦାଗା ବାନ୍ଧିଥିଲେ, ଏବଂ ମଦମସ୍ତ ହଂସୀ ଭଳି ଚାଲିଥିଲେ।
ପୁତ୍ରଜୀଵାଂଶୁକନ୍ଯସ୍ତରୋମରାଜିଵିରାଜିତା । ଵସନ୍ତଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ବଦରିକାଶ୍ରମେ
ପୁତ୍ରଜୀବ ଗଛର ତନ୍ତୁର ବସ୍ତ୍ର ପରିଧାନ କରି, ତାଙ୍କର ଶରୀର ରୋମରେ ଅଲୋକିକ ଚମକ ଥିଲା। ଏଭଳି ବସନ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବଦରିକା ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ।
ଅକାଲେ କିମିଯଂ ପ୍ରାପ୍ତା ଵିସ୍ମଯୋଽଯଂ ମମାଧୁନା । ତପୋଵିଘ୍ନକରା ନୂନଂ ଦେଵର୍ଷେ ପରିଚିନ୍ତଯ
ଏଠି ଏତେ ବେଳେ କିପରି ଆସିଲେ? ଏହା ଦେଖି ମୋତେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଲାଗୁଛି। ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ଜଣେ ଆମର ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଦେବେ, ହେ ଦେବ ଋଷି, ଏହା ଭଲଭାବେ ଭାବିବାକୁ ଦରକାର।
ଶ୍ରୂଯତେ ସୁରନାରୀଣାଂ ଗାନଂ ଧ୍ଯାନଵିନାଶନମ୍ । ଆଵଯୋସ୍ତପିଭଙ୍ଗାଯ କୃତଂ ମଘଵତା କିଲ
ଦେବତା ମହିଳାମାନଙ୍କର ଗୀତ ଶୁଣିଲେ ଧ୍ୟାନ ଭଙ୍ଗ ହୁଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହା ମନେ ହୁଏ ମଘବାନ୍ ଆମର ତପସ୍ୟା ଭଙ୍ଗ କରିବା ପାଇଁ ଏହି କାମ କରିଛନ୍ତି।
ଋତୁରାଡନ୍ଯଥାକାଲେ ପ୍ରୀତିଂ ସଞ୍ଜନଯେତ୍କଥମ୍ । ଵିଘ୍ନୋଽଯଂ ଵିହିତୋ ଭାତି ଭୀତେନାସୁରଶତ୍ରୁଣା
ଋତୁର ଅଧିପତି ଅସମୟରେ କିପରି ଆନନ୍ଦ ଦେଇପାରିବେ? ଏହି ବାଧା ନିଶ୍ଚୟ ଭୟଭୀତ ଦାନବ ଶତ୍ରୁ ଦ୍ୱାରା ଉପସ୍ଥାପିତ।
ଵାତାଃ ସୁଗନ୍ଧାଃ ଶୀତାଶ୍ଚ ସମାଯାନ୍ତି ମନୋହରାଃ । ନାନ୍ଯତ୍କାରଣମସ୍ତୀହ ଶତକ୍ରତୁକୃତିଂ ଵିନା
ସୁଗନ୍ଧିତ ଏବଂ ଶୀତଳ ପବନ ଆସୁଛି, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି। ଏଠାରେ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି କାରଣ ନାହିଁ।
ଇତି ବ୍ରୁଵତି ଵିପ୍ରାଗ୍ର୍ଯେ ଦେଵେ ନାରାଯଣେ ଵିଭୌ । ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟିପଥଂ ପ୍ରାପ୍ତା ମନ୍ମଥପ୍ରମୁଖାସ୍ତଦା
ଏପରି କଥା କହୁଥିବା ବେଳେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନାରାୟଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମସ୍ତେ, କାମଦେବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଦୃଷ୍ଟିପଥରେ ଆସିଗଲେ।
ଦଦର୍ଶ ଭଗଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନରୋ ନାରାଯଣସ୍ତଥା । ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟମନସୌ ବଭୂଵତୁରୁଭାଵପି
ଭଗବାନ୍ ନାରାୟଣ ଏବଂ ନର ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ; ଦୁହେଁ ମନରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଭବ କଲେ।
ମନ୍ମଥଂ ମେନକାଂ ଚୈଵ ରମ୍ଭାଂ ଚୈଵ ତିଲୋତ୍ତମାମ୍ । ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧାଂ ସୁକେଶୀଂ ଚ ମହାଶ୍ଵେତାଂ ମନୋରମାମ୍
ସେମାନେ କାମଦେବ, ମେନକା, ରମ୍ଭା, ତିଲୋତ୍ତମା, ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧା, ସୁକେଶୀ, ମହାଶ୍ୱେତା ଏବଂ ମନୋରମାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରମଦ୍ଵରାଂ ଧୃତାଚୀଞ୍ଚ ଗୀତଜ୍ଞାଂ ଚାରୁହାସିନୀମ୍ । ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାଂ ଚ ସୋମାଂ ଚ କୋକିଲାଲାପମଣ୍ଡିତାମ୍
ସେମାନେ ପ୍ରମଦ୍ବରା, ଧୃତାଚୀ, ଗୀତରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏବଂ ସୁନ୍ଦର ହସ ଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭା, ସୋମା ଏବଂ କୋକିଳ ରବିରେ ଶୋଭିତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଦ୍ଯୁନ୍ମାଲାମ୍ବୁଜାକ୍ଷ୍ଯୌ ଚ ତଥା କାଞ୍ଚନମାଲିନୀମ୍। ଏତାଶ୍ଚାନ୍ଯା ଵରାରୋହା ଦୃଷ୍ଟାସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ତଦାନ୍ତିକେ
ସେମାନେ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳା, ଅମ୍ବୁଜାକ୍ଷୀ ଏବଂ ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଜଣେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆକୃତିର ଅନେକ ମହିଳାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖରେ ଦେଖିଲେ।
ତାସାଂ ଦ୍ଵ୍ଯଷ୍ଟସହସ୍ରାଣି ପଞ୍ଚାଶଦଧିକାନି ଚ । ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତୌ ଵିସ୍ମିତୌ ଜାତୌ କାମସୈନ୍ଯଂ ସୁଵିସ୍ତରମ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଏହି ମହିଳାମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଦୁଇ ହଜାର ପଚାସି, ଏହି ଅପାର କାମଦେବଙ୍କ ସେନାକୁ ଦେଖି ଦୁହେଁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ପ୍ରଣମ୍ଯାଗ୍ରେ ସ୍ଥିତାଃ ସର୍ଵା ଦେଵଵାରାଙ୍ଗନାସ୍ତଦା । ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷାଢ୍ଯା ଦିଵ୍ଯମାଲୋପଶୋଭିତାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କ ଅପସରାମାନେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ, ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ।
ଜଗୁଶ୍ଛଲେନ ତାଃ ସର୍ଵାଃ ପୃଥିଵ୍ଯାମତିଦୁର୍ଲଭମ୍ । ତତ୍ତଥାଵସ୍ଥିତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମନ୍ମଥାଦିଵିଵର୍ଧନମ୍
ସମସ୍ତେ ଚତୁରତା ସହିତ ଏମିତି ଗୀତ ଗାଇଲେ, ଯାହା ପୃଥିବୀରେ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ସଭା କାମଦେବଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇ ଏଠାରେ ରହିଲା।
ଶୁଶ୍ରାଵ ଭଗଵାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ନରୋ ନାରାଯଣସ୍ତଦା । ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ ତାସ୍ତତ୍ର ପ୍ରୀତ୍ଯା ନାରାଯଣୋ ମୁନିଃ
ତାହା ସେଇ ସମୟରେ ଭଗବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁ, ନର ଏବଂ ନାରାୟଣ ଶୁଣିଲେ; ଶୁଣିବା ପରେ ମୁନି ନାରାୟଣ ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ କହିଲେ।
ଆସ୍ଯତାଂ ସୁଖମତ୍ରୈଵ କରୋମ୍ଯାତିଥ୍ଯମଦ୍ଭୁତମ୍ । ଭଵତ୍ଯୋଽତିଥିଧର୍ମେଣ ପ୍ରାପ୍ତାଃସ୍ଵର୍ଗାତ୍ସୁମଧ୍ଯମାଃ
ଏଠାରେ ସୁଖରେ ବସନ୍ତୁ, ମୁଁ ଆପଣମାନେ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ଅତିଥି ସମ୍ମାନ କରିବି। ଆପଣମାନେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ଅତିଥି ଭାବେ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ, ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ଵ୍ଯାସ ଉଵାଚ ସାଭିମାନସ୍ତୁ ସଞ୍ଚାତସ୍ତଦା ନାରାଯଣୋ ମୁନିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ପ୍ରେଷିତା ନୂନଂ ତଥା ଵିଘ୍ନଚିକୀର୍ଷଯା
ବ୍ୟାସ କହିଲେ: ସେ ସମୟରେ ନାରାୟଣ ମୁନି ଅଭିମାନରେ ଭରିଗଲେ; ଭାବିଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ଏମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମର ତପସ୍ୟାରେ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ପଠାଯାଇଛନ୍ତି।
ଵରାକ୍ଯଃ କା ଇମାଃ ସର୍ଵାଃ ସୃଜାମ୍ଯଦ୍ଯ ନଵାଃ କିଲ । ଏତାଭ୍ଯୋ ଦିଵ୍ଯରୂପାଶ୍ଚ ଦର୍ଶଯାମି ତପୋବଲମ୍
ଏମାନେ ସମସ୍ତେ କିଏ, ଏମିତି ଦୁଃଖିନୀ? ଆଜି ମୁଁ ନୂତନ ମହିଳାମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିବି; ଏମାନଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଦେଖାଇ ମୋ ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତି ପ୍ରମାଣ କରିବି।
ଇତି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ ମନସା କରେଣୋରୁଂ ପ୍ରତାଡ୍ଯ ଵୈ । ତରସୋତ୍ପାଦଯାମାସ ନାରୀଂ ସର୍ଵାଙ୍ଗସୁନ୍ଦରୀମ୍
ଏଭଳି ଭାବି, ସେ ମନରେ ଚିନ୍ତା କରି, ହାତରେ ଜଙ୍ଘାକୁ ଜୋରରେ ମାରିଲେ । ତାପରେ ତୁରନ୍ତ, ସେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଏକ ଜଣେ ଜିଅକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ ।
ନାରାଯଣୋରୁସମ୍ଭୂତା ହ୍ଯୁର୍ଵଶୀତି ତତଃ ଶୁଭା । ଦଦୃଶୁସ୍ତାଃ ସ୍ଥିତାସ୍ତତ୍ର ଵିସ୍ମଯଂ ପରମଂ ଯଯୁଃ
ନାରାୟଣଙ୍କର ଜଙ୍ଘାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେ ଶୁଭ ଜିଅଙ୍କୁ 'ଉର୍ବଶୀ' ବୋଲି ନାମ ଦିଆଗଲା । ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ ।
ତାସାଂ ଚ ପରିଚର୍ଯାର୍ଥଂ ତାଵତୀଶ୍ଚାତିସୁନ୍ଦରୀଃ । ପ୍ରାଦୁଶ୍ଚକାର ତରସା ତଦା ମୁନିରସମ୍ଭ୍ରମଃ
ସେମାନଙ୍କର ସେବା ପାଇଁ, ତାହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେତେ ଦରକାର ଅତି ସୁନ୍ଦର ଜିଅମାନେ, ମୁନି ଅତି ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଭାବେ, କୌଣସି ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି, ସୃଷ୍ଟି କଲେ ।
ଗାଯନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ହସନ୍ତ୍ଯଶ୍ଚ ନାନୋପାଯନପାଣଯଃ । ପ୍ରଣେମୁସ୍ତା ମୁନୀ ସର୍ଵାଃ ସ୍ଥିତାଃ କୃତ୍ଵାଞ୍ଜଲିଂ ପୁରଃ
ସେମାନେ ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ, ହସୁଥିଲେ, ହାତରେ ବିଭିନ୍ନ ଉପହାର ଧରିଥିଲେ । ସେ ସମସ୍ତ ଜିଅମାନେ ମୁନିମାନଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ହାତ ଜୋଡ଼ି, ବନ୍ଦନା କଲେ ।
ତାଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଭ୍ରମକରୀଂ ତପସୋ ଵିଭୂତିଂ ॥ ଦେଵାଙ୍ଗନା ହି ମୁମୁହୁଃ ପ୍ରଵିମୋହଯନ୍ତ୍ଯଃ । ଊଚୁଶ୍ଚ ତୌ ପ୍ରମୁଦିତାନନପଦ୍ଯଶୋଭା ରୋମୋଦ୍ଗମୋଲ୍ଲସିତଚାରୁନିଜାଙ୍ଗଵଲ୍ଲ୍ଯଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯିଏ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରେ ଏବଂ ତପସ୍ୟାର ମହିମା ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେଇ ଦେବାଙ୍ଗନାମାନେ ଅସ୍ତିର ହୋଇଗଲେ, ମନ ଭୁଲିଗଲା । ସେମାନେ ଅତି ଖୁସିରେ ମୁହଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି, ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରୋମାଞ୍ଚିତ ଅଙ୍ଗରେ ଚମକି, କହିଲେ ।
କୁର୍ଯୁଃ କଥଂ ସ୍ତୁତିମହୋ ତପସୋ ମହତ୍ତ୍ଵଂ ଧୈର୍ଯଂ ତଥୈଵ ଭଵତାମଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ବାଲାଃ । ଅସ୍ମତ୍କଟାକ୍ଷଵିଷଦିଗ୍ଧଶରେଣ ଦଗ୍ଧଃ କୋ ଵା ନ ତତ୍ର ଭଵତାଂ ମନସୋ ଵ୍ଯଥା ନ
ହେ ଯୁବକମାନେ, ଆମେ କିପରି ତୁମର ତପସ୍ୟାର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏବଂ ଧୈର୍ୟ୍ୟର ସ୍ତୁତି କରିପାରିବୁ? ତୁମର ଚାହିଁ ଦେଖିଲେ, ଆମ ପ୍ରତି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚାହିଁ ଦେଖିବାର ଶର ଲାଗିଲେ, କିଏ ମନରେ ବେଦନା ଅନୁଭବ କରିନଥିବ?
ଜ୍ଞାତୌ ଯୁଵାଂ ନରହରେଃ ପରମାଂଶଭୂତୌ ଦେଵୌ ମୁନୀ ଶମଦମାଦିନିଧୀ ସଦୈଵ । ସେଵାନିମିତ୍ତମିହ ନୋ ଗମନଂ ନ କାମଂ କାର୍ଯଂ ହରେଃ ଶତମଖସ୍ଯ ଵିଧାତୁମେଵ
ଆମେ ଜାଣୁଛୁ ଯେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ନରହରିଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅଂଶ, ଦେବତା ଓ ମୁନି, ସଦା ଶାନ୍ତି ଓ ଦମ ଆଦି ଧନର ଅଧିକାରୀ । ଆମେ ଏଠାକୁ କେବଳ ସେବା ପାଇଁ ଆସିଛୁ, ଇଚ୍ଛାବଶତାରୁ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ହରିଙ୍କର, ଯିଏ ଶତକ୍ରତୁ, ତାଙ୍କର କାମ ସାଧନ ପାଇଁ ।
ଭାଗ୍ଯେନ କେନ ଯୁଵଯୋଃ କିଲ ଦର୍ଶନଂ ନଃ ସମ୍ପାଦିତଂ ନ ଵିଦିତଂ ଖଲୁ ସଞ୍ଚିତଂ ତତ୍ । ଚିତ୍ତଂ କ୍ଷମଂ ନିଜଜନେ ଵିହିତଂ ଯୁଵାଭ୍ଯା- ମସ୍ମଦ୍ଵିଧେ କିଲ କୃତାଗସି ତାପମୁକ୍ତମ୍
କେଉଁ ଭାଗ୍ୟରେ ଆମେ ତୁମର ଦର୍ଶନ ପାଇଲୁ? ଏହା କିପରି ସଞ୍ଚୟ ହୋଇଥିଲା, ଆମେ ଜାଣିନାହୁଁ । ଆମ ମନ, ନିଜ ଜନଙ୍କୁ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଭଲପାଏ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଯୋଗ୍ୟ କରିଦେଲ । ଆମ ପରି ଅପରାଧୀମାନେ ପାଇଁ, ତୁମେ ତାପ ଦୂର କରିଦେଲ ।